Stalker

Yeter Demirören!

2012-01-27T14:01:00.002+02:00

Rıdvan Akar abimiz Forza Beşiktaş’a bir yazı yazdı ve sansüre uğradı. Sözü sözümüzdür:

Beşiktaş taraftarı olarak bizler kendimizi Çarşı olarak bilinen o büyük şemsiyenin altında hissederiz. Zira Çarşı pek çok konuda bizim adalet ve vicdanımızla örtüşen bir duruş sergilemiştir. Bunun son örneği Van için gösterilen duyarlılıktı.

Ancak saygınlık zor kazanılan ama çabuk kaybedilen bir haslettir.

Çarşı’nın Pluton’dan Eto’o’ya, nükleer santralden Hasankeyf’e kadar pek çok konuda gösterdiği hassasiyeti kendi “varlık nedeni” ile yani Beşiktaş ile de göstermesini beklemek hakkımızdır.

Eğer sevdalısı olduğunuz kulubün başkanı şike soruşturması sürecinde Fenerbahçe’yi kurtarmayı kendisine görev edinmişse, eğer sevdalısı olduğunuz kulübün başkanı doğruları dile getiren -geçmişten beri dost olduğumuz- Altay kulübünün başkanına “otur, haddini bil” demişse ve en beteri de sevdalısı olduğunuz kulübün başkanı “Fenerbahçemiz” sözcüğünü böylesine keyfiyet içinde kullanabiliyorsa, Çarşı’nın da bir tepki göstermesini beklemek hakkımızdır.

Aksi takdirde “Çarşı’nın neye karşı” olduğunu sorgulamaya başlarız ki o takdirde Çarşı’yı “asi” yapan o A mahsun kalır...

Kusura bakmayın arkadaşlar, geçmişte çokça sorgulanan ve sizleri de çok rahatsız ettiğini bildiğim, “Çarşı–yönetim” iddialarını boşa çıkarmak içir tarihi bir fırsat elinizdedir. Bu fırsatı harcamamanızı tavsiye ederim.

En azından o Denizli maçında dayak yiyen Beşiktaşlılar için isterim.

Benim duruşum ise şudur: Statta iki elimi havaya kaldırır ve çapraz sallarım:

YETER DEMİRÖREN!

A.C.A.B. #21

2012-01-21T17:26:00.000+02:00

Olympiakos (Ege’den)

Fırıldak/Gündem #9

2012-01-21T17:20:00.000+02:00

*Seriyi 1.5 sene öksüz bırakmışım. Serinin besmelesi haline gelen Daniel Kartal Pancu’nun şahane golleriyle (ı, ıı) 2012 siftahını yapayım. Görmeyen kalmamıştır ama olsun.

*Manchester City’de “sen neymişsin be” dedirten Yaya Toure’yi gözden çıkarıp Sergio Busquets’e yatırım yapan Guardiola’ya blogun Barcelona sıyırması Alp kardeşimiz zamanında epey sallamıştı. İlk günden beri Busquets’teki cevheri işaret eden bendeniz haklı çıkmış bulunmaktayım. Aferin Pep. Son Real Madrid maçında nasıl bir kilit taşı vazifesi gördüğüne şuradan dikiz. Busquets’in, takımın oyun içinde sıkışmamasını sağlayan duvar görevi gereği seri biçimde attığı kısa paslar, tackle-intervention becerisi, oyun zekası mükemmel düzeyde. Bu hususlarda giderek bir makineye dönüşüyor. Busquets’in rol yeteneğine odaklananlar da ne kadar iyi bir futbolcu olduğu gerçeğini fena ıskalıyor: “Arkamda Sergio Busquets olsa ben de Xavi-Iniesta gibi çılgın atarım yea.”

*Guardiola demişken, onun ne kadar underrated (İngilizcenin gözünü seveyim) olduğu da aşikar. Barcelona kültürünün teknokratı olması bu küçümsemeye yol açıyor. Lakin bugün Barcelona dünya futboluna tur bindirdiyse, onun entelektüel kapasitesi sayesindedir. Barça bazlı teknik analizler çok revaçta, bir yenisine hele ki şu fırıldağın içinde girme niyetinde değilim. El Clasico’da Mourinho ile girdiği taktik çarpışmaları incelemek bile fazlasıyla öğretici.

*İvan Ergiç başganın doğum gününü kutlayalım bu vesileyle. Sırbistan’daki Politika gazetesinde çıkan yazılarından birini ve bir röportajını blog arşivinden sunuyorum.

*Hrant Dink’i on binlerle andık. Mahkeme kararı kalabalığın büyüklüğünü belirledi haliyle. “Katil devlet hesap verecek” ve “faşistler vuruyor, AKP koruyor” sloganlarının baskın bir şekilde coşkuyla yükselmesi algıdaki değişimi gösteriyor. Alıcısı bir grup ruh hastası dışında kalmayan “Hrant’ın katili Ergenekon devleti” sloganı önceki yıllarda kitlede karşılık bulurdu, fakat kararın ardından insanlar böyle bir ayrımın olmadığını, “Ergenekon devleti” denen Soğuk Savaş tipi kontrgerilla örgütlenmesiyle AKP hegemonyası arasındaki geçişkenliği gördü. İkisinin karakterinin de ana kaynağını otoriter Türk-İslam paradigması oluştururken, ilkini tasfiye eden ikincisine verilen desteğin ne kadar büyük bir saftirikliğe tekabül ettiğini yeni yeni anlayanlara geçmiş olsun dileklerimizi iletelim.

*Klasik Futbol’dan Kaan’ın önderliğiyle Moon Station Z blogunda entel dantel işler kovalama amacıyla toplandık. Okuyun, okutun. İki blog tavsiyesi daha: Sovyet ve Rus kültürüne dair ezberleri bozan Şarap Dumanları ve Türkiye tarihinin ezberlerini altüst eden Takvimi Enayi.

*Solomon Volkov’un Büyülü Koro’su Şarap Dumanları’nın tavsiyesiydi. 20. yüzyıl Rus kültür hayatıyla ilgili muazzam bir kaynak bu kitap. Tanıdık simaların iktidarla kurduğu ilişkiler, düştükleri bunalımlar, yaşadıkları trajedilere dair inanılmaz hikayeler var. Yazarın eleştirelliği ve nesnelliği, hak yememek konusundaki dürüst çabası da takdire şayan. Erich Maria Remarque dışında Alman yazar okumuşluğum çok az. Alman 68’inin merkezinde yer almış, hareketin düştüğü boşluğun ardından komünist partiye üye olmuş ve doğal sonuç olarak 80’lerin başında partiden kopmuş Uwe Timm’in bu süreçleri anlattığı Sıcak Yaz ve Kırmızı’sı nitelikli edebiyat arayanlar için nimet. Kırmızı sayesinde, şimdiye kadar pek de merak etmediğim jazz müziği dinlemeye başladığımı da ekleyeyim. Yazarın, abisinin Waffen SS saflarında “savaştığı” sırada tuttuğu güncesiyle Nasyonal Sosyalizmin toplum üzerindeki etkisini incelediği Kardeşimin Gölgesinde’yi de bir kenara not etmeli.

*Asgar Ferhadi’nin Codayi-i Nadir Ez Simin’i tek kelimeyle olağanüstü. Yönetmen, bulabildiğim filmleri Çarşamba Suri ve Derbare-i Elly’de işlediği konuları burada neredeyse mükemmelliğe ulaştırmış. Tiyatro eğitimi almış, kendisini sinemacıdan çok bir yazar olarak gören Ferhadi’nin izleyiciye belli bir bakış açısını dikte etmemeyi tercih eden, hatta buna karşı mücadele veren, kendi deyimiyle “demokratik sinema”sının yetkinliğine vurulmayacak sinefil olmasa gerek. Ferhadi’nin, Codayi-i Nadir Ez Simin’de ele aldığı sınıfsal ilişkiler ve davranış kalıpları (bu yönüyle Çoğunluk’u hatırlatıyor), patriyarkal düzenin kadına bakışı, ahlak, İran toplumunun ahvali ve daha birçok başlığın bütünselliğiyle tartıştığı altmetin ise İran entelijensiyasının seçimleri. Filmdeki boşanma esasen, kızı Terme’nin istikbalini düşünerek ülkeden ayrılmayı isteyen, kocasının sözleriyle “zorluklar karşısında kaçmayı tercih eden” Simin’in karakterinde tecessüm eden diaspora aydınları ile, İran’ı simgeleyen Alzheimerli (bu hastalık da unutulan seküler geçmişe gönderme mi acep?) babasını bırakmayıp, kızının güçlü, donanımlı, hakkını yedirmeyen bir kadın olması için gayret sarf eden, ancak geleneği de bir kenara atmayan, kalıp mücadele etmeyi seçen Nadir’in temsil ettiği entelijensiya mensuplarının durumunu sergiliyor. Terme’nin hakime kimi seçtiğini söyleyeceği noktada biten film, kanımca, Ferhadi’nin filmde Yeşil muhalefetin sembollerine değinmesinden ve eleştirelliğini dile getirerek İran’da film yapmaya devam etmesinden hareketle, kızın babasıyla kalmak istediğine çıkıyor. Ne zamandır IMDB’nin watchlist şeysinde beklettiğim İran sinemasına yönelmemi tetikleyen Ferhadi’nin filmleriyle beraber, Doğulu ve İslami damarı çok belirgin olan, ancak sinema dili ve merkezinde yoksulların olduğu hikayeleriyle Mecid Mecidi sinemasına da çarpıldığımı ekleyeyim.

*Müzikal finiş: Rock ve metale gömülüp birçok güzelliğe bigane kalmışız. Piyanist Ludovico Einaudi bunlardan biri. Müptelası oldum son zamanlarda.

Temiz Maç: İyi Ki Doğdun Guardiola

2012-01-19T02:17:00.000+02:00

Copa Del Rey çeyrek finalinin ilk maçında dikkatimi çekenleri yazayım bari, son yazıdan sonra futbola odaklanmış olalım.

Jose Mourinho'nun başına musallat olan büyük bir ikilem mevcut: Mesut Özil, oynamalı mı, oynamamalı mı? Çok acıdır ki, net bir cevabı da yok. Buraya geleceğiz.
Mou, sahaya çıkardığı kadroyla, son aylarda Barça'ya karşı benimsediği taktik şablonda ufak bir oynama yapmış oldu. Hücum pres, ikinci yarıya saklandı. İlk yarı, kısmen, Guiseppe Meazza'da Inter ile 3-1 kazandığı maçtaki formasyonu kullandı. Ama, Gonzalo Higuain, muhteşem bir forvet olmasına rağmen, Diego Milito değil. Higuain, fazla klasik bir santrfor. Karim Benzema'dan da, Samuel Eto'o winger'ı yaratmak, biraz fazla zorlamak anlamına geliyor.
Berbat bir kaleciliğin ardından Ronaldo, klasik bir Madrid hücumunu golle neticelendirdi ve Mourinho'nun ikinci yarıya sakladığı hücum pres silahı, anlam kazanmış oldu. Peki oyun olarak, ilk yarıda Mou kazanan mıydı? Hayır.
Pepe hamlesini sık sık övüyoruz, insanlıktan nasibini almamış bir futbolcu olması bir yana, topsuz oyun bilgisi orta sahada müthiş bir etkinliğe sahip olmasını sağlıyor. Pepe, Lass, Xabi üçlüsü, sahaya sürülmesi gereken üçlüydü; ancak Messi'yi Lass'a vermek (Lass Messi'yi etkisiz hale getirmeyi başarsa da) Pepe'yi ortada kafası karışık bir halde bıraktı. Alexis Sanchez (muhteşem bir oyun oynadı, muhteşem) Xabi Alonso ve Coentrao'yu meşgul edince, Madrid'in klasik kontralarına çıkabileceği birçok pozisyonda top merkezde Pepe'nin ayağında kaldı. Bu durumun Madrid'de bıraktığı en büyük hasar, pres yapmıyor olmalarına rağmen, beklediklerinden fazla efor sarf etmeleri şeklinde ortaya çıktı.
Cristiano Ronaldo vs Dani Alves eşleşmesi, ki Dani benim için Barça'nın en mühim futbolcusudur, iki takım için de çok önemliydi ve ilk yarıda bu eşleşmenin galibinin Portekizli olduğunu söylemeliyiz. Xavi, dakikalar ilerledikçe sağ içe gereğinden fazla yaklaşmaya başladı. Merkezden uzaklaşan Xavi, Guardiola için fazla tatsız bir durum oluşturuyor. Ronaldo'nun en iyi Clasico'larından birini izledik.
Bir uçta Sergio Busquets'in, diğer uçta Alexis Sanchez'in kusursuz futbolları topun beklediğimden çok daha uzun süreler boyunca Barça'da kalmasında ve sirkülasyonda anahtar rol oynadı. Pep Guardiola, henüz hazır olmadığını düşündüğü Hamit üzerinden Madrid sağını yokladı ama Altıntop gayet iyi bir maç çıkardı. Alves-run'ın kendini özlettiği hücumların sola sıkışması, ilk yarı itibariyle doğaldı.
İlk yarı, Pepe-Ramos ikilisinin bozulmasının da etkisi var elbette, Barça net pozisyonlar buldu. Ancak son dönemlerde yaşanan 'bitirme' sıkıntısı sürdü.
Yanılıyor muyum bilmem, ancak sanırım ilk defa bir Barça maçında hiçbir korner paslaşılarak kullanılmadı. Puyol'un yan toplardaki sezgileri meşhurdur, bunu kullanmak için çok fazla çaba sarf ettiler ve ödülünü de aldılar.
Bundan sonrası, belki de beklenenden daha erken bir hücum presin başlamasına neden oldu. Lass Diarra'nın oyundan alınmasına çok şaşırdığımı söylemeliyim, özellikle Mesut oyuna girerken. İkilem dedik, kontrayla yaşarken topu dağıtan oyuncunuzun Mesut olmasını elbette istersiniz; ancak kontrayla yaşayabilmek için rakibinizin önce topu bırakması, topu bıraktıktan sonra da size alan bırakması gerekli. Bu olmayınca Mesut Özil, gavur deyimiyle tamamen bir 'liability' haline geliyor.
Birkaç zamandır Messi'nin aklı pek sahada değilmiş gibi görünüyor. Neyse ki, bir an için bile konsantre olması, ikinci golü hazırlamasına yetti.
İkinci yarı Barça, sahaya o kadar iyi yayıldı ki, Madrid kontratağa çıkamadı. Mourinho döneminde ilk defa hızlı hücumsuz koca bir El Clasico devresi izledik. İlk yarı çok top kaybetmiş olmalarının, kendilerini beklediklerinden daha fazla yormasının etkisi de yadsınamaz elbette.
Pepe'nin önce Fabregas'la mücadelesinde suratını tutup dakikalarca yerde kalmasını, ardından kasıtlı olarak Messi'nin eline basmasını Marca bile ayrı bir haber halinde irdelemiş ve eleştirmiş. Ben bir şey söylemesem de olur.
Kasap havasını fazla oynamayınca kimse temastan faul çıkarmaya çalışmıyormuş ve özellikle ilk yarıdaki gibi güzel bir futbol ortaya çıkabiliyormuş, dimi a dostlar?
Pep Guardiola, hiçbir Barcelonasever'in bundan birkaç yıl önce tahayyül dahi edemeyeceği bir şeyi başardı ve Santiago Bernabeu'da çıktığı 7 maçta 5 galibiyet ve 2 beraberlik aldı. Tarihte, Bernabeu'da üst üste yedi maç kaybetmemiş başka bir takım olduğunu sanmıyorum. Buna dair istatistik varsa bakmak lazım aslında.
Bu vesileyle doğum günün kutlu ve mutlu ola Pep Guardiola. Çocuk aklımla seni severken bir bildiğim varmış.

Son Moda Şuursuz Barça Nefreti

2012-01-09T16:27:00.013+02:00

Bu ülkede, insanların güçsüzün yanında yer almak gibi bir eğilime sahip oldukları yönündeki yargı, basit bir sanrıdan ibaret. Bizim kültür, teamülün dışarısına çıkanlara uyuzdur. Güçlülere değil. Bir konuda çoğunluk gibi olmadığın an antipati oklarını üzerine çekersin. Öyle ki, 'entel' sözcüğü bir hakaret mahiyetinde kullanılır.

Mahallede olup bitenlerin dışında kalan bir konsepte meyletmeniz, sizi itici yapar. Eğer, farklı eğilimlere yönelecekseniz dahi, bu o mahalledeki farklılık varyasyonları içerisinde olmalıdır. Kesinlikle mahalle dışında değil.

Bu durum, futbol taraftarlığının sınırlarını da saptama konusunda belirleyici oluyor. Genel teamül buna göre oluşuyor. Çok basit bir şekilde, taraftarlığınıza kulüplerin kuruluş tarihi ya da renklerindeki farklılık dışarısında anlamlar yüklediğiniz anda, mahalle sınırlarının dışına çıkmış oluyorsunuz ve bayağılıkla itham ediliyorsunuz. Ya da samimiyetsizlikle. Bu nedenledir ki, Galatasaray - Fenerbahçe derbisinin hiçbir etnik, dini, siyasi, kültürel çatışma barındırmıyor olması, ülkedeki spor cemaatinin en büyük övünç kaynaklarından biri olabiliyor.

Bu mahallenin fikir yelpazesinden öteye geçmeye çalışanların aldıkları tepkiler genellikle, gavur deyimiyle 'abuse' kapsamında yer aldı ve bunun şiddeti de artıyor. FC Barcelona da, mahallenin abilerinin ve yeni yetme bebelerinin sıcak bakmadığı unsurların tepesinde geliyor.

Yukarda yer alan fotoğraf, Barcelona'nın yazılı düşmanı Marca'nın 29 Mayıs 2011 tarihli nüshasından. Şampiyonlar Ligi finali sonrasında atılan belki de en güzel manşet, Real Madrid'in propaganda organından; yani bizim mahalle sakinlerinin duyduğu antipatinin yüzlerce katını Barça'ya karşı hisseden ve bu atmosferi yerinden yaşayan bir gazeteden geldi. FUTBOL yazdılar büyük puntolarla. Josep Guardiola'nın yarattığı takımın, bu oyunu takip eden herkesin aklına getirdiği ilk sözcük buydu çünkü.

Büyük bir nefretle saldırıyorlar gencolar. "Sahtekarlar!" diyorlar, "tiyatrocular!" diyorlar, "dünkü çocuklar bu takımı tutuyorlar!" diyorlar, "La Masia'da mı öğretiyorlar bunları(!)" diyorlar, "Franco'dan size ne ulan!" diyorlar, "ergen solcu bozuntuları!" diyorlar, "Barcelona'yı seversin ama Diyarbakırspor'a burun kıvırırsın!" diyorlar, "UEFA bunları kolluyor zaten!" diyorlar, "Chelsea!" diyorlar, "Pepe!" diyorlar, "sağdan soldan duyduklarıyla anarşistlik oynuyor bu Barcelona'yı sevenler!" diyorlar... Ağızları torba değil vesselam, konuşuyorlar.

"Futbol sadece futbol olduğu için güzeldir" diyor bu insanlar ve ne tezattır ki, bir futbol kulübünün sevenlerini o kulüpten ve doğal bir sonucu olarak o oyundan soğutmak için salyalar saçmakta hiçbir beis görmüyorlar.

Josep Sunyol'dan utanmıyor olsam, daha önce yaptığım gibi çoğunluğu deli saçması olan bu argümanlara birer birer cevap vereceğim. Ama 3 senede anlayabildim ki, bunun pek faydası yok.

Bu kitle neden salyalar saçarak bu kulübe ve bu kulübün Türkiye'deki sempatizanlarına saldırıyor peki? Bu sorunun cevabı, yazının başında bahsettiğim mahallecilikle ilintili. Bu insanlar, doğru ya da yanlış, eksik ya da tam saiklerle, işin içine tarihi, politikayı ve etnik karşıtlığı da katarak bir futbol takımına bağlandıkları için bu tepkiyi görüyorlar. Teamüle uymuyorlar. Çoğu Rivaldo ile, bir kısmı Ronaldinho ile ısındı bu kulübe belki ama yine de, işin içine Türk futbol algısının dışında kalacak herhangi bir bakış açısını kattıkları an, çizgiden uzaklaşmış oluyorlar. Mahallenin abileri ve yeni yetmelerinin bu durumdan hoşnut olması mümkün değil. Dolayısıyla, buna cüret edenlerle dalga geçmek, onları itibarsızlaştırmak, sevdikleri kulübe şuursuzca saldırmak, yeni moda internet insanı tribi olarak 'troll'lemek' ve sonuç itibariyle bu insanları rahatsız etmek icap ediyor. Başarıyorlar da bunu hani, çoğunun ortak özelliği gayesizlikleridir.

Bakınız, dediğim gibi; bu kulübü sevenlerin oluşturduğu tarihi, siyasi, dini, kültürel vb değerlendirme kriterlerinin ne kadar doğru, ne kadar yanlış olduğunu çok da önemsemiyorlar aslında. O kısmıyla ilgilenmiyorlar. Zaten ilgileniyor olsalar, Barcelona'yı sevenlerin kulübe sol politik değerler ithaf ettikleri gibi aptalca ve cahilce bir yargıda bulunmazlar. Onların hoşuna gitmeyen, insanların bu sulara dalıyor olması. Tabii bu saldırıların meşruiyetin zeminini iyi oluşturmak icap ediyor. Bunun için de, çoğunluk algısının ayarlarıyla oynamak gerek. Barcelona sempatizanlığını/hayranlığını basit bir 'güçlüden yana durma' ve klişe olma yörüngesinde tanımlarsanız, bu zemini oluşturursunuz. Aslında çoğunlukta olan kendiniz olsanız bile.

Nefret, saygıyla ve dikkatlice ele alınması gereken bir mefhum. Ben Real Madrid'den nefret ediyorum. Kulübe hakim olan kibir kültüründen (aynı kişiler bunun var olmadığını ya da Barcelona'nın daha kibirli olduğunu iddia ediyorlar), merkeziyetçi duruşundan (emin olunuz ki Real Madrid, Barcelona'dan daha politiktir çünkü tüm İspanya'yı temsil iddiası vardır), şundan birkaç yıl önce, ligi kazanıp Şampiyonlar Ligi'ni alamadı diye teknik direktör kovacak kadar ego problemli olmasından, tarihinde futbol namına ekol olmayı başarabildiği yegane dönemi rakibinden çaldığı bir futbolcuya borçlu olmasından ve Kupa 1'de 66'dan sonraki ilk şampiyonluğunu 98'de kazanmasına ve bu süre içerisinde yalnızca bir final oynamasına rağmen, Milan gibi bir takımın brütal varlığına rağmen 'Yüzyılın Takımı' hinliğiyle anılmasından, 11-1'lik soyunma odası tehdidi maçıyla övünen taraftarlarından, altyapıdan yetişen ya da transfer edilen genç ve yetenekli oyunculara (ör: Samuel Eto'o) şans vermemesinden... Gider bu böyle. Sabaha kadar sayabilirim. Çirkinliğin tanımıdır benim için Real Madrid. Midemi bulandırır.

Ve hani, bu nefret varken daha da güzelleşir benim için futbol. Nükte de katar işin içine çünkü, eğlendirir, sinirlendirir. Ama bu nefret, Jose Mourinho'nun, tüm kasaplığına rağmen geçtiğimiz sezonki 4 maçlık El Clasico serisinde Pepe'ye biçtiği rolü takdirle karşılamamı engellemez. Tamamen tek dokunuşla, takriben 3 pasla 60 metrelik bir kontratağı golle sonuçlandırmaları karşısında hissettiğim futbol hazzına engel değildir bu nefret. Daha önemlisi, Real Madrid'i seven birine antipatiyle yaklaşabilirim belki, ama bu nefret, o insana o takımı neden sevmesi ya da neden sevmemesi gerektiğini dikte etmeme vesile olmaz. Böyle bir hakka ya da cür'ete sahip değilim.

Bu nefretin kapsamını, nedenleri ve sonuçlarıyla, bir olay örgüsüne benzer bir şekilde anlattığım zaman, ya da başkaları anlattığı zaman, neden klişe damgası yediğimi/yenildiğini çoğu zaman anlamak istedim aslında. Basitçe, mahallenin aykırı çocuğu havası hissettiriyor ve karşındakinde 'çok bilmiş yavşak seni' yargısı oluşturuyorsun ve onlar da saldırıya geçiyorlar. Ve bu konuyu hiçbir daim etraflıca konuşma fırsatın olamıyor. Halen o mahallede ne işin var, derseniz; taşınmak için gerekli işlemleri başlattım derim.

***

Ani bir hamleyle saha içine geçelim.

La Liga, teknik futbolun birincil önem taşıdığı yegane futbol liglerinden biridir. Çok iyi bir hücum gücü oluşturmayan hiçbir takım, bu ligde ilk dörde oynayamaz. Uzun yıllardır böyledir bu. Yakın dönemi ele alırsak, Valencia ve Deportivo şampiyonluklarını elde eden kadroları incelerseniz ve birkaç YouTube örneği bulabilirseniz, ne demek istediğimi anlarsınız. Teknik futbolun öncelik sahibi olduğu bu arenada, sertlikler minimum derecede tolere edilirler. Dolayısıyla, Premier Lig'de 'fair challenge' olarak adlandırılacak birçok hamle, La Liga'da faul ile cezalandırılır. Real Madrid ve Barcelona gibi kulüpler ise, 'büyük' olmalarının avantajıyla bu düdüklerden rakiplerine nazaran daha fazla yararlanırlar.

"Thank you, Captain Obvious!" diyenleriniz olacaktır, haklılar da. Ancak bu noktanın üzerinden geçmemiz, şimdi anlatacaklarım açısından büyük önem taşıyor.

FC Barcelona, bizim memlekette sıklıkla, ve antipatistlerinin neredeyse tamamı tarafından saha içerisinde 'sahtekarlığa' başvurmakla suçlanıyor. Oyuncuların kendini yere atmaya güdümlü olduğu söyleniyor. Kendini yere atmak. Yapılması gereken bir ayrım var. Sahtekarlık ve kendini yere atmak, bir mücadele esnasında vücuda hiçbir müdahale olmamasına rağmen oyuncunun yere düşmesi değil midir? Buna rahatlıkla sahtekarlık diyebiliriz, oyuncunun refleks olarak yere düştüğü nadir zamanlar hariç. Burada bir problem yok. Ancak, müdahaleden faul çıkarmak farklı bir şeydir. İticidir, antipatiktir ama farklıdır. Bazı Barcelonalıların yaptıkları da tam olarak budur ve bunu her maç yapmamaktalardır. Bu çizgi çoğu zaman aşılıyor.

Barça'da, özellikle Jose Mourinho geldiğinden bu yana 5-0'lık maç hariç diğer El Clasico'larda, Dani Alves, Sergio Busquets, Pedro Rodriguez, Javier Mascherano ve hatta Andres Iniesta'nın, hakemin standartlarına göre nizami sayılabilecek müdahalelerden faul çıkarmak için kendini yere bıraktıkları tartışılmaz bir gerçek. Peki bu, bahsedildiği kadar büyük bir günah mı? El Clasico'dan El Clasico'ya Barça maçı izleyenlerin ve puan kaybından puan kaybına Barcelona konuşanların kaçırdıkları şeyler var.

1. Barcelona'yı, oyuncularının her maç yerlerden yerlere süründüğü bir takım olarak lanse etmek, en hafif tabirle haksızlıktır.
2. Barcelona'ya çalınan düdükler, ne eksik ne fazla, La Liga standartlarını yansıtıyor. Aynı düdükleri Xabi Alonso, Marcelo, Cristiano Ronaldo, Angel Di Maria vb oyuncular da gani gani alıyorlar.
3. Real Madrid benzer düdükleri El Clasico'larda alamıyor, çünkü top 20 saniyeden fazla ayaklarında kalmıyor.
4. Topa sahip olma dezavantajını, Real Madrid -haklı olarak- sert ve agresif bir oyunla aşmak istiyor. Ancak, orta saha oyuncularının yeterince seri ve atlet olmamaları, basit bir alan kapama ve oyuncu markajıyla sonuçlanması gereken birçok aksiyonun faul ile neticelenmesine yol açıyor. Özellikle Xabi Alonso, işin savunma kısmında hantal olmasının bedelini El Clasico'larda istisnasız olarak sarı kart görmek suretiyle ödüyor.
5. Jose Mourinho, geçtiğimiz sezon boyunca her fırsatta hakemlerin kendilerine karşı kolay düdük çaldığı yönündeki eleştirisini tekrarlayarak, ikinci yarıdaki olası El Clasico'larda bu düdük standardını yükseğe çekmek istedi ve Copa Del Rey finalinde, bu tavrının meyvelerini aldı.
6. Copa Del Rey finalinde adeta dayak yiyen Barcelona (Arbeloa'nın, Pepe'nin ve Xabi Alonso'nun kırmızı kartlık pozisyonları halen gözümün önünden gitmiyor), bu maçın hemen ardından Şampiyonlar Ligi yarı finali ilk maçında, 'faul almak' olarak adlandırdığım kendini yere bırakma durumunu bir taktik olarak kullandı. Pep Guardiola, Şampiyonlar Ligi'nde Copa Del Rey finalindeki gibi biçer-döver hareketlerin cezasız kalmayacağının farkındaydı çünkü. (Sizler buna UNICEF diyorsunuz sanırım)

Özeti şu: Real Madrid, çok uzun yıllar boyunca, Santiago Bernabeu'da oynanan El Clasico'ları son derece agresif bir futbolla domine etti ve Barcelona, bu agresifliğe çok nadiren cevap verebildiği zamanlarda bu deplasmandan istediğini alabildi. Özellikle Cruyff sonrası Barcelona'sı, Antic dönemindeki kalas takımı saymazsak, fizik kapasite olarak rakibinin hep altında kaldı. Düşünün ki, Barça tarihinde Santiago Bernabeu'da üst üste iki lig maçını da kazanan tek teknik adam Josep Guardiola oldu. Evinde böyle bir dominasyona sahipti Real Madrid ve bunda, lehte düdüklerin ve sert oyuna, La Liga standartlarının üzerinde müsadenin etkisi de büyüktü.

Ancak Barça, teknik kapasitenin mükemmel hale getirilerek, sert oyunu alt edebileceğini, 2008-09 sezonundan bu yana dünyaya gösterdi ve rakibine karşı büyük bir üstünlük kurdu. Jose Mourinho, buna karşı koyamayacağının farkında. Neticede son derece zeki bir teknik adam. Ve diyalektik burada da devreye giriyor, hatta bir 'çatışma' ortaya çıkıyor:

Barcelona, topa her koşulda sahip olmayı başarıyor olması, saha içi hareketliliğin üst seviyede olması, muhafazakar bir futbol anlayışından öteye geçerek sahada hiçbir futbolcuya sınırlı bir rol vermemesi ve bire ikileri muhteşem oynaması (özellikle Alves-Messi ikilisi) nedeniyle, Real Madrid'in tüm hücum presine ve enerjisine rağmen, rakibine ikinci ve üçüncü bölgelerde sayısal üstünlük sağlamayı başarıyor. Bu durum:

Jose Mourinho'nun ve Real Madrid oyuncularının bu sayısal dezavantajı taktik faullerle yok etmeye yönelmesine neden oluyor ve eğer, sertliğe yüksek müsamaha gösteren bir hakem bulabilirlerse (Copa Del Rey finali) sonuca gitme şansları artıyor.
Pep Guardiola ve Barcelona oyuncuları, bu sertliğe karşılık verebilecek durumda olmadıklarının bilincinde oldukları için rakiplerinin oyun planını kendi avantajlarına çevirmeye yöneliyorlar ve temas sağladıkları anda faul düdüğünü almak için ayakta kalmak yerine yere düşmeyi tercih ediyorlar. (Messi genelde ayakta durmaya çalışıyor, ama antipatistlere bunu da kabul ettiremiyoruz. Açın bari 10 Aralık'ta 3-1 biten maçın ilk golünü bir daha izleyin.)

İki takıma da herhangi bir sempati beslemediklerini sık sık tekrarlamalarına karşın, konuya müdahil olmaktan çekinmeyen futbol izleyicilerinin konuya dair 'objektif' yorumu ise ikincisinin bir 'sahtekarlık', ilkinin ise 'hoş görülebilecek bir oyun gerekliliği' olduğu şeklinde zuhur ediyor. Tekinsiz ve acımasız bir yorum değil mi? "Erkek oyunu bu, ayakta dursunlar!"

Bu ataerkil hezeyanın üzerine fazla konuşmaya lüzum yok aslında, ancak 'errrrkek oyunu'na dair güzide bir örneği şuradan izleyebilirsiniz. Sergio Ramos ve Alvaro Arbeloa da, "sahtekar Barcelona!" yargısının worldwide trending olduğunu bildikleri için, hiçbir şey olmamış gibi oyuncuyu yerden kaldırmaya çalışıyorlar. Net bir akıl tutulması.

Etki, tepkiyi doğrurur. Bu taktiksel mücadele için de geçerlidir. Athletic Bilbao, uzun yıllardır, Barcelona'ya karşı son derece fiziki ve sert bir futbol ortaya koyar ve bu takıma zor anlar yaşatır. Bu sezon Barcelona, oradan paçayı son saniyede kurtarabildi. Sert bir oyun oynadı Bilbao, saha şartları da ağırdı. Akıl dışı fauller yapmadılar, faul yaptıklarında gördükleri kartlara sanki hiçbir şey yapmamışlarmış gibi tepkiler vermediler. Pep Guardiola maçtan sonra rakibini yalnızca tebrik etti ve Marcelo Bielsa'ya övgüler yağdırdı.Bielsa, "Barcelonalılar yerlerde sürünüyorlar. Por que?" demedi, sahadaki futbolu takdir sözcükleriyle karşıladı.

Hiç sormuyor musunuz, neden diğer özne Real Madrid olduğunda bu tantana ortaya çıkıyor, diye? Manidar değil midir?

Bir futbolcunun, temas aldığı an kendini yere bırakıyor olması sahtekarlıksa, bir başka futbolcunun, sürekli bir şekilde oyun kurallarının sınırlarını aşan bir sertlikte müdahalelerde bulunup, üstüne hiçbir şey olmamış gibi hakemin başına üşüşmesi ve daha sonra rakibi suçlaması da sahtekarlık değil midir?

Rakibini durdurmak için -yine belirtiyorum, haklı olarak- sertlik üzerine kurulu bir taktik anlayışı sahaya süren ve bu sertliğin cezasını, tamamen oyun kuralları dahilinde sarı veya kırmızı kartlar ile ödeyen teknik adamın, maçın ardından ağzında bir ton laf geveleyerek, aslında hiçbir şey yapmamış olmalarına rağmen cezalandırıldıklarını söylemesi, sahtekarlık değil midir?

Bir futbolcunun kariyerine kast edebilecek fauller ile, kariyerine kast edilmesinden korkan birinin kendini normalden daha kolay yere bırakması, nasıl olur da aynı değer yargısıyla yargılanabilir ve hatta ikincisi, ilkinden daha büyük bir sahtekarlık olarak görülebilir?

Çok daha önemlisi, faul almak için kendini yere bırakmak olarak adlandırdığımız bu hareketleri, Beşiktaş, Fenerbahçe, Galatasaray ve Trabzonspor'dan da birçok oyuncu her maç sergiliyorlar; ancak konu Edirnekapı'nın ötesindeki bir takım olunca kür kür kükreyen abilerimiz, İstanbul'daki sevdicekleri için aynı aklıselim bakışı göstermiyorlar. "Ben Beşiktaşlıyım/Galatasaraylıyım/Fenerbahçeliyim/Trabzonsporluyum kardeşim, sizin gibi ecnebi takımlarına meyletmiyorum! Bana ne!" diyerek sıyrılıyorlar işin içinden, ama o ecnebi takımlarını karalamaktan da hiç geri kalmıyorlar.

Yani, her futbol liginde, her futbol liginin oyuncuları tarafından yapılan standart hareketler, Barcelona oyuncuları tarafından icat edilmişler gibi bir hava estirerek, onur timsali yorumlar yaptığınızı zannederken ne kadar ikiyüzlü olduğunuzun farkında olmadığımızı mı zannediyorsunuz, cidden anlamıyorum. "Barcelona kendine iyi değerler atfediyor ama böyle böyle yapıyor" gibi bir cümleyle, "La Masia'da mı öğretiyorlar bunları höhöhö" gibi kuru ve altı boş bir nanikle mi kendinizi araştırmacı gazeteci tribine sokuyorsunuz?

Daha kötüsü, 'troll'e yatmak' durumu. "Suratıma tükür, yarabbi şükür." İnsanların sevip hayatında önemli bir yere koyduğu bir 'şey'e mesmetsizce saldırıp, karşılığında sert bir yanıt aldığında, "taşak geçiyoruz siz de hiç eleştiri kaldıramıyorsunuz rerörerö" gibi boş cümlelerle, seni 'boş işlerle uğraşan insan' olarak nitelemeleri. Perhiz vs lahana turşusu.

Paragraflarca anlatılabilir. FC Barcelona, özellikle bu El Clasico serileri esnasında hiçbir zaman masum olmadı ve antipatistlerinin sayısını doğal olarak bir hayli artırdı. Ama bu futbol takımını sahtekarlıkla itham edenlerin, asıl sahtekar olduklarını göstermek de icap ediyor.

***

Mevzu FC Barcelona olduğunda, futbol dışında ve futbol içinde, birbirine tamamen benzer bir riyakarlık söz konusu. Saha dışı nedenler ve argümanlar ciddiyetsizleştirilirken, saha içi sebepler ise ahlaksızlıkla itham edilmeye çalışılıyor ve dünya üzerindeki bir futbol takımını seviyor olmak, büyük bir günahmış gibi değerlendiriliyor. Bunu yaparken teamüllere bağlılık elden bırakılmıyor ve yazıda da bahsettiğim üzere, azınlıkta olmanıza rağmen çoğunluktaymış gibi gösterilip, klişe olmakla itham ediliyorsunuz.

Sevmeyebilirsiniz. Çok basittir ya hu. Üç yıldır kupaları domine ediyor diye bile gıcık olabilirsiniz. İçten içe yenilsin istersiniz (ki bazen ben bile istiyorum), ya da bunu dışa vurur, bu takımın her rakibine yancılık yaparsınız. Normaldir. Kimse aziz değil. Ama kantarın topuzu kaçtı ve bu yeni yetme vasat troll'lüğü besliyor ve aklıselim diye tabir edebileceğiniz insanlar dahi buna alet olabiliyorlar. Ciddiyetsizlik, hayatınızın özeti olmak zorunda mıdır?

Ey, "futbol sadece futbol olduğu için güzeldir!" diye hönküren, anti-klişeci arkadaş; bu güzelim spordan soğuttun beni. Futbol sadece futbolmuş ve son derece bayağıymış, haklısın. Sen futbolu oyun olduğu için sevseydin, bense oyundan daha fazlası olduğu için sevseydim ve sen bunu kabullenebilmiş olsaydın gül gibi anlaşıp gidecektik halbusen. Bak, ne güzel de tiksindiriyorsun bu oyundan insanları.

Dilo idi, değil mi?

Jammu Africa

2012-01-02T23:05:00.001+02:00

Ismael Lo’nun adını duymuşluğum bile yok. Shake Hands With The Devil onun bu şarkısıyla açılıyordu. Jeneriklerden çıkardım ismini. Tutsi soykırımını Ruanda’daki BM gücünün başındaki Romeo Dallaire’in anılarına dayanarak anlatan filmin trajik, çaresiz ve öfkeli hikayesine denk düşüyor, bundan fazlasını söyleyemem, beceremem de zaten.

İzleyicisine kerameti kendinden menkul bir kültür statüsü kazandıran kanalımız CNBC-E geçen hafta Sometimes In April’ı yayınlayınca, bende Ruanda merakı hasıl oldu. Hotel Rwanda’yı birkaç kere seyretmiştim, Shooting Dogs ve Shake Hands With The Devil’ı bu sayede izledim. Shooting Dogs birkaç güzel anekdotu dışında, bir milyona yakın insanın ölüsü üzerinden yaptığı utanmazca Hıristiyanlık (Katolik) propagandası ile aklımda kalacak. Shake Hands With The Devil ise, yine şartları itibarıyla doğal olarak yüzeysel kalmakla birlikte, Ruanda’daki politik duruma muadili filmlerden daha yakından bakarak ayrışıyor. Soykırıma tanıklık ederken BM genel sekreterliğinden gelen emirlere uymayarak en azından kendilerine sığınan Tutsileri ve radikallerin ölüm listesindeki ılımlı Hutuları kurtaran, bu sırada da akıl sağlığını yitirme noktasına gelen Dallaire, Ruanda özelinde dünya düzenini ifşa ediyor. Sometimes In April’ın ardından ikinci sıraya bu filmi yazarım.

Arada CNBC-E’ye çaktıysam sebebi var. Kendi götünün bokuna bakmadan el aleme taharet öğretmeye kalkan şark kurnazı şaklabanlardan müteşekkil hükümetimizin stratejik derinlik şahikası iç ve dış politikası uyarınca topyekün Fransa’ya vurmalı ya... Bu kanalımız da doğasına uygun olarak incelikle yapıyor o işi. “Cezayir, Ruanda, Fransa tarihini unutma!” pornografisiyle mastürbasyon yapanlara “rolümü iyi kavradım” diyor. Erhan Afyoncu analitik zekadan yoksun beyninden bekleneceği üzere işportacılığa soyunarak Fransa’ya Osmanlı Tokadı’nı yapıştırırken, CNBC-E de hepimiz gibi milli birlik ve beraberliğe çok ihtiyaç duyan orta sınıf mürekkep yalamış default vatanseverleri televizyondan güdecek tabii. Palayla komşusunu doğrayabilecek tıynetteki barbarların Afrika’ya özgü olduğunu düşünenlere arz ederim.

A.C.A.B. #20

2011-12-17T13:55:00.000+02:00

Bochum

Pankot Ne E Mrtov

2011-12-17T13:50:00.002+02:00

Pankot Ne E Mrtov (Punk’s Not Dead) Makedonya’nın bu seneki Oscar adayı. Esasında rahatça Yugoslav filmi demek de mümkün. Üsküplü dağılmış bir punk grubunun 40’larına dayanmış kopuk elemanlarının 17 yıl sonra biraraya gelme öyküsü atomlarına bölünmüş bölgenin panoramasını sunan bir yol filmi şeklinde kurgulanmış. Tabii merkezinde Makedonya’daki ahval hakim.

Sıradan hatta zayıf sayılabilecek bir senaryosu olmasına rağmen Pankot Ne E Mrtov’un etkileyiciliği büyük sözlere değil, cümbüşlü anlatımıyla birleştirdiği gözlem gücüne dayanıyor. Üsküp’ün yoksulluk içindeki mahallelerinde kaybolup gitmiş, biri Arnavut uyuşturucu satıcısı Sali’ye zaman zaman aracılık yaparak, diğeri bir mezbahanede çalışarak ömür çürüten has punk çocukları Mirsa ve Lyak ülkeyi bataklığa çeviren etnik iç savaş sırasında “kendi” memleketlerine göç eden grubun kalan iki üyesini bulmaya çalışırken seyirci de adeta sosyoloji turu yapıyor.

AB’nin fonladığı bir sivil toplum kuruluşunun multi-kulti faaliyeti çerçevesinde, kimsenin gitmek istemediği bir Arnavut kasabasında bu “karışık” grubu konser vermeye ikna eden arka sokak mafyası Sali’nin ve STK’nın umursamaz ecnebi efendilerinin maddi ilişkisi, bu işlerin nasıl döndüğü ve niteliği hakkında trajikomik bir gösterge oluyor mesela. Avrupa’nın bölgeye müdahil olma şekline eleştirel bakış, grubun Saraybosna’daki elemanı Paşa’nın SFOR askerleriyle yaptığı kirli işlerle de ayrıca vurgulanıyor.

Doğu Avrupa tribünlerinde Kelt haçları ve dazlak kafalarıyla zuhur eden ırkçı holiganlardan, içe kapanık muhafazakar Arnavutlara kadar zengin bir arka planı haiz, temposu ve komedi dozajıyla gayet doyurucu bir seyir vadeden film, alttan alta Makedonya’da milliyetçiliğin yeni çatışmalara yol açabileceği endişesini taşıyor. Keyifle izlense de sonunda o coğrafyanın tarihiyle paralel bir tat bırakıyor ağızda.

Üç Maymun

2011-11-22T12:04:00.001+02:00

Pazar günü normalde sabah 11’de evden çıkmış olmam lazımdı. Semtte dostlarla kahvaltı, gezinti, Şairler Parkı faslı derken maçtan 2-3 saat önce staddaki yerimizi alır, bir de oranın tadını çıkarırdık. Beşiktaş yönetimi sağ olsun, hayattaki en büyük tutunacak dalımız fena çatırdadı. Her ne kadar içim içimi yese de Chelsea-Liverpool maçını izlemek adına bizim derbinin ilk yarısını atladım. İzlediğim 45 dakikadaki aksiyonlar heyecan vericiydi ama üzerinde konuşmayı bile lüzumsuz buldum. Ta ki maymun yalanı ortaya atılana kadar.

Eboue’nin zaman geçirmelerine verilen aşırı tepkinin sahaya çakmak, bozuk para, su şişesi olarak yansıması yetmedi, tribün bir fuck you havası da tutturdu. Fatih Terim İngilizcesi bile bunu maymun olarak algılamaya müsait değilken birileri ırkçı tezahürat çıkarttı buradan. Her türlü yalanlama girişimi ise “ehöhö fuck you demişlermiş, o daha mı iyi yani hö” salaklığına takıldı. Irkçılık ithamını insanlığından değil de kendi küçük hesaplarından yapan zevatın acınası hallerini seyrettik gün boyunca. Bu arada Engin ve Melo’nun yaptığı terbiyesizlikler iyi geçiştirildi.

Irkçılık zaten bu ülkenin ikiyüzlülüğünün su üzerine çıkmamış adı. Ermeni, Rum, Kürt, Sırp, Yunan vs. söz konusu olunca bilumum forumlarda, Twitter’da, Facebook’ta, haber yorumlarında içselleştirdiği ırkçılığa mazeret üretmekte mahirleşen karaktersiz vatandaşın Eboue hassasiyetinin ta ortasına sıçayım. Oradan kimse hikaye anlatmasın boşuna.

Mevzu maymun tezahüratından maymun sesi çıkarmaya kadar geldi nihayetinde. Sevdiğimiz saydığımız bir gazeteci abi köşesinde düpedüz yalan haber üretmiş. Tepki gelince de hayalkırıklığımızı katlamış, tipik şişkin egolu köşeciler gibi “özür” yazısı yazarken dahi sıçıp sıvamayı başarmış. BJKTV’deki ırkçı pezevengi de imdadına yetişen bir malzeme olarak kullanmakta beis görmemiş.

Bu “farkınız yok, hepimiz aynı bokun soyuyuz” kaba gürültüsünü dinlemekten gına geldi artık. Çarşı’nın ne olduğu hakkında anca çadırda maç izleyen Vanlı kadar bilgisi olanlar yüksek perdeden ahkam kesiyor ya en çok da ona deliriyorum. Göt üstünde oturarak icra edilen balkon sosyolojisi ülkede prim yapıyor tabii. Biz de biliyoruz farkımız yok, iş pisliğe, itliğe, vandallığa gelince. Kaldı ki hiçbir zaman da Livorno, St. Pauli, Lazio gibi homojenlik iddiamız olmadı. Aynı bokun içine boğazımıza kadar gömüldüğümüzün farkındayız. Lakin Beşiktaş tribünlerinin “farklı” bir geleneği var, geçmişi var, pratiği var. Bunu bin tane uyduruk bahaneyle görmezden gelmeye, yermeye, itibarsızlaştırmaya kalkışanlar niye bu memlekette farklı olanı boğmaya yönelik hakim iklime uygun giyinir de bu “farklılığı” ayrı bir yere koymaya çalışmaz acaba? Esasında anaakım her türlü bok püsürden hiçbir farkı olmayan koronun bu çabasını neye yormalı?

Hep aynı örneği veriyorum: Hrant Dink katlediğinde yeni açıkta “hepimiz Ermeniyiz” pankartı açıldı. Orada bulunan yaklaşık 10 kişi gözaltına alınmadı, taciz veya darp edilmedi... Beşiktaş tribünleri böyle bir meşruiyet sağlamış. Memleketin her tarafında rahatça görülebilecek ırkçı-faşist pankartların arasına bunu sokabilmiş. Her ne kadar giderek daralsa da nefes alınabilecek bir alan var orada. İnsan malzememiz meydanda. Farkımız yok, tamam da gömüldüğümüz bokun üstünde kalabilen bunun gibi nice pratiğe de ellerini o boktan iştahla ve coşkuyla çıkarıp vuranın iyi niyetinden değil bambaşka fesatlıklarından bahsederim. Yetti artık bu şımarık sinizmin cehaleti.

Bizim bu kulübün hiçbir karar mekanizmasında yer almamız mümkün değil, fakat BJKTV’de ırkçılık yapan o şerefsizin hesabını görmek de, olayın üzerinden bir gün geçmesine rağmen sesini çıkarmayan yönetimin yüzünden taraftarın görevidir artık. Galatasaray maçı öncesi Saçsız Kral’ı ve Kartalım Hilbert’i tribüne Portekizlilerden evvel çağırmayı akıl edebilen güdükleşmiş tribün aklına bu konuda güveniyorum.

Sudan Ucuz Armasız Beşiktaş Forması

2011-11-15T23:08:00.000+02:00

Basketbolla aram 2000’lerden sonra bozuldu. Öncesinde NBA, Türkiye ligi ve Avrupa kupalarını takip eder, Ahmet Fetgeri’deki maçlara gider, Fanatik Basket’le beraber o dönemki birkaç basketbol dergisini sürekli alırdım. İlgimi niye kaybettim, tam olarak ben de bilmiyorum. Ama Beşiktaş’ınki az çok belli. Hele şu Cola Turka hadisesi ve Akatlar’a taşınmadan sonra... Takımı semtten koparmak neyse hadi, lakin sponsorluğu eline yüzüne bulaştıran beceriksiz, beceriksizliğinden öte de soysuz bir yönetimin varlığı beni soğutmaya yetti. Biri sorsa takımın beşini bile sayamam. Gerçi her sene 15 oyuncu sirkülasyonuyla sezonun balonluğunu kimselere kaptırmayan takımın beşini sayamamak o kadar da kötü olmasa gerek.

Deron Williams gelmiş, takım uçuyormuş... Dönüp bakmıyorum dahi. Armia maçını televizyonda gördüm, sadece 1 dakikasını izledim. Formaya filan dikkat etmemiştim. Twitter’da 500 liralık forma reklamını görünce fark ettim ki Deron Williams’ın imzaladığı, Beşiktaş’ın bu akşam giydiği formada Beşiktaş arması yok! Bir açıklaması vardır elbet. Kılıfına da uydurulur ama umurumda değil. Kulüpte olağan olağanüstü haller yaşanırken şuraya iki kelime yazmak gelmiyordu içimden. Televizyondan, bilgisayar ekranından izleyebildiğim takım hakkında karalamayı da sevmiyorum. Ancak bunun notunu düşmek lazımdı. En çok can acıtan YD darbeleri arasında yerini aldı bu vakıa. Küfürsüz cümle kurmakta zorlandığım son aylarda bundan fazlasını yazmaya elim gitmez. Beddualar sizinle diyeyim, ne diyeyim başka.

Che

2011-10-10T16:48:00.000+03:00

Dün, 9 ekim, Che’nin ölüm yıldönümüydü. Che’yi bilenler onun futbol sevgisine aşinadır. Biz de bu şekilde anmış olalım. Haber soL’dan.

***

Club Social – Atletico y Deportivo Ernesto Che Guevara

Küba devriminin kahramanlarından Arjantin doğumlu Ernesto Che Guevara umut olmaya devam ediyor. Futbola olan merakıyla da bilinen Che, bu kez çocuklarla birlikte, çocukluğunun geçtiği şehirde bir futbol takımına ilham kaynağı olarak dünyaya geldi.

Che Guevara bu kez adına kurulan bir spor kulübüyle aramızda… Arjantin’de küçük bir şehir olan, Ernesto Che Guevara’nın 2 yaşından 19’una kadar yaşadığı Cordóba kentine 50 km mesafedeki Jesus Maria kentinde bir futbol takımı kuruldu: Cordoba Ernesto “Che” Guevara Kültür ve Spor Kulübü. Adı spor kulübü olsa da şu anda sadece futbol takımıyla var olan ve tamamı 10 yaşaltı takımından 16 yaşaltı takımlarda yer alan, 100’den fazla çocuk ve gençten oluşan Kulübün oyuncuları, Alberto Korda’nın yıllar içinde sembolleşmiş fotoğrafı kullanılarak yapılmış Che armalı formayı taşımaktan onur duyuyor.

Che tişörtü bu kez forma oldu
Kulüp başkanı Monica Nielsen, kulübün kuruluşundaki ana fikrin, futbol sayesinde tüm sosyal kesimlerden gençlerin ve çocukların Che Guevara’nın dayanışma ve haysiyet gibi düşünceleriyle bir birey olarak yetişmeleri olduğunu ifade ediyor. Kulüpte gönüllü olarak yöneticilik yapan Monica Nielsen, kulübü sporcu ailelerinin yardımıyla idare ediyor.

Nielsen, Che'nin kendileri için nasıl bir ilham kaynağı olduğunu şöyle açıklıyor: “Kaçınılmaz olarak forma ve kulüp armasında fotoğrafı kullanıldı. Aynı zamanda onun sözünden bir zafer sloganı yarattık: 'Zafere kadar daima'… (Che Guevara’nın ünlü “Hasta la Victoria Siempre” sloganı…) Bir de, insanların sadece tüketim için Che’nin yer aldığı tişörtleri giydiğini bildiğimiz için böyle bir tercihte bulunduk. Amacımız, küçüklerin formayı kullanması ve Che’nin herkes için adalet fikriyle daha yaşanabilir bir dünya mücadelesini benimsemeleriydi.”

Arjantin Futbol Federasyonu’na bağlı Colón Bölgesel Ligi’nde yer alan Kulüp, kendine ait bir antreman ve maç sahası edinmek istiyor. Şu anda, farklı yaş gruplarındaki takımlar, her saat, daha önce izin alınmış ya da kiralanmış sahada antrenman yapıyor.

Herkes futbolcu olarak Messi, takım olarak Che...
Kulüp aynı zamanda, bir çok ülke için ideal bir kulüp olmayı ve bir gün Brezilya’da maç yapmayı kendine hedef olarak belirlemiş. Kulüp Başkanı Monica Nielsen, yakın bir gelcekte, kendileri gibi sosyal ve dayanışmacı hedefleri olan kulüplerle alternatif bir Dünya Kupası düzenleme olasılığının bulunduğunu da belirtiyor. Nielsen, kendisine yöneltilen, Che Guevara Takımı’nın “Messi”sinin kim olduğu sorusuna ise, eşitlikçi ve takım ruhuna uygun olarak bir cevap veriyor: “Kulüpte yüzden fazla çocuk var ve hepsi birbirinden iyi. Önemli olan, yaptığımız şeyle onur duymamız… Che yaşasaydı, bize yardım ederdi”…

Monica Nielsen ayrıca ilginç bir ayrıntıya dikkat çekiyor. Birçok Arjantinli'nin ya da yabancı futbolcu ve ünlülerin Che dövmesi yaptırmasına rağmen kendilerini desteklemediğini belirterek “Buraya gelseler, nasıl çalıştığımızı görseler ve elimizden onlar da tutsalar çocuklar çok mutlu olurlardı” diyor.

Kızım düzgün otur: Ya da İtaat Kültürü

2011-10-10T16:00:00.001+03:00

Aileyi sorgulamalı. Ve toplumu da.

Hiç dikkat ettiniz mi bilmem; ideolojik olarak sol kanattan akın edenlerin şarkılarında, türkülerinde, şiirlerinde, o yerin dibine soktukları muhafazakar dilin kalıntıları vardır. "Kadınlarımız!" der o şarkılar, şiirler; çok büyük edebiyatçılar tarafından dile getirilmişlerdir; "Yarin yanağından gayrısı..." der ve bu çok naif gelir bize. Bunun, esasen, çok büyük bir çelişki olduğunu düşündünüz mü hiç?

Modern olma kaygısı ve iddiası, 1923'ten beri süregelen toplumsal travmamızın temelini oluşturuyor. Babam, kendine sosyal demokrat derdi. Hâlâ diyor mu bilmiyorum, kendisini ciddiye almayı bırakalı yıllar oluyor. Uğur Mumcu'nun bir fotoğrafı asılıydı duvarımızda, "Ben Atatürkçüyüm" diyordu Mumcu orada. Birkaç satır aşağısında Ben devrimciyim, diye de haykırıyordu. Lise bitene kadar bunu çok önemli addetmiştim. Ben de Atatürkçü'ydüm ve aynı zamanda devrimciydim de, olduğu kadar!

Bayramlar çok güzeldi. Temiz kıyafetler almak ve toplum içine bu şekilde çıkmak, o zamanlar, pek mühim geliyordu. Başka çocukları inceleyip, anneleri babaları hakkında olumlu olumsuz yargılara varmak da kendimizi büyük hissettiriyordu, nezih salon sohbetlerinin olmazsa olmazı dedikoduydu ne de olsa. Biz, erkek çocuklar olarak, bakkala gidiyorduk; kadınlar yemek yapıyor, sofrayı kuruyor, yemek servis ediyor, sofrayı topluyor, bulaşıkları yıkıyor... Kadınlar birçok şey yapıyorlardı özetle. Erkekler tüm bunların arasında kahve sipariş etmeyi de unutmuyorlardı aynı kadınlardan.

Erkek olmak ne kadar güzeldi. Sünnet geride kalalı çok olmuştu ve askerlik dışında tasasını çekeceğimiz tek bir şey yoktu artık.

Hülasa, herkesin yaptığını yapıyorduk ama herkesten farklı olma iddiasına da sahiptik. Demokrat diyorduk çünkü kendimize, daha doğrusu, babam öyle diyordu ve ben de buna uyuyordum. Bizim 'kadınlarımız'ın, birincil işaret olarak, başı açıktı. Sanırım bu 'göbeğini kaşıyan'lara göre daha modern kafada olduğumuz anlamına işaretti. Bizim 'kadınlarımız' da düzgün oturmak zorundalardı belki ama, ne bileyim, biz diğerlerine göre daha moderndik işte.

Sağcılık denen illete hayatımın herhangi bir döneminde bulaşmamış olduğum için, hep huzur duydum ki, bugün de duyarım. Ancak, neden sonra, henüz 17 yaşında başka bir şehirde üniversite okumak için ailemin yanından ayrıldığımda düşünme fırsatım oldu: Her şey nasıl bu kadar basit olabiliyordu ki? Hatırladığım kadarıyla kız kardeşim, son derece sıcak bir yaz gününde, kollarını açıkta bırakan bir elbise giydiği için 'demokrat' babamdan zılgıt yemişti, defalarca hem de. 13 saatlik yolları sürekli gidip gelmek insanı düşündürtüyor.

***

Her şeyi düşünme fırsatım oldu, her şeyi. Koşulsuz doğru kabul ettiklerimi. Modernizmi. Solu. Babayı. Anneyi. Toplumu. Ahlakı. Dini. Allah'ı. Hatta Beşiktaş'ı. Her şeyi.

Nasıl olabiliyordu ki, kendine sosyal demokrat ya da solcu diyen tonlarca insan, kaynağı toplum olan edinimleri, göbeğini kaşıdığını iddia ettikleri insanlardan çok az bir farklılık gösterebiliyorken kendilerini onlardan çok ayrı bir noktaya koyabiliyorlar ve nasıl bu denli olumlayabiliyorlardı? Geleneğe, göreneğe, örfe, adete ve kadınlara ve ahlaka, ortalama bir muhafazakardan farklı yaklaşan bir 'demokrat' ile, bugün, hâlâ tanışabilmiş değilim.

Kişisel anlatıyorum ve detaya giriyorum. Bir Levent Kırca mesajı vermek niyetinde değilim, ancak, anlaşılması gereken yegane nokta, bu memlekette mide bulandıran, haksızlığa, adaletsizliğe ve caniliğe yol açan her şeyin temelinde 'aile' ve 'toplum' yatıyor. Bu iki kavrama olan koşulsuz bağlılık ve olumlama, bizleri 80 küsür senedir yavaş yavaş öldürüyor.

Aile vesilesiyle damarımıza enjekte edilen erkek egemen ahlak öğretilerini toplumsal düzeyde tatbik ediyoruz ve ideolojik farklılıklar bu noktadan sonra o kadar değersiz kalıyor ki, bir Marksist diyelim, erk bir dili kullanarak şiirler yazmakta hiçbir sorun görmüyor.

"Cennet anaların ayaklarının altındadır..." sözüne ayılıp bayılan milyonlarca erkek bulmanızda hiçbir sorun yoktur. Ama bir kadının bu sözle ihya olmasında, eğer mevzuya yeterince etraflı bir şekilde bakabiliyorsanız, büyük problemler mevcuttur. Altmetin uzmanı olmaya gerek de yok. Bu fikir, kadının toplum içerisinde 'önemli' ve 'işlevsel' bir konum elde edebilmesini, onun doğurganlığıyla ilişkilendiriyor ve ona, yalnızca, anne olabildiği ölçüde kutsallık payesi biçiyor.

Gençliği boyunca ailesinden yalnızca "Kızım düzgün otur!" ve "Kalk bir kahve yap da içelim." cümlelerini işitmiş bir kadın, bu nedenledir ki toplumun ahlak yasalarına bu denli bağlı kalmayı tercih ediyor. Onu öldürmeyen şey, onu güçlendiriyor bir nevi ve onu her daim dışlayan mekanizmaya kendini kabul ettirmek için onulmaz bir çaba sarf ediyor. Bu çabayı bulundurmayan hemcinsleri ise, en hafif tabirle, orospu oluyorlar netekim.

Bugün, Yargıtay, 26 kişinin tecavüzüne uğrayan 13 yaşındaki kızın bu işi rızasıyla yapmış olabileceğini düşünüyor, çünkü adaleti tepeden garanti altına almakla yükümlü kurumumuzun tüm dairelerindeki koca götlü adamlar, ailelerine, toplumlarına, örflerine, adetlerine ve ahlaklarına son derece bağlılar. Kız kardeşlerine düzgün oturması gerektiğini söylediler, yeri geldiğinde de yanlarında gördükleri erkeğe, eğer çocukcağızın şansı yaver gittiyse, sert bakışlar fırlattılar.

***

Nereye mi varmak istedim? Ne kadar önemli bilmiyorum. En dokunulmaz olanlara dokunmayı alışkanlık haline getirmekte fayda var.

İtaat kültürü, hakkında sayfalarca karalayabileceğimiz bir konsept esasen. Anneye, babaya, kreş öğretmenine, ilkokul öğretmenine, okul müdürüne, akademik personele, hastane görevlisine, gişe memuruna, askerdeki üstlerine, patronuna, amcalara, teyzelere, takvalı din büyüklerine, devlet erkanına ve yaratıcıya boyun eğmen gerektiğine dair, detaylıca işlenmiş ancak bariz olmayan bir eğitimden geçirildikten sonra Michel Foucault ile Ayvalık'taki yazlığınızda tavla atmanızın hiçbir önemi yoktur. Bana sorarsanız, öncelikle, sofradan kalktıktan sonra bulduğunuz ilk kanepeye götü devirmemeyi öğrenmeli.

Devrim, aslında sokakta değil, oturma odasında başlamalı.

Tribün

2011-10-09T13:58:00.000+03:00

OFK Beograd

Gördüğüm en güzel tribün fotoğraflarından. Tribün ruhu böyle bir şey.

A.C.A.B. #19

2011-10-09T13:52:00.001+03:00

Larissa

"NTVSPOR'u İzleyin" Dedi Başkan

2011-09-29T17:45:00.000+03:00

Son yıllarda üst üste gelen saçmalıklara, absürdlüklere öyle alıştık ki “artık hiçbir şey bizi şaşırtmaz” sinikliğine vardık. Lakin ülke gündemi gibi Beşiktaş da. Her an ters köşe yapan özgün bir haber gelebilir. Hentbol konusunda geldi mesela. Süleyman Seba Spor Salonu’nun az ama öz sayıdaki müdavimini sevindiren, ligin yayın haklarını NTVSPOR’un alması oldu. Bu takımı takip eden, kalbi bu sporcularla beraber atan İstanbul dışındaki Beşiktaşlılar için güzel haberdi. Ancak kanalın yöneticileri takımın Dikilitaş’taki evini pazarlama açısından yetersiz bulmuş. Naklen vereceği Beşiktaş-İzmir BB maçını Esenler’de “prezantabl” bir salona aldırmış. Gel de şaşırma, sinirlenme, küfretme.

Kanalın vasat altı spor yayıncılığı malum. Hentbol da ne ülke insanının ne de bu kanalın ilgi alanına girdiği için tam anlamıyla cilalanmaya muhtaç durumda. THF yayın haklarını NTVSPOR’a yalvar yakar verirken onlar da her türlü tavizi koparmışlar anlaşılan. “Yayın hakkı” lafın gelişi oluyor tabii. Kanalın masraflarını muhtemelen federasyon karşılayacaktır. Burada Beşiktaş yönetiminin devreye girmesi gerekirken kimseden ses soluk çıkmıyor. Takım, bütünleştiği taraftarından ve salonundan koparılıyor, çıt yok. Taraftara sorsan, “zaten hep Esenler’de oynamıyor muyduk” diyenler baskın gelir, eminim. Haftalar sonra Forza’ya bu mevzu için girdim, yalandan da olsa yakınan dahi yok.

NTVSPOR yöneticileri “kameralar duvarı değil tribünleri göstersin istiyoruz” dediği için takım ve taraftar sürgüne yollanıyor. Zaten hentbolun takibi zor, forumlarda taraftara gaz verilmezse gelen olmuyor, bir de bu çıktı. Artık boş tribünleri çekerken Melih Şendil ve türevlerinin züper ligi pazarlama tekniklerinden faydalanırlar. Ben o sırada Everton-Liverpool maçını seyrediyor olacağım.

Yine Sıçradın Carlos Başkan

2011-09-23T00:43:00.001+03:00

Beşiktaş adamı klavye başına geçirebilecek sinerjiyi yaratmaya her durumda muktedir tabii. 75. dakika civarında Ertuğrul Sağlam’ı kulübede rahat rahat otururken görünce titreyen elim ayağım iyice krize girdi. Bilgisayarı tam kapatıyordum ki Quaresma atıldı. Takım kıpırdanmaya başladı. Sidnei ileri çıktı, acayip bir şekilde olumlu anlamda bağlantı adamı oldu. İsmail’in asistleriyle iki kafa golü geldi... Lokum kıvamına gelince bir şeyler karalamak lazım haliyle.

Dün gece harika bir maç izledik. Valencia şahane bir ilk yarı oynadı. Guardiola oyuna yaptığı müdahalelerle, ikinci yarıda temposu biraz düşse de iyi oyununu sürdüren Valencia’yı çözdü. Barça maçı neredeyse alıyordu. İlk yarı bittiğinde, 25. dakikada 10 kişi kalsa da üstün oynamaya devam eden Bursaspor’un, Carlos başkanın değişiklikleriyle çözüleceği iyimserliğine kapıldım. Analoji yersizdi elbette. Yine Simao-Quaresma-Pektemek-Edu baklavası kuruldu ve orta saha zayıf düştü. Durağanlığa çare bulunamadığı gibi, bireysel form düzeylerinin feci hali de organize gelişen pozisyon tanımına uyan bir aksiyona izin vermedi.

Quaresma’nın mutat sorumsuzluğuyla gördüğü kırmızı kartın hayırlı olması tesadüf değil. Holosko gibi 3-4 kişinin içinden geçmeye çalışıp top ezme istatistiğini kabartmaktan öteye gidemedi. Zaten takımın mental itici gücü olamayacağı geçen seneden tescilli. Ona kaptanlık vermek son yılların en pis geleneğinin bir parçası ama taraftar da yıkama yağlama derdinde, yönetim de. Simao ile ikisi kanatları paylaştığı sürece, hücumun en kritik anlarında takım anlamsızca geniş kalacak, dolayısıyla pozisyon üretmekte zorlanmaya devam edecek. Carlos başkan cüret edebilse de ikisini dönüşümlü kullansa. Yoksa klişe tabirle Beşiktaş ışık vermiyor.

Rakiplerin sertliğine karşılık verememek şu anda en can alıcı sorun. Organize pres yapıp biraz dişini gösteren, Beşiktaş’ı sindirebiliyor. Deplasmandaki Alaniya maçı bunun doruk noktası. Salt karşılık meselesi de değil, top rakipteyken rakibi rahatsız edebilecek, bozabilecek agresiflikten de uzak bir yapı var. Pres gücü halı saha düzeyinde. Duran toplar, kafa golleri derken bir sezona yetecek çekirge sıçrayışını kısa sürede yaptı Carlos başkan. Kısacası, şahsen hiçbir umudum yok işlerin düzelebileceğine dair. Fasulyeden ligi fazla kasılmadan izlesek kafi.

Ertuğrul Sağlam, taraftarlarının olgunluğundan ve kendilerine yakışan şekilde davrandığından bahsetti. Futbolumuzun ahlak fukarası efendilik balonunun, 90 dakikanın büyük bölümünü küfredecek geçirenleri övmesine şaşırmadık tabii. O hep konuşsun, böyle ifşa olsun, başka şey istemem.

Bu Sefer Sıçradın Carvalhal

2011-09-19T22:38:00.000+03:00

Bakınız,

Sene 2011. Futbol 101 der ki: Bu oyun orta alanda oynanır. Orta alanda kazanılır. Orta alanda kaybedilir.

Bernd Schuster'i istifaya sürükleyen süreci unuttunuz mu? Fernandes'in, Necip'in ve Ernst'in aynı anda kenarda olduğu ve Mehmet Aurelio'nun tek başına orta alana -Nobre ile birlikte!- sürüldüğü maçları kaybetme, daha ötesi, bu maçlarda rezil rüsva olma sürecimiz, 17'de 17 masallarının tam ortasındayken İBB maçıyla birlikte başladı.

Bernd Schuster hangi şartlarda gitti, unutmayınız. Bir Ankaragücü maçından sonra sinirden ellerim titrer bir şekilde yazdıklarımı ben unutmadım, arşivde duruyor. Bir Ankaragücü maçı ile yine benzer bir noktaya değinmek amacındayım.

Carlos Carvalhal, Bernd Schuster'in yaptığı bir hatayı yapmıyor. Maccabi ve Ankaragücü maçlarına Aurelio - Necip - Fernandes'le çıktı. Yani ortada baskın olmak gerekliliğinin farkında göründü. Oraya Ernst de girecektir, görece daha yumuşak maçlarda Veli de bu rotasyona dahil olabilir. Son saniye transferlerini henüz görme şansımız olmadı, bilemiyoruz.

Ama Portekizli hacımız, Bernd Schuster'in yaptığı bir hatayı ikidir yapmaktan imtina etmiyor, o da şu: Skor olarak dezavantaja düşülen maçlarda orta alandan oyuncu çıkarıp, hücum bölgesine adam monte etmek. Elbette, sonradan monte edilen oyuncu Nobre değil de, Pektemek olunca ve Aurelio - Fernandes ikilisi muhteşem bir maç çıkarınca, bu fahiş hatadan, şansınızın da yardımıyla yırtabilirsiniz. Ama çekirge iki kere bile sıçramayabilir.

En önemli konu bu. Ligin en iyi orta saha rotasyonu, iki sezondur bizde ve bunu kullanamıyoruz. Kullanamadığımız yetmiyormuş gibi, teknik direktörlerimizin anlamsız hamleleriyle sabote de ediyoruz. Carvalhal sempatik bir adam, ancak sadece sempatik olmakla yetinmemeli.

İkinci konu: Takım hücumda çok hareketsiz oynuyor. Quaresma ve Simao'nun kanatlarda çok geniş kalmaları ve hamlelerinin tamamını sıfıra yapmalarına, Necip'in belki de en önemli eksiği olan ceza sahasına yaklaşmama hastalığı da eklenince , basit tabirle kısırlaşıyoruz. Bugün bu kısırlığı, muhteşem oynayan Edu sayesinde biraz aşabildik.

Topu daha iyi paylaşmalıyız ancak Quaresma'nın varlığı bunun önündeki en büyük engel.

Edu, tahminlerimin çok daha üzerinde bir oyunla, Aurelio ile birlikte sahanın en iyi performansını gösterdi. Oyun zekasına hayran kaldığımı söylemeliyim. Ağır olmasına rağmen doğru koşulardaydı. Almeida gibi kaçak ve işe yaramaz koşuları tercih etmedi. Sola ya da sağa, gerekli olduğu zaman deplase oldu. Hep doğru pozisyonlar aldı, burası çok önemli. Almeida'daki yılgın ifade, kaybettiği hiçbir hava topunun ardından suratına yerleşmedi. Çok ekstraydı bugün.

Aurelio orta sahada 'bossing' denen zıkkımı gerçekleştirdi adeta. Necip çıktıktan sonra Fernandes'in Aurelio'ya eşlik ederek gerçekleştirdiği efordan sonra, halen, "Bu adam çok umursamaz, takımı eksik oynatıyor" diyen varsa şöyle temizinden küfürleşmeye davet ediyorum kendisini. Manu Fernandes, Beşiktaş'ın farkını yaratan adam. Ne Quaresma, ne Simao, ne diğerleri. Rakiplerimizde oynamadığı için şanslıyız.

İsmail Köybaşı'nın istikrarsızlığının sebebini hep tartıştık. Geçtiğimiz sezon, ilk yarı, performansı tam rayına oturmuşken üst üste 3 maç Üzülmez'in tercih edildiği dönemden sonra asla yeniden ritmini bulamadı. İsmail Maccabi Tel-Aviv ve Ankaragücü maçlarında çok iyi oynadı. Umuyorum ki bu ritmi bir kez daha kaybetmez.

Mustafa Pektemek'in hazırlık kampında yer alamadığı not düşülsün. Kendisi de aynı şeyleri söyledi maçın ardından. Gol atmasına çok sevindim.

Bazıları, halihazırda kirli olduklarını bildikleri ligin kirli olduğu ayyuka çıkınca inanılmaz reaksiyonlar gösterdiler. Evet, her şey açığa çıktığı için olsa gerek daha da tatsız artık. Maç izlerken bir yandan siyah beyaza olan özlemimiz, diğer yandan Demirören'in "Dekadur alın..." çığlıkları kulağımda yankılandı. Sezon böyle travmalarla devam edecek artık, ne diyelim.

Yaşamak istemediğim tek travma, Schuster travması. PES oynamıyoruz sayın Carvalhal, lütfen takımın geçtiğimiz sezon oynadığı o komik maçları izleyiniz. Belki Hilbert varken Ekrem'in sağ kanatta oynamasının ne kadar anlamsız olduğunu da anlarsınız o arada. Eskişehirspor maçında Veli - Pektemek, Necip - Edu değişiklikleriyle, bu maçta Necip - Pektemek ile, oyuna dahil olan isimler doğru olsa da, oyundan çıkan isimler ve bu amatörlük nedeniyle, bana saç baş yoldurttun Carlos hacı. Bir daha olmaması dileğiyle.

Ve Guti. Sensiz işler daha güzel. Real Madrid'ine en kısa zamanda, takım elbiseli bir görev dahilinde dönmen dileğiyle. İlk 6 ay için teşekkürler.

Yeni Doğu Avrupalı Entelektüel: "Yalanlar Kültürü"

2011-09-19T00:45:00.000+03:00

Saraybosna Kütüphanesi – Bombalama emrini veren, edebiyat profesörü Nikola Kolyeviç’ti.

[Acı Bakanlığı’nı okuduktan sonra Dubravka Ugreşiç’le ilgili internette araştırma yaparken buldum bu makaleyi. Epey uzun olan yazı 2000'lerin ortasında kaleme alınmış. Yazının kendimce önemli bulduğum bölümlerini, neredeyse yarısını çevirdiğimi de belirteyim.]

“Eski zamanlar”da işler daha basitti. Doğu Avrupalı entelektüel, ya resmi kültürü benimser, ya da entelektüel “yeraltı”na inerdi. Göç edebilirdi ama bu pek kolay değildi. (En azından Sovyetler Birliği ve Sovyet Bloku’ndaki ülkeler için durum böyleydi. Yugoslav entelektüelleri için tamamen başka bir hikaye söz konusu. Onların muhalif bir hareketi ve yeraltı dünyası yoktu. Ülkeyi terk etmek kolaydı, zira herkesin pasaportu vardı ve sınırlar açıktı. 1970’lerdeki Yugoslav göçü daha ziyade ekonomikti. II. Dünya Savaşı’ndan sonraki politik göç dalgası ise milliyetçi, pro-Ustaşa ve pro-Çetnik yönelimli olduğu kadar anti-komünist değildi.) Günümüzde post-komünist entelektüel, bilinçli ya da bilinçsiz, yazdığını üç ayrı adrese, üç muhayyel alıcıya, üç farazi “sponsor”a gönderiyor. İlk adres kendi toplumu, ikincisi “Avrupa”, “Batı Avrupa” ya da “Avrupa Birliği”, üçüncüsü ise küresel pazar, “dünya”. Post-komünist yazarın vaziyeti, örneğin Amerikan yazarlarıyla karşılaştırıldığında kıyas kabul etmeyecek kadar karmaşık kalıyor. Bu üç muhayyel alıcıyı tatmin etme çabası sırasında mükemmel polimorf (çokşekilli) haline geliyor.

Yerel alıcı, entelektüelimizin ülkesindeki okuyucu kitlesi, son 15-20 senede kökten bir değişim yaşadı. Hayatta kalabilmek için değişmesi gerekiyordu tabii.

Dönüşüm fazla travmatik değildi; politik olarak arzu edilen, kolektif bir süreçti. Bu geçiş sürecinin liderleri de kendi dönüşümlerini örnek göstererek, taraftarlarını kaygı duygusundan azat etti. Bununla birlikte, Hırvatlar kendi kolektif dönüşümlerini ruhsal yenilenmeye dayandırdı ve bu, dönmeliği bir çeşit ruhsal temizlik olarak hissetmelerine yardımcı oldu. Değişimin liderleri, önceden her ne kadar komünist olsalar da, ateşli milliyetçilerdi. Eski anti-faşistler faşist, ateistler inançlı, katiller kahraman, eşkıya ve hırsızlar başarılı işadamları ve kara cahiller mütefekkir haline gelmişti. İdeolojik ve politik arzu bir yana, değişimin karlı olduğu ortaya çıkmıştı: Yarı okumuş göçmenler bakanlık koltuğuna oturmuş, köy öğretmenleri yeni eğitim sisteminin planlayıcısı kesilmiş, kütüphaneciler ve kötü şairler büyükelçi ve hortumcu olmuş, suçlular ve katiller madalyalarla donatılarak general sıfatı almış ve şizoid megalomanyaklar devlet başkanı olmuştu.

Yugoslavya’nın yıkılmasıyla birlikte, geçiş sürecindeki entelektüelimiz alışılmış kültürel alanını yitirdi. Bu alanı hiç paylaşmamış tecrübesizler için bile potansiyel kitle belirgin biçimde küçülmüştü. Kafasını suyun üstünde tutmak istiyorsa, çağla beraber değişmek zorundaydı. Biricik kimliği olarak etnisitesine sarılmalı, yeni bir pasaport ve yeni bir dil edinmeli, geniş bir ortak devletten daha küçüğüne taşınmalıydı. Özellikle Hırvatsa, Yugoslav kültürel mirasından radikal bir kopuşu kabul etmeliydi. Tarihsel revizyonizmi benimsemeli ve rejimin “totaliter” olarak ne “komünist” ne de “karanlık” yüzünü görmesine rağmen, “totaliter komünist rejim”in “karanlık çağ”ında, “Tito’nun Yugo-Sırp diktatörlüğü”nde yaşamış olduğu fikriyle barışık olmalıydı. Ayrıca, vakıadan sonra entelektüelimizin ülkesini şeytanlaştırması talep edilmektedir artık: Özgeçmişine, başka bir ifadeyle müteveffaya tükürmesi.

Komünizmle beraber, sayısız tecrübenin gösterdiği biçimde kötü bir kaderi de yaşayan Rusları, Macarları ve Çekleri neredeyse kıskanmıştır: Rejim muhaliflerinin ve politik göçün tarihi, yıllar boyunca yeraltına mahkum edilen entelijansiya, konuyla ilgili yazılmış yığınla kitap. Ancak post-Yugoslav entelektüelin elinde, taklidini ürettiği bu tabloyu oluşturmaya yetecek malzeme yoktu. O da sahte anı sendromu geliştirerek kendisini “komünizmin kurbanı”na dönüştürdü. Herkes kurban iddiasında olduğu için kanıtları merak eden çıkmadı. Derhal yeni bir retoriğe hakim olmalı, okunmuş ekmeği yutarak, geçmişine göre Katolikliği ya da Ortodoksluğu kucaklamalıydı. Bunu yapmasa da, en azından din adamlarına saygı duyuyor gibi görünmeliydi. Çünkü papazlar sergi açılışları yapıyor, okul çantalarını, üniversite binalarını, kütüphaneleri, hastaneleri ve tomografi cihazlarını kutsuyordu. Papazlar, neredeyse yazarların işini elinden alarak, dini içeriği olmayan kitaplara dahi önsözler yazıyordu.

Entelektüelimiz, faşizm ve komünizmin tek ve aynı olduğunu savlayan yeni bir düşünceyi benimsemeliydi. Yetiştiği anti-faşist mirası reddetmeliydi. Özellikle Hırvatistan’ta yaşanan kitap yakma hadiselerine karşı gözlerini kapatmalıydı. Yıkım, İvo Andriç ve Vladimir Nazor gibi edebiyat seleflerinin anıtlarına, mezarlarına ve heykellerine yönelse dahi. Yugoslav olduğunu beyan eden bir Hırvat, Andriç, Belgrad’da yaşamış ve Bosna hakkında kitaplar yazmıştı. Şair Nazor ise Tito’nun yanında yer almış bir Partizan’dı. Ama daha devamı vardı. Sadece birkaç yıl sonra, Avrupa Birliği’ne giriş nedeniyle entelektüel bir kez daha retoriğini değiştirmek zorunda kaldı. Yeni, Avrupa adabımuaşeretinin hakkından çabucak geldi. Dilde bir kanca buldu. “Evet, ama...” ibaresini dikkati çeken bir sıklıkla kullanmaya başladı. “Evet”, meseleye dair sağlam bir konumu olduğunu gösteriyordu. “Ama”, örtülü muhalefetiydi. “Evet”i bir muhatabına yönelmişken, “ama”sı revizyon için açık kapı bırakma ve diğeriyle işbirliği anlamına geliyordu.

Bugünlerde entelektüelimiz hayatın paradokslarla dolu olduğu fikrine alışkanlık kazanıyor. Oysa en önemli yeni düşünce, genç devletlerin kültüre ihtiyacı olduğu düşüncesi. Yeni devletin entelektüel temsilcisi olmak garantili bir kazanç kapısı demek. Entelektüelimiz hayatta kalmanın üçkağıdı üzerinde uzmanlaşmıştır. Öğrendiği ilk ve en önemli şey, nabza göre şerbet verebilmektir.

Geçiş sürecindeki entelektüelin ikinci muhayyel alıcısı Avrupa Birliği’dir. Bazıları sabırla sırada beklerken, yakın zamanda 10 kadar ülke AB’ye kabul edildi. Ve bakın, kültür, henüz olgunlaşmamış AB’nin ideolojik ajandasının kilit unsurudur! Kültür Avrupa sözlüğünde birçok anlama gelebilir –ne kadar kullanışlı bir kelime! Kültür artık aracı, diplomatik arabulucu, halklar arasında köprü olarak görev yapmaktadır, çünkü sınır tanımaz, çünkü uzlaştırır ve geliştirir, çünkü farklılığı ve görüş ayrılığını, kimliksel ve bölgesel özgünlükleri onurlandırır. “Kültür” kelimesinin büyüyen tanım sayısıyla birlikte, kültür emekçilerinin, kültür yöneticilerinin ve kültür savunucularının da sayısı artar. Avrupa kültür bürokrasisi kendisini bezdirici bir hızla çoğaltır. Kültür sermayesi görünmez kaynaklardan dolaşıma girer ve ortak Avrupa gövdesinin bürokratik damarlarında akar. Kültür, bir nevi zihinsel Euro olarak Avrupa ülkelerinin ideolojik tutkalıdır.

Entelektüelimiz farazi Avrupa alıcısını dikkatlice tartar. Ve AB’ye mensup olmanın, ulusal kimliğinin kısıtlarından kurtulmasını garanti etmediğinin hemen farkına varır. Tam tersine, sadece Hırvat, Sırp, Bulgar ya da Arnavut diye açık seçik tanımlanarak kabul edilecektir. Geçiş sürecinin en net ifadesini Kosovalı Arnavut sanaçı Erzen Shkololli’nin, adından da anlaşılan Transition (Geçiş) isimli enstalasyonunda görebiliriz. Shkololli’nin triptiği, her biri vesikalık fotoğraf boyutundaki üç küçük kişisel fotoğraftan oluşuyor. İlkinde, sünnet edildikten sonra fotoğrafı çekilmiş, geleneksel Arnavut kıyafetleri içinde, beyaz başlıklı bir oğlan görüyoruz. İkincisinde, çocuğu Tito öncülerinin üniformasıyla görüyoruz: Boynunda kırmızı öncü fuları, başında kızıl yıldızlı öncü şapkası. Üçüncü fotoğrafta genç sanatçı melankolik yüz ifadesiyle bir yetişkindir. Arkasında mavi bir fon ve kafasının etrafında sarı yıldız halesi vardır.)

Entelektüelimizin mektuplarını postaladığı üçüncü muhayyel adres küresel pazar, “dünya”dır. Küresel pazarın ezgisine dikkatle kulak verir. Eldeki verilere göre, “kimlikler” en sevdiği uğraşıdır. Kendisinden çok beklenen mesajı vermesi talihine bağlıdır gerçi. Bir parça post-komünist (anti-komünizm içerecek elbette), bir parça “Balkan yapımı”, bir parça “egzotik”, bir parça “çekici” şeyler satmaya çalışacaktır. Ve böylece aynı diğer hediyelik eşya satıcıları gibi fabrikasyonlardan, “kimliği”ni yeniden donatmaktan kaçınmamış olacaktır. (Hırvatistan Havayolları’nın yolcuları, geleneksel Hırvat hamur işi olduğu iddia edilen öğle yemeği paketinde, paprenyak denen kara biberli tatlı kurabiyelere rastlayabilir. Paketin üzerinde Hırvat yazar Zvonimir Milçets’in kaleme aldığı, piyasa amaçlı kimlik uydurmanın ideal örneği olan bir metin vardır:

Geleneksel olarak Hırvatistan’da üretilen biberli bisküviler Hırvat tarihinden farklı değildir: Harcı bal, ceviz ve biber içerir ki bisküviye acı-tatlı karakterini veren oldukça zıt bir bileşimdir. Ve bu, hakikaten Hırvatistan tarihinin tadıdır. Son zamanlara kadar tarih boyunca yabancı istilacılar ve saldırganlar Orta Avrupa ve Akdeniz’i ideal ölçüde harmanlayan bu toprakları almak için uğraşmışlardır. Balı kendilerine ayırıp, bize biberi bırakmışlardır. Ancak nihayet kendi başımızayız, bu geleneksel bisküvinin iki özelliğinin de tadına varıyoruz ve bu zengin lezzetin bütün ayrıntılarını dostlarımız ve konuklarımızla paylaşıyoruz. Tadını çıkarın.)

***

Neticede, toplumdan aforoz edilme korkusu, konformizm, nüfuz eden “yalanlar kültürü” ve buna gönüllü bağlılık, otosansür, geçmişten şiddetli kopuş, süreksizlik, bundan dolayı hakikatin görecelileştirilmesi ve yeni kültürün elinde istihza konusu haline getirilmesi –bütün bunlar entelektüelimizin kendisini içinde bulduğu takımyıldızı şekillendiriyor; ve dahası, bunu besleyip büyüten de kendisiydi.

Yakın geçmişin belleklerden silindiği bir ortamda artık herhangi bir müşterek referans sistemi, inanılır tarih, tarih uzmanlığı, muteber medya, eleştirel tartışma, diyalog ve polemik, halkın itimat edebileceği ahlaklı kişilikler yoktur; bütün değerlerin tersyüz edildiği, eleştirel biliçten yoksun toplumlarda entelektüelimiz kendisini gerçekliğin olmadığı şizoid bir konumda bulur. Bu nedenle kolayca polimorf haline gelir.

Bugün mevcut post-politik, post-modern, ihtilafsız, piyasa merkezli kültürel alanlarda entelektüel -zerre kadar varsa tabii- önce kendi sözü için mücadele etmelidir. Yerel çevresinden dışarıya adım attığında, milyonlarcasının arasında sadece bir ses olduğunu görecektir. Şimdi yerli konformizm okulunu bitirmenin yararlı olduğunu hissetmektedir. Yıkıcı olduğu için, yıkıcılığı -bir jest, bir edim, tehlikeli bir sözcük- artık pazar tarafından yutulabilir. Bunun yanında, entelektüelimiz -en azından Avrupa-Amerikan kültür bölgesi söz konusu olduğunda- ironik ama özgürleştiren gerçeği keşfedecektir ki kendisi metadır, kitapları metadır ve o nedenle her entelektüel yıkıcılığa onun piyasadaki etkisine bağlı olarak değer biçilir. Ve nihayet yazarın, entelektüelin -dönüşmüş ya da bozulmamış, otantik ya da değil, konformist ya da non-konformist, iyi ya da kötü- oyunculuk, şovmenlik, hediyelik eşya satıcılığı yaptığı küresel pazardaki çeşitli iştirakçilerden sadece biri olduğunu iç rahatlaması ile fark edecektir.

Ve post-komünist entelektüelimiz dönüşümünü tamamlamak, son rötuşları yapmak için kalıptan kalıba girme yeneteğini olağan bir özellikmiş gibi teşvik etmeye kalkışacaktır. “Ben dahil, çağımızda yaşayan insanların çoğunluğu omurgasız olarak nitelenebilir. Bu o kadar da kötü bir şey değil,” diyor Sırp yazar ve Sırbistan’ın Kıbrıs büyükelçisi Svetislav Basara son röportajlarından birinde.

Post-komünist entelektüelimiz geçirdiği metamorfozun ardından dünya pazarına girişiyle, sonunda baba ocağına vardığı gibi tuhaf bir algıyı haiz olacaktır. Kapıda kendisini bekleyen karşılama notunu görecektir. Entelektüelimiz, meslektaşı Bernard Henry-Levy’nin yazdığı mesajı gülümseyerek okuyacaktır: Mesajın içeriği kendi hırslarıyla tamamen uyuşmaktadır:

Entelektüel: Eril sözcük, sosyal ve kültürel kategori, Dreyfus Davası sırasında Paris’te doğdu, 20. yüzyılın sonunda Paris’te öldü.

Aile Tribünü

2011-09-11T21:09:00.000+03:00

Acı Bakanlığı

2011-09-11T21:06:00.000+03:00

Bağımsızlık nutuklarıyla ortak geçmişin lanetlendiği günlerde, kiosklarında üzerinde kırmızı-beyaz damalı Hırvat armasıyla “temiz Hırvat havası” yazan boş teneke kutular satılan, aynı armanın yer aldığı Hırvat pasaportu biçimli çikolata kutularının hediyelik eşya olarak sunulduğu ve muzaffer başkan Franyo Tucman’ın “yeryüzündeki cennet” ilan ettiği pro-Ustaşa Hırvatistan’ı terk etmek zorunda kalan Dubravka Ugreşiç, milliyetçiliğe “ahmakların ideolojisi” diyerek zamanın ruhunu yakalayamamış ve günahların büyüğünü işlemiş, kendi deyimiyle “anasyonal” bir yazar. Edebiyat dünyası ona “Hırvat yazar” diyor, biraz da mecburiyetten. İşin ironisi ise ülkesinde Hırvatlığının şüpheli olması, hatta Hırvat sayılmaması.

“Onları aptal gösterdiğim ve gülünç duruma düşürdüğüm için basın ve parlamento üzerime gelmeye başladı. ‘Orospu, hain, cadı’ olarak yaftalandım. Aslen Bulgar olan annem bu yüzden tehdit telefonları aldı. Zira Bulgar olmak Sırp olmakla eş anlamlıydı. Savaşın kuralıdır: İlk düşman kadındır. Daha az bilinen birçok kadın öldürüldü ya da dayak yedi; beni kurtaran, tanınan bir yazar olmamdı. Ancak etrafımda komik bir bale performansı vardı her gün. Akademiden meslektaşlarım beni fark etmemiş gibi görünerek selamlaşmaktan kaçınıyorlardı. Bu bir yıl sürdü ve sonra ülkeyi terk ettim.”

Ugreşiç, dünyanın Slobodan Miloşeviç’i günah keçisi yaptığı sırada ondan hiç eksik kalmayan Tucman’ın Hırvatistan’ını her fırsatta faş ederek hain sıfatının hakkını vermiş. Kendisine “tarihçi” kimliği edinen Tucman akıllara zarar revizyonizmiyle tarihi eğip büker, kütüphanelerden Sırp yazarların kitaplarını kaldırır, Kiril alfabesiyle yazılmış kitapları yok eder ve anti-faşist Hırvat yazarların eserlerini raflardan temizlerken, o bütün olup bitenlerin karşısına Yugoslav kimliğini ve belleğini çıkarmış. “Rusçadan alınan tuhaf yapılar” ve tedavüle sokulan garip sözcüklerin sayesinde özenle imal edilen Hırvatçanın, kolektif belleğe el koyarak onu yeniden kurgulamanın aracı olduğu tespitini cesurca dillendirmiş.

Yugoslavya’nın rejimini eleştirmekle, onun muhalifi olmakla birlikte, sonradan o döneme dair karşı-mitler üreten sözde “komünizmin kurbanı” olmuş entelektüellerin Yugoslavya’yı şeytanlaştırdığını söyleyen Ugreşiç, kendisini Yugonostalji’ye kaptırmakla itham edenlere şu cevabı veriyor:

“Nostaljik değilim. Bunun için fazlasıyla öfkeliyim. İnsanlar nasıl oldu da yan yana yaşadıkları insanları öldürebilecek, beraber inşa ettikleri her şeyi yakıp yıkabilecek denli kendilerinin manipüle edilmesine izin verdi; bunca yıldır yanıtını bulamadığım sorular bunlar.”

Ugreşiç, Türkçeye çevrilen tek kitabı Acı Bakanlığı’nda öfkesini yönlendirebileceği somut bir mecra bulamayan ve Yugonostalji’ye sarılan bir sürgünün ağzından müthiş bir dürüstlükle okura içini açıyor. Otobiyografik öğeler taşıyan romanın ana karakteri, Yugoslavistika denen Sloven, Sırp, Boşnak, Makedon, Karadağ, Hırvat edebiyatları uzmanı bir kadın: Tanya. Yola Berlin’de başlayıp Amsterdam’a iki dönem için Sırbo-Hırvatça okutmanlığı yapmak üzere gelen ve sürgünlüğü eski vatandaşları olan öğrencileriyle beraber soluyan Tanya’nın öyküsündeki kasvet, umutsuzluk ve mağlubiyet hali Ugreşiç’in sade ama yoğun diliyle kalıcı bir etki bırakıyor. Acı Bakanlığı metaforu ise Tanya’nın öğrencilerinin, atölyesinde çalıştığı sado-mazo kıyafetler üreten porno kulübünün adından geliyor.

Ülkesi, kültürü, dili, belleği elinden alınan Tanya ve çevresinin olağanüstü yansıtılan duyguları kadar, romanın politik bağlamı da anaakımın ilgileneceği türden değil. Tanya, artık olan biteni salim kafayla değerlendirmeye başlayınca, yeni rejimin komutanlarının kılavuzluğunda devletin ve piyasanın ihtiyaç duyduğu forma girmekte mahir olanları fark ediyor. Avrupa Birliği’nin pratikte kof olan değerlerini ve moda kavramlarını benimseyip, kendilerini anti-komünist ambalajla küresel piyasanın normları çerçevesinde şekillendiren “yeni” entelijansiyanın esnekliğine ve akışkanlığına küfrediyor. Doğudaki çöküşün çıplak bıraktığı insancıkların ise seks için satılacağı, organları için kesilip biçileceği, ucuz işgücü olarak patronlara hizmet edeceği vs. gibi “sorunlar”ın yine bu takımın köşelerine oturduğu sistemin kurumları tarafından hafifletilmeye çalışılacağı ironisiyle baş başa kalıyor.

Acı Bakanlığı’nın son bölümlerini okurken aklıma Daniela Dahn’ın Batı Diye Diye kitabı geldi. Dubravka Ugreşiç’in yeni düzeni tanımlayıp bıraktığı yerden devam ediyor sanki Dahn, sürecin nasıl işlediğini anlatıyor. Beraber okumakta fayda var.

Hoşgeldin Carlos Başkan

2011-09-10T22:44:00.000+03:00

“Mustafa Pektemek’in oyuna girmesinden sonraki kısımda maçın kontrolünü kaybettik. Neler olduğunu anlamadım.”

Valla biz öyle iyi anladık ki Carlos başkan. Futbol ekonomisine 1 kuruşumun geçmemesi için dandik linklerden zoraki takip ederken dahi beni çıldırtmaya yetti senin anlayamadığın. Ecnebinin “story of my life” dediği. Orta sahası kırılgan-zayıf-yumuşak ve bir yığın boktan sıfata layık kalarak rakibin baskısını karşılayamayan Beşiktaş’a aşinayız. Bu kepazelik birkaç cümleden fazlasını hak etmiyor kısacası.

A.C.A.B. #18

2011-08-25T12:46:00.000+03:00

Ajax

Gezici Şike Tiyatrosu

2011-08-25T12:35:00.000+03:00

Hayırlı olsun. Zaten yavan olan bu lig futboluyla konuşulmayı hak etmiyordu, takım sevgimizle değer buluyordu, artık o da fayda etmeyecek. “Dekoder alın” kepazeliğine futbolsever tepkisi tersi olur umarım. Kombine almıyorum, alamıyorum. Cebimdeki üç kuruşu da meyhane-kahve köşelerinde harcamayacağım. Bu balon ekonomiye en ufak katkım olsun istemiyorum.

Salaklık bende tabii. TFF’nin ceza vermeme gerekçesini diğer icraatlarından ayırarak değerlendirdiğim için. Diyalektiği bu karar özelinde yöntem belirlemediğim için. Baştan beri yalpalayan, tutarlılık gösteremeyen TFF savunma hakkı vesilesiyle işleri biraz yoluna koyar, diye düşünüyordum safça. Meğer planlar başkaymış. Digitürk’ü kurtarmak için play-off rezaleti, Bursaspor’un cezasını geri alma pişkinliği, Kulüpler Birliği’nin hayasızca tavırları... Lakin küresel futbol endüstrisi yemedi.

Afili sıfatlarla övülüp klişe birkaç cümleyle eleştirilirmiş gibi yapılan futbol kapitalizminin doğal sonucudur UEFA’nın tehdidi. Milan, Marseille gibi geriye dönük örnek aramak, mantıklı argüman geliştirmek beyhude çabadan öteye gitmez. Batan finans kurumlarını Devlet’in görünen eliyle, kamu kaynaklarıyla kurtaran serbest piyasa tanrısının kendi kutsal kitabına bile riayet etmeyeceğini dünya alem gördü son birkaç yılda. Hal böyleyken UEFA niye meşruiyet arasın ki?

TFF kendisine güvenseydi “o zaman siz kendi soruşturmanızı yapın” resti çekebilirdi. Ancak biliyorlar ki zararlı çıkan taraf olacaklar. Süreci en başından beri doğru yönetemedikleri için bu tehdide boyun eğmek zorunda kaldılar. “Avrupa”yı bu sistemden azade bir adalet timsali olarak görenler de hayalkırıklığına uğramıştır herhalde. Bu kofluğa AİHM Carlo Giuliani’nin katillerini ve İtalyan devletini aklarken bilmemkaçıncı kere şahitlik ediyorduk; şimdi futbol aracılığıyla bu bütünün çürümüşlüğünü -tekrar- görüyoruz.

Velhasılıkelam Sopcast sağ olsun, EPL izleyeceğim yıllar sonra. Arada Beşiktaş’la ilgili karalarız elbet bir şeyler ama eski iştahı yakalamamız zor olacak haliyle. Futbol afyonuyla uyumak istiyoruz, onu bile çok görüyorlar. Ne diyelim başka.

Şike Tiyatrosunda TFF Molası

2011-08-16T12:30:00.000+03:00

Direkt söyleyeyim, TFF en makul kararı verdi.

Mehmet Ali Aydınlar konuşmasında bazı maçlarda şike, şikeye teşebbüs, teşvik primi veya teşvik primine teşebbüs olduğu kanaatine vardıklarını belirtse de, soruşturmanın gizliliği nedeniyle belgelerin paylaşılamaması ve savunma hakkının tanınmamasından dolayı verilecek hükmün adil ve hakkaniyetli olmayacağı anlamına geldiğini, bunun için iddianamenin kabulünü bekleme kararı aldıklarını açıkladı.

Taraftar için, futbolla alakası olmayan herhangi biri için dinleme kayıtları kanaat oluşturmaya yetebilir, ki birçok maçta durum ortada zaten, TFF de bunun farkında. Ancak soruşturma boyunca savcılık, emniyet ve medyanın delik deşik ettiği insan hakları ve hukukun abecesi vicdan sahiplerine “TFF topu taca attı” dedirtmemeli. Bilakis TFF sağduyu eksikliği çekilen bu manyak atmosferde, baştan beri samimi olarak soruşturmanın sakatlıklarından bahsedenlerle aynı düzlemde yer alarak işin doğrusunu yaptı.

TFF bunu mevzunun ana özneleri büyük camialar olduğu için zorunluluktan ya da hesap-kitap alışkanlığından yapmış olabilir. Lakin hukuk çerçevesi içinde kalmaya çalışmalarını vurgulamak gerek. Hak hukuk dinlemeyen muktedirlerce her gün anormal işlere imza atılan bir ülkede Etik Kurulu’nun bu kararı azımsanacak şey değildir. Bu pisliğin bulaştığı maçlardaki taraflar hakkında hemen cezai yaptırıma başvurmamaları ciddi bir handikap olmakla birlikte, sürecin hukuka uygun olarak yürütülmesi üzerinden kendilerine bir yol çizmeleri felaket sayılmamalı.

Eleştirilecek birçok şey var aslında ama mevcut TFF bu tiyatroda en az sorumlu olan taraf. Şu an için, hatalı oldukları noktalara eğilmeyi anlamlı bulmuyorum. Davada yeni gelişmeler olur da TFF bugün söyledikleriyle tersi bir pozisyona düşerse, esas o zaman yüksek perdeden konuşmak gerekir. Zaten o durumda doğal olarak büyük tepki doğacaktır. Histeriyle beklenen cezalar verilseydi ülke futbolunu yine coşkuyla mı takip edecektik? Adalet duygumuz tatmin mi olacaktı? Kandırmayalım kendimizi.

Helal Olsun Kardeşim Javi

2011-08-11T13:14:00.000+03:00

Kopyala-yapıştır pek adetimiz değil ama bu noktada biraz zorunlu oldu. “Javier Pastore PSG’de!!!” cinsinden 15 tane içi boş post görebildiğimiz Futbloglar’da Javi Poves’le ilgili hiçbir şey göremeyince bu güzel insanı buraya taşıyalım dedik. Futbolun pisliğiyle uğraştığımız şu günlerde onun futbolu bırakma saiklerine kulak vermek lazım. Haber BirGün’den:

Futbol sahalarında ender görülen hareketlerden bir İspanya'da yaşandı. İspanya Birinci Futbol Ligi (La Liga) ekiplerinden Sporting Gijon'un 25 yaşındaki savunma oyuncusu Javi Poves, futbol dünyasındaki paraya dayalı kirli düzenden bıktığını söyleyerek futbolu bıraktığını açıkladı. Sporting Gijon kulübünün basın sözcüsünün açıkladığı Poves'in futbolu bırakma kararında ders niteliğinde ifadeler bulunuyor. Kendisini anti-sistem futbolcusu olarak tanımlayan Poves bankacılık sistemini reddettiği için kulüpten alması gereken son maaşını da geri çevirdi. Futbolcunun İspanya kaynaklı internet siteleri ve gazetelere yansıyan açıklamalarında kullandığı "Futbolun içinde kalmaya başladıkça her şeyin parayla ilgili olduğunu görüyorsunuz. Bu çok acı bir şey" ifadeleri dikkat çekici.

Bu kirli sistemin bir parçası olmaya daha fazla dayanamayacağını söyleyen Poves, "Ben küçükken bu oyunu büyük bir sevgiyle oynardım. Ama şimdi farkına varıyorum ki futbolda her şey para demek. Bu futbol kirlidir ve hepimiz kandırılıyouz. Afrika'daki, Amerika'daki, Asya'daki insanların ölümleri üzerinden para kazanılan bir sistemin parçası olmak istemiyorum" diyerek profesyonel futbolculuğu bırakma kararını açıkladı. Profesyonel futbolun para ve sahtekarlık üzerine kurulu olduğunu dile getiren Poves, 'kapitalizm ölüm demektir' ifadesini de kullandı. Öte yandan, Javi Poves'in ayrılmadan önce kulüp tarafından tesis edilen otomobili de kabul etmedi. Sporting Gijon ile olan sözleşmesini fesh eden futbolcu bundan sonraki hayatında bol bol okuyarak çok çeşitli konular hakkında bilgi sahibi olmak istediğini söyledi.

Futbola Atletico Madrid altyapısında başlayan Javi Poves, ilk profesyonel maçına 2005 ylında Madrid kulüplerinden Rayo Vallecano forması altında çıktı. Sonraki iki sezon İspanya'nın alt liglerinde forma giyen savunma oyuncusu 2008 yılında Sporting Gijon kadrosuna katıldı. Geçtiğimiz sezon La Liga'da kırmızı-beyazlı formayla mücadele eden İspanyol futbolcu, uzun yıllar unutulmayacak bir emeklilik kararı almış oldu.

Bu Komediyle Kimse Başa Çıkamaz

2011-07-22T18:36:00.001+03:00

Yılın belli dönemleri vardı, “Fenerbahçe büyüklüğü”yle boyumuzun ölçüsünü aldığımız. Şike operasyonu sağ olsun, artık her gün Fenerbahçe facts ile terbiye ediliyoruz. Yeni yeni şeyler öğreniyoruz. Mesela zulme karşı direniş ayetleri yazılıyor bu cumhuriyetin diyanet işlerinde. Lümpeni, kodamanı, proleteri, entelektüeli ile kaynaşmış bir kitlenin mermer ideolojisinin şahlanışına tanık oluyoruz. İsyan bayrağının tek sahibinin Aziz Yıldırım tişörtlü-maskeli bu kitleden başkası olamayacağı gibi tartışılmaz gerçekleri duyuyoruz...

Operasyonun ilk günlerinde aldığım tavrın rahatlığıyla sallamıyorum. Beşiktaş taraftarı -Fenerlileşme virüsünden muzdarip olduğu tespitini sıkça dillendirdiğimiz taraftar- çok şükür ki adı bu işe karışanlara sorgusuz sualsiz arka çıkmak yerine, savcının saçmalamalarına ve medya manipülasyonlarına rağmen “aramızda mesafe var, aklanın gelin” dedi. Azizvari bir imaja bürünüp camiayı yedeklemeye çalışan Yıldırım Demirören gibi Beşiktaş geleneğinin en büyük düşmanlarından biri bile bu tavrı görüp sembolik olarak kupayı iade etme kararı aldı. Rahatlığım buradan geliyor elbette. Dün akşam bir sürü şeyin yanında Beşiktaş’a da küfredenlerin zavallılığının kaynağı yani.

Son yıllarda “Türkiye’de taraftarlar arasında fazla fark yoktur, özünde hepsi aşağı yukarı aynıdır” tezi algılarda olgu olarak kabul edilmeye başlamışken iki camianın tutumları hepimizi silkeledi. Bir yanda Aziz Yıldırım gibi yıllardır yeraltı-yerüstü her türlü güce hükmeden (daha bugün Sinan Engin vasıtasıyla Hürriyet’e yaptırılan haberle kamuoyunu Trabzonspor aleyhine yönlendirdiğini gösteren konuşmaların dökümü yayınlandı) bir figürle beraber barikat kuran, şike yapmayı değil küme düşürülmeyi utanç sayarak tehditler savuran, Aziz Yıldırım’ı savunmak için düpedüz yalan söyleyen ayar tutmaz holigan gastecilerin kuyruğuna takılan, “kupayı iade ediyorsanız UEFA’ya da gitmeyin” pişkinliğiyle çamurda güreşenler; diğer yanda ise Beşiktaş camiası. Hala -hem de büyük- bir farkımızın olduğunu görmek hakikaten umut verici.

Medyanın bu süreçte nasıl bir işlev üstlendiğini hepimiz biliyoruz. Dezenformasyonun, itibarsızlaştırmanın, manipülasyonun, aşağılamaların bini bir para. Emekçi fotomuhabirler hariç medya mensupları hak ettikleri muameleyi gördüler Fenerbahçe-Şahtar Donetsk maçında. Ancak başka bir evrende. Zira bu hiçbir şekilde Fenerbahçe taraftarını haklı çıkarmıyor, onlarla empati yapmamızı sağlamıyor. İlk günden itibaren Meriç Tunca-Ercan Saatçi-Lube Ayar-Cengiz Çandar niteliğindeki hattın, “en iyi savunma saldırıdır” prensibiyle terbiyesizliğin ve utanmazlığın kitabına ciltler eklemesine hayranlık duyan öfkeli taraftarların tutumuna en uygun sıfatlar şımarıklık ve ahlaksızlıktır.

Şu zor günlerde tezahürattan slogan üreterek bunu nakite çevirmek cinsinden iğrenç bir refleksi gösterebilen yöneticilere destek veren, lisanslı Aziz Yıldırım tişörtleriyle sahayı zapteden, maskeleriyle basın tribününe Aziz Yıldırım pankartı asan ve linç kültürünü “isyan bayrağı” sanan bu paranoyak dangalak sürüsünün yaptıklarına rezalet değil komedi gözüyle bakıyoruz artık. Beşiktaş’ın adını kendi hesaplarına meze etmesinler, kafi.

Adı konamaz denen Fenerbahçe büyüklüğü, menkıbelerle mazlumluk iddiasında olan taraftarlığın ar damarının çatlamışlığını dahi erdem olarak sunabilme büyüklüğüdür.

Vedat Kaptan

2011-07-20T00:47:00.000+03:00

İşte Böyle Bir Şey Beşiktaşlılık

A.C.A.B. #17 - Carlo Giuliani

2011-07-20T00:43:00.001+03:00

PAOK

Carlo Giuliani 10 sene önce küreselleşme karşıtı gösteriler sırasında güvenlik güçleri tarafından sokak ortasında katledildi. Katilleri ceza almadı. Yetmedi; AİHM skandal bir karara imza atarak İtalyan devletini akladı. Kısacası, hikayemiz dünyanın her yerinde aynı.

ARİS

Süper Kupa Finalini Protesto Ediyoruz!

2011-07-14T02:24:00.003+03:00

Beşiktaş Taraftarı olarak adımıza leke çalınmasını hazmetmiyoruz. Bu işlere adı karışan takımın bizim sevdiğimiz, sahiplendiğimiz Beşiktaş'la alakası olmadığını görüp, bağrımıza taş basarak, kendi adımıza, Siyah-Beyaz formalı çocukları yalnız bırakmaya karar verdik.

Aklımızın erdiği yaştan itibaren çocuklarımıza miras bırakmak hayaliyle yaşadığımız Beşiktaş'ın adı temize çıkana dek, bu işin parçası olmayı reddediyoruz. Kimseyi protestomuza katılmaya vicdanen zorlamıyoruz. Bu tamamen kendi kararımızdır ve bize katılmak isteyen oluşumları protestomuza eklemekten onur duyarız.

Bizler;
Stalker Blog, Burası Kapalı, Ekşi Beşiktaş, Son Kartallar ve Golsüz Eşitlik oluşumları olarak; Süper Kupa Finali'nin ve bu kirli oyunun parçası değiliz ve final maçını izlemeye gitmiyoruz.

Siyah

2011-07-14T00:42:00.001+03:00

Çok kısa ve net: Masumiyet karinesi filan anlamam; İskender’le İbrahim’e dolaylı da olsa en ufak “kendinizi zorlamayın” telkini yapılması bile yeterli. Serdal Adalı’nın cehennemin dibine kadar yolu var, ondan her şeyi beklerim ama Beşiktaş’ın kaptanlığını yapmış, teknik direktörlüğüne getirilmiş Tayfur Havutçu’nun bu yaftayı yemesi insana fena koyuyor.

Muhterem Beşiktaş yönetimi alsın o pek kıymetli Türkiye Kupası’nı münasip bir yere yerleştirsin. Bu asalakları defedemediğimiz için belamızı yavaş yavaş buluyoruz. Bu pisliği yaratanlar kulüpten siktir olup gitmediği müddetçe nasıl Beşiktaş ve futbol konuşacağız, bilmiyorum.

AKP Stayla Şike Operasyonu

2011-07-06T20:58:00.000+03:00

Aziz Yıldırım’ın organize suç örgütü kurmakla suçlanarak gözaltına alınması herhalde Fenerbahçeli olmayan bir futbolseverin hayatında görebileceği en güzel olaylardan biridir. Etrafındaki mafya yapılanmasının nihayet deşifre edilmesi ve bu yapının yeşil saha dışındaki faaliyetlerinin ifşaatı içimizin yağlarını eritti elbette. Lakin taraftar psikolojisi ile operasyonun bu yönüne saplanıp kalmak vicdansızlık olur. Aziz Yıldırım futbolun Veli Küçük’ü olsa da, Ergenekon davasının açtığı yoldan ülkenin yeniden nasıl dizayn edildiğini biliyoruz.

Tipik bir AKP işi dava ile karşı karşıya olduğumuz, emniyet ve medya ayaklarının diğer davalarda çalıştığı gibi işlev görmesiyle iyice netleşti. Henüz birkaç günlük süreçte tutarsız bilgilerin “sızma”sı, özel görüntülerin servis edilmesi, teknik takibe takılan konuşmaların çarşaf çarşaf yayınlanması, itibarsızlaştırmaya başvurulması önceki davaları hatırlatmaya yetti. Kamuoyunu operasyonun gerekliliğine ve haklılığına ikna edebilmek için kullanılan yöntem hep aynı. Özellikle polise verilen, hiçbir yerde yazılı olmayan yetkiler Türkiye’nin içinde bulunduğu durumun özeti.

Bu noktada, iktidarın salt adalet ve düzen aşkıyla bu işe girişmediğini belirtmek lazım. Zira AKP kendisinin ciddi çıkarları olmadıkça ve konjonktür elvermedikçe çarkın herhangi bir dişlisine dokunmamayı siyaset yöntemi olarak bellemiş bir parti. Bu mutat yolu izleyerek Fenerbahçe vasıtasıyla hesap görmeye çalıştığını söylemek hiç de mantıksız değil. Gözaltıların başladığı pazar günü Ege ile mevzuyu konuşurken bunun esas itibarıyla “şekil verme” amaçlı olduğundan bahsetmiştik. Söz konusu isimlerin iplerinin çekildiğine, fakat kulübün bu rezaletten minimum zararla çıkacağına kaniydik. Fenerbahçe camiasının Aziz Yıldırım’ı gözden çıkarıp küme düşürülme cezasını engelleme stratejisi fayda verir mi bilmem ama taze muzaffer AKP elindeki sınırsız gücün pornografisine bir kez de bu cezayı keserek dikkat çekmek isterse hiç şaşırmam artık.

Uzamasın; demem o ki, bu operasyona dair tavır alırken, Fenerbahçe antipatisine yenik düşüp medyada çıkan her habere inanmamak, emniyetin mahkeme aşamasından önce vardığı yargılara karşı şüpheciliği elden bırakmamak gerek. Detaylarını tam bilemeyeceğimiz karmaşık ilişkilerin patladığı bir noktadayız.

Diğer yandan da şuna değinmek lazım: Fenerbahçe ceza alırsa futbol ekonomisinin çökeceğinden, marka değerinin düşeceğinden bahseden, birtekbizmişikeyaptıkyea zeytinyağlığı yapan, hülasa şu ana kadarki refleksleriyle yine sınıfta kalan Fenerbahçe camiasının söylemleri var. İki dakikalık şampiyonluk sevincinin trajedisine niye kimse değinmedi de herkes bununla dalga geçti; işte bu psikopatolojinin yarattığı tiksintiden. Benzeri maalesef bu operasyonla da yaşanıyor/yaşanacak. Son sözüm: Başkalarından aklıselim ve destek beklerken, en azından saçmalıklarının altını doldurabilen Şekip Mosturoğlu’nun (hapse girdiğini görmekten en çok mutlu olacağım kişidir) yokluğunda iyice şaşırıp ezik karakterli bir zillinin peşine takılarak zavallılaşanların sesini bastırmayı da denesin harbi taraftarlar.

FLAŞŞŞŞ! Yıldırım Demirören de çağrılmış. Sonuna kadar gidilsin ulan!

6 Yıl Olmuş Be Dina

2011-06-25T10:56:00.000+03:00

biliyorum toprak çökecek

bir yıldız yağmuruna tutulacağım
başım dönecek
arkamda seni bulacağım
“haydi” diyeceksin Ernesto gibi
gidelim
yıldızların çok olduğu bir gökyüzü altına

A.C.A.B. #16

2011-06-22T09:58:00.000+03:00

Željezničar (Jelyezniçar)

Bobo...

2011-06-22T09:46:00.000+03:00

Bobo da gitti. Herhalde iki taraf için de hayırlısı buydu. Almeida transferi onun artık düşünülmediğinin ilk göstergesiydi. Mustafa Pektemek’in gelişi de noktayı koydu. Bobo’yu çok severim, fakat eşinin ve kendisinin Twitter aktifliği sözleşme döneminde yüzümü ekşitmedi değil. Alenen transfer pazarlığı yapmaları canımı sıksa da Bobo’nun hakkını alamadığını düşünüyorum hala. Oynamadı denilen son sezonunun ilk yarısında bile sakatlanana kadar takımın gol yükünü çeken oyuncuydu. İyileştikten sonra mental ve fiziksel fitliğe erişemeyince kuyruğuna her zamanki gibi tenekeyi bağladık maalesef.

Sürekli oynadığında, mevkisinde ilk tercih olduğu hissettirildiğinde performansı tavan yapan adamlardan Bobo. Düşüş yaşadığı dönemlere bakın, ya Nobre’nin arkasında bırakılmıştır ya da sakatlığı vardır. Tabii bu, mental zayıflığının bahanesi değil. Ağırlığıyla tribündekileri çıldırttığı, isteksiz oynadığı algısını yarattığı, sahada hayalet olduğu maçların sayısı ideal bir santrfor için haddinden fazladır. Stoper Gökhan Gönül’den tek hava topu alamadığı gece herkesten çok ona sövmüştüm misal.

Forlan, Drogba gibi isimlerin “normal” olduğu şu manyak futbol alemi için underrated bir yetenektir Bobo. Beşiktaş’ın gündemine giren “yabancı” bir futbolcu olsaydı, gollerinin kolajlandığı videolar sulu ağızlarla izlenirdi, eminim. Neyse artık. Unutulmaz birçok anı bıraktı Beşiktaş’ın çocuklarından Bobo. Ancak Lugano’yu sırtına alıp müthiş bir çeviklikle attığı golün yeri bende ayrıdır. “Biz onu mabedin avlusunda bulduk” demişti Marmara. İyi kötü büyüttük, yuvadan uçma zamanı geldi her evlat gibi. Keşke bu kadar erken olmasaydı...

Yolu açık olsun.

Gülümüzdün Ersan

2011-06-03T10:10:00.001+03:00

Sidnei’nin kiralanmasıyla birlikte Ersan Adem Gülüm transferinden vazgeçilmiş görünüyor. Ekseriyet Beşiktaş ve Galatasaray yönetimlerinden Ersan’a kadar suçlu arayadursun, ben bu mevzuda kimseyi suçlamayı uygun bulmuyorum. Beşiktaş yönetimine verilen opsiyon tepkisi misal. Ersan’ın şansı Sivok’un sakatlığı oldu ki o ağır sakatlık yaşanmasaydı bugün Ersan sessiz sedasız Adanaspor’a geri dönmüş olacaktı. Ha yöneticilik böyle ince hesapları yapabilmeyi gerektirir o ayrı. Tabii piyasanın yamukluğu da var. Bayram Akgül gibi cinslerin 3 kuruş fazlası için attıkları taklaları görüyoruz. Anlaşma için iki tarafın rızası ve sözü gerekir. Bu noktada Beşiktaş yönetiminde pek kabahat göremiyorum.

İkinci özne, Galatasaray yönetimi. Parayı basanın borusunun öttüğü piyasa şartlarına göre hareket ediyorlar. Ersan’ın beyanlarına rağmen transferi kızıştırmaları iğrenç elbette. Şark kurnazlarının ekmeğine yağ sürüyorlar. Kalitesini büyük ölçüde ispatlamış olsa da, üst düzeyde henüz 20 maça çıkmış ve sakatlıktan nasıl döneceği belirsiz bir oyuncu için ortada dönen rakamlar dudak uçuklatıcı. Yaz aylarında iyice manyaklaşan muhasebeci taraftarlar gibi davranmak istemem ama 4 milyon € bile Ersan için çok fazla. Mustafa Pektemek’le karıştırmamalı, çünkü Pektemek sakatlıklara karşın ligde 3 senedir kalburüstü performans göstererek adını duyurmuş bir oyuncu. Galatasaray telaffuz edilen 5.5 milyon € rakamını ödeyecekse itirazım olmaz. Yönetimin Adanaspor’un başlık parası “politikası”na taviz vermemesi her halükarda iyidir.

Gelelim Ersan’a. Tümer’den beri yoğurdu üfleyerek yiyen bir camia olarak yine de canımızı yakacağı belli. Taraftara sahada kendini kısa sürede kabul ettirmesinin yanı sıra her fırsatta Beşiktaş’a olan muhabbetini dile getiren Ersan’ı farklı sandık. Son dönemde çıkan röportajları ise Ersan’ın profesyonellik kalesine sığındığını gösteriyor. “Ben Beşiktaş’ta oynamak istiyorum” sözünün arkasında durduktan sonra kimse onu başka bir kulüpte oynatamazdı. Nihayetinde Beşiktaş da transfer için ciddi bir bedeli ödeyecekti. Yönetimin Sidnei’yi tercih etmesinin, Ersan’ın ayağına gelen bu fırsatı bir şekilde kullanma çabasında yattığını düşünüyorum. Ersan açısından baktığımda ona kızamıyorum ama Beşiktaş’ın adını hazdan delireceğimiz şekilde anarken “profesyonel futbolcu” klişesine sarılmasındaki samimiyetsizliğin can sıkıcı olduğunu da belirtmem gerek. Kendi bileceği iş. Beşiktaş bir Ersan’dan vazgeçer, bin Ersan bulur getirir. Yolu açık olsun.

Ek: Kadroda bu kadar stoper varken Ersan’ın alınmayacağını düşünmüştüm ama yönetim ters köşe yaptı yine. İki taraf için de iyi oldu tabii. Ferrari’ye 2.5 milyon € maaş ödenirken onu yollamak zor olacak. Kabak orta saha rotasyonunda da kullanıbilecek Sivok’un başına patlamaz umarım.

Nežni Dalibor

2011-06-03T02:23:00.000+03:00

Sinematek #4

2011-06-03T02:17:00.002+03:00

La Noche De Los Lapices. Kalemlerin Gecesi. Arjantin cuntasının akıllara zarar döneminden gerçek bir hikaye. Bizim darbecileri bile solda sıfır bırakanından. Filmin adı öğrenci hakları için mücadele veren liseli 10 gencin eşzamanlı gece baskınlarıyla evlerinden kaçırılmasından geliyor. Sonrası ise dehşet: Tecavüz, işkence ve cinayet. Gençlerden sadece dördünün evine dönebildiğini de ekleyeyim.

Bir yanda cuntanın bitişinden 3 yıl sonra çekilen bu cesur ve onurlu film, diğer yanda aynı dönemde en siktiriboktanından “entel dantel” melankolik filmler yapan Türkiyeli sinemacılar. Daha fazla yoruma gerek yok.

Ekim Devrimi’yle ilgilenip de John Reed’in Dünyayı Sarsan On Gün’ünü okumayan yoktur. Bolşevikleri destekleyen ve Amerikan komünistlerini toparlama çabaları sırasında Komintern yöneticiliği yapan Reed hakkında genelde bunlardan fazlası da bilinmez. Tabii Reds bütünlüklü bir biyografi olma gibi bir iddiaya sahip değil. Ancak Louise Bryant-John Reed aşkını eksen tutmakla birlikte Reed’in ı. Dünya Savaşı’ndan ölümüne kadarki sayılı yıllarını büyük bir başarıyla ele alıyor.

Hollywood işi olması nedeniyle önyargıyla yaklaşmıştım ama Warren Beatty yazan, yöneten, oynayan olarak inanılmaz bir eser çıkarmış ortaya. Filmin politik jargona hakimiyeti, ABD’ye ve Sovyet iktidarının ilk yıllarına getirdiği ölçülü eleştiriler Reds’i gayet değerli kılmış. Ayrıca Emma Goldman birçok sahnede ayar çekiyor. Böyle güzel bir yanı da var. 3 değil 33 saat olsa yine gözümü kırpmadan izlerdim.

Liberal ve demokrat kavramlarına alerjim var ama bugünlerde bunları duymaya hiç tahammül edemez oldum. Polisseviciliğin, otoriter özlemlerin, midesizliğin tanımı oldular Türkiye’de. Herhalde Die Weisse Rose (Beyaz Gül) bu kavramlar çerçevesinde ele alınabilecek saygı duyduğum yegane yapı. 40’lar Almanya’sında örgütlenerek Hitler karşıtı aksiyona girişmek her şeyden önce büyük yiğitlik ister. Öykünün asıl önemli bulduğum yönü şu ki, vicdan mefhumunu küçümseyen Türkiye solcusuna da, Makyavelizmi en ufak hücresine kadar içselleştiren muhafakazara da Sophie’nin öğretebileceği çok şey var. Sophie Scholl – Die Letzten Tage’yi sırf bu nedenle izlemek gerek.

The Black Pimpernel’de hikayesi anlatılan Harald Edelstam İsveçli bir diplomat. Onu tarihe geçiren ise Şili günleri. Pinochet uluslararası sermayenin desteğiyle Allende’ye darbe yaptığında Şili’de büyükelçiymiş bu yiğit adam. İnanılmaz ama Şili ordusu Küba elçiliğini tanklarla kuşatıp ateşe tutarken Edelstam kapıdan sakince girmiş ve binaya İsveç bayrağı asarak diplomatik kıvraklıkla Kübalıları kurtarmış. Sadece bu değil tabii. Canilere direnen solcularla kurduğu ilişkiler sayesinde yaklaşık 1300 kişinin ülke dışına çıkmasını sağlamış. Filmin sonunda verilen bilgiye göre İsveç’te bugün 48 bin civarında Şilili yaşıyormuş. Nasıl bir yol açtığını düşünün artık. Film bu kahramanlığı yansıtırken ABD’nin ve çok uluslu şirketlerin rolüne de değinmeden geçmiyor.

Bir Şili hikayesi daha. Post Mortem’i pek beğendiğim söylenemez ama sinematografisiyle dikkate değer bir film olduğu kesin. Morgda çalışan orta yaşlardaki yalnız bir adamın komşusuna aşık olması Pinochet darbesiyle paralel olarak anlatılmış. Darbenin dehşetini iyi yansıtan Post Mortem’in en vurucu ve kesinlikle akıllarda yer eden kısmı ise sonu. Şili’de olan bitenle bu aşk arasında kurulan analoji hakikaten çok etkileyici.

A.C.A.B. #15 - Metin Lokumcu

2011-06-01T11:55:00.000+03:00

Çiçeklerin üzerine düşen dehşet gölgesi algılanmadığı anda bahar dalı bile yalana dönüşür; “ne kadar hoş!” gibi masum bir ünlem bile mide bulandıracak kadar nahoş bir varoluşun mazereti olur. Artık güzellik ve avunu yoktur –korkunç olanı gören, ona dayanabilen ve olumsuzluğun avunusuz bilinci içinde yine de daha iyi bir dünya olasılığına bağlı kalan bakıştan başka.

Adorno sürekli baş ucumda değil tabii. Alois Prinz, Ulrike Meinhof kitabında yer vermiş bu alıntıya. Gece okurken tesadüf ettim.

Metin Lokumcu’yu da öldürdüler...

Lenin'i Ölü Olarak Görmek Çok Güzel

2011-05-21T13:39:00.000+03:00

Eski Sovyet ve Doğu Bloku ülkelerinde benzer birçok anti-komünist pankart görmek mümkün. Bu coğrafyanın tribün grupları ekseriyetle neo-nazilerden oluşuyor zira. Pankart Ukrayna’dan, başlık zevzek Bülent Arınç’tan.

Against Modern Football

2011-05-21T13:12:00.003+03:00

Academica’nın tribün grubu Mancha Negra’nın birkaç yıl önceki “modern futbol” protestosu. “Kusura bakmayın, bu akşam kanepedeyiz” deyip tribünleri boş bırakmışlar. Pazartesi akşamı oynanan maçlardan şikayetçilermiş.

Eskiden...

2011-05-21T12:56:00.001+03:00

Geçmişin, tarihin, hatıraların “iyi” çağrışım yapan parçalarını elekten geçirip süsleyince nostalji oluyor. Ezber bozalım biraz; eskiler elbette farklıydı ama o kadar da değil. Sene 1989...

Salvador

2011-05-18T00:55:00.001+03:00

Katalan müzisyen Lluis Llach, Franco faşizminin katlettiği Salvador Puig Antich için yazmış bu şarkıyı. Salvador (Puig Antich) filminin soundtrackinin en güzel parçası sanırım. Filmin müziklerinden başka da kayda değer bir yanı yok maalesef. Zıpır olarak sunulan anarşistlerin neşe içinde geçen banka soygunları klip zihniyetinin kofluğu ve akıcılığıyla ilk bölümü oluştururken, sulu göz draması Salva’nın idama yürüdüğü diğer yarıdaki baskın öğe.

Böyle konular piyasacıların elinde heba edilince tutamıyorum kendimi, sövüyorum. Zira filmin politik altyapısı fiyasko. Goodbye Lenin ve Die Fetten Jahre Sind Vorbei’dan anarşik rollere alışık olan Daniel Brühl’ün kalburüstü oyunculuğu bile filmi kurtaramıyor. İki noktada hakkını vermek lazım sadece; atmosfer yaratımı ve idam mahkumunun son saatleri hakikaten etkileyici.

Anadolu'dan Kötü Niyet Çıkar Mı?

2011-05-16T15:34:00.002+03:00

Geçenlerde Ankara - Trabzon arası klasikleşen seyahatlerimden birindeyim. Otobüsün ana ekranında Kurtlar Vadisi gösteriliyor. O bölgeye giden otobüslerin vazgeçilmezidir, yayın saatinde bu dizi katiyen atlanamaz. Atlanırsa olay çıkar, ki bir kere çıktığına şahit olmuştum. Otobüs pür dikkat, reklam aralarında ise kritikler var; yahut başka mevzularla ilgili sohbetler. Yalnızım.

Polat Alemdar'ın birtakım batılılara ayar vermekten bitap düştüğü bir anda o reklamlardan biri girdi ve arkadamki Anne - Oğul bir şahıstan şikayet etmeye başladılar. Esasen kulak kabartmak istemiyordum, ancak yanıma kitap almayı unutmuştum ve müzik çaların da şarjı yoktu. Anne - Oğul'un bu saçma muhabbetine kulak kabartana kadar o an otobüste başıma gelen en büyük işkencenin Kurtlar Vadisi olduğunu zannediyordum.

Malum şahıs, oğul tarafından yerden yere vurulurken anne bir anda lafa girdi ve malum şahsı savunma gayretine girişti. Birkaç "niye böyle oldu anlamadık..." tan sonra, duyunca neye uğradığımı şaşırdığım sözcükler döküldü Anne'nin ağzından: "O kadar da Ermeni değildir o, yapmaz öyle şeyler."

"O kadar da Ermeni değildir o."

2 gün sonra Ankara'ya tekrar döndüğümde, hala anlam veremediğim bu cümleyi, kendine demokrat diyen anneme açmak zorunda kaldım ve karşılığında, Karadeniz Bölgesinde böyle bir kalıbın olduğu, anneannemin de benzer şekilde birilerine kızdığında "Ermeni'nin evladı!" diye seslendiği ve bunun aslında "kötü niyet"ten öte gelmediği yönünde birtakım masallar dinledim. "Anadolulu insan..." diyordu annem ve annem gibiler, "Anadolulu insan temiz ve saftır. Ağzından çıkan sözcükler de bu saflıktan öte gelir."

***

Sahiden, bu ülkede sosyoloji bu kadar bayağı bir hale düşmüş müdür? Bize yıllar boyu öğretilen, yukarda anlattığım olaydan ibarettir. Muhafazakar, dinci ve milliyetçi reflekslerle yetişen ve "Anadolulu" olarak görülen insanın, ne pahasına olursa olsun söylediği her şeyin meşruiyeti saflığından ve temizliğinden gelmektedir ve Ankara, İstanbul, İzmir gibi şehirlerde doğup büyüyenler bunlardan yoksunlardır. Bu bir egemen dilidir; iktidarın Anadolu'ya ve insanına biçtiği payedir. İktidar meşruiyetini Anadolulu kitle sayesinde alır ve daha ötesi Anadolulu da bunu kabullenmiştir. Pek ala, "kötülük" ve "Ermenilik" kavramlarını birbiri yerine ikame ederken en ufak bir rahatsızlık hissetmez, çünkü öyle öğrenmiştir; yanındaki oğluna da öyle öğretmiştir; yarın torunları da aynı şeyleri öğreneceklerdir ve asıl sorun şudur ki; torunlarının torunları da bu utanç verici durumu asla sorgulamayacaklardır. Çünkü Anadoluludur onlar, muhafazakardır, dindardır, vatanperverdir... Bu kombinasyondan yalnızca ve yalnızca "doğru" çıkabilir; yanlış asla!

Bu refleks ile yurdun dört bir yanında coşkuyla kutlandı Bursaspor'un şampiyonluğu. "Anadolu Devrimi!" kalıpları ağızlardan inmedi; ki aynı ağızlar, Anadolu ve Devrim sözcüklerinin birbirlerine uçurum mesafesi kadar uzak olduğunu her fırsatta dile getiren insanlara aitti. Anadolulu mağdurdu, Anadolulu ezilmişti, Anadolulu kulübün başkanı da işadamıydı ancak Anadoluluydu; dolayısıyla o da ezilmişler safında yer alıyordu. 'Anadolu futbolu' ismiyle, yine egemen dil külliyattından alınan bir "sempati mıknatısı" ortaya atıldı. Anadolu kulübü parasını har vurup harman savurduğunda bunu beceriksizlikten dolayı yapmazdı; "imkansızlık"lardan dolayı yapardı. Anadolu futbolcusu rakibe sportmendışı bir harekette bulunuyorsa, sebebi İstanbullu piçin onu tahrik etmesiydi. Anadolu ve kötü niyet bir araya gelemezdi çünkü. Anadolulu yönetici sattığı yıldız futbolculardan elde ettiği parayla takımın altyapısına yatırım yapmıyor idiyse de bu yine o "imkansızlık"larla alakalıydı; çünkü o takım hep Anadolulu mağduriyeti ile kalmalıydı ki o yönetici de o Anadolu futbolundaki nüfuzunu sürdürebilsin.

Muhafazakarlığın, hayatın her alanında olduğu gibi futbolda da tek başına hakimiyet kurduğu Anadolu'dan; fikirlere, başka ranklere, üniversite kampüsünde formayla dolaşamayan Fenerbahçelilere, Galatasaraylılara, Beşiktaşlılara gram tahammülün gösterilmediği Anadolu'dan; Süper Lig'e çıktıktan sonra teknik direktörlerin kovulduğu, takımın başarısında söz sahibi olan futbolcuların birer birer takımdan şutlandığı o mağdur ve güzel Anadolu'dan çıkan bir "futbol devrimi"nin tüm ülkeyi sarması ne kadar akil olabilirdi?

"Eğer bize ceza verilirse olacakların önüne geçilemez, bu gerginlik daha da tırmanır."

Anadolu devriminin içeriği, Anadolulu Kulübün Başkanı tarafından bu şekilde ortaya döküldü işte. Tahakküm eden 'godaman'ın araç plakası 34 değildi de 16 idi, tek değişim buydu. Ve üstüne üstlük, bu sefer tüm Anadolu'nun da desteğini arkasına almıştı. Anadolulu olduğu için kendi evinde ırkçılık yapabiliyordu, Anadolulu olduğu için taraftarının çıkardığı rezalete rağmen kamu huzurunu bizzat tehdit etmekten geri kalmıyordu; Diyarbakırspor Anadolulu "olmadığı" için onların gözünde, gittiği her Anadolu deplasmanında hakaretlere uğruyordu...

Anadolu Devrimi, 5 Aralık 2010 günü Şeref Bey Stadı'nda "Ermeni köpekler Beşiktaş'ı destekler" diye bağırdı.Bu olay hiçbir basın yayın organında konuşulmadı bile. Çünkü Anadolulu dövüyorsa bile sevdiğinden dövüyordu; çünkü Anadolulunun ırkçılığa hakkı vardı; çünkü bu ülke halklarına hak görülen Anadoluluk kavramı, hayatın her noktasına olduğu gibi, futbolda da yalnızca muhafazakarlığa ve şovenizme hizmet ediyordu.

Levent Kızıl, İbrahim Yazıcı, Sinan Engin... Mutlulardı. Ama 5 Aralık günü stadyumdan evine dönen Beşiktaşlı Ermeni vatandaş, futboldan da ülkesinden de biraz daha nefret etmişti.

Nostalji

2011-05-15T14:20:00.000+03:00

1950’lerden bir haber... Rakibin bayrağının sarılı olduğu tabutu dolaştırmak eskilerin klasiğidir ama bu olayda bizimkiler çizgiyi biraz aşmış galiba.

“Fener dargın ayrılmayalım.”

Bu da 80’lerden. Fener’le uğraşmak ata sporuymuş belli ki.

Sene 1990. 6-1’lik Aydınspor-Fenerbahçe maçına gönderme.

A.C.A.B. #14

2011-05-15T12:54:00.000+03:00

Standard Liege

Beşiktaş Sen Bizim Her Şeyimizsin

2011-05-15T11:43:00.001+03:00

Kolay iş değil. Diğer branşlarda birkaç maaşı geciken takımlar idmana çıkmazken, hatta bazı oyuncular sözleşmelerini feshedip giderken, bu kupa koleksiyonu inanılmaz. Hentbol takımımız her sene çok ciddi maddi sıkıntı yaşamasına rağmen başındaki teknik kadronun da büyük katkısıyla kulübün en başarılı şubesi olarak bu döneme adını resmen kazıyor. Başarıya ulaşmış takımların “aile gibi olduk” klişesi vardır ya, hentbolcularımız o cümleden “gibi”yi kaldırdı işte. Kendi akrabalarımda görmediğim dayanışma hikayelerini siyahbeyaz formayı taşıyan bu güzel insanlardan duydum. Öyle mütevazı adamlar ki, taraftara dönüp “siz olmasanız yapamazdık” diyorlar bir de...

Süper Kupa, Türkiye Kupası derken lig şampiyonluğu için son bir galibiyet lazımdı. İzmir BB son yıllarda finallerin değişmez bir diğer ismiydi. Maça çok iyi başlayıp, ilk yarıyı sürekli önde götürdüler. Savunmamız felaketti, İzmirli oyuncular ise anormal bir yüzdeyle oynuyordu. İlk maçtaki 9 fark takımımızı rehavete mi itti acaba diyorduk ki ikinci yarıda kaleci İbrahim özüne döndü, takım savunması toparlandı ve hücumda bir kahraman çıktı: Viktor. Sıcaktan hamama dönen salon, İzmir BB için cehennem oldu. Aynı zamanda tribün de kendini aştı. Süleyman Seba Spor Salonu böyle coşkuya pek tanık olmamıştır. Sonrasına alışığız zaten. Kartallar oyun devam ederken başladı şampiyonluğu kutlamaya. Helal olsun demekten fazlasını yapabilsek keşke.
Video Şekerli'den:

Beşiktaş - İzmir BB, 2010-2011 Hentbol Süper Lig Finali - 14.05.2011 from sekerli on Vimeo.

Üst Direk De Müzeye

2011-05-12T11:44:00.000+03:00

Evden çıkmadan evvel kadroyu gördüm. Rüştü tercihi ziyadesiyle canımı sıktı 10 dakikalık yürüyüş sırasında. Ölü ve yan toplar yerli kalecinin klasiği de, tıngır mıngır gelen bir şutu kucağından kaçırması ve Gökhan’ın gol olan kötü vuruşundaki hatası affedilir cinsten değil. Cenk’i övmeyelim artık; on bire yazılacak ilk isimdir.

Can sıkan sadece Rüştü olsa neyse. Ceza sahası önünde çakılı dörtlünün ileri üçlü ile arasındaki mesafeyi penisle doldurduk izlerken. Bu noktada Necip’in 120 dakikalık direnci inanılmazdı. Fernandes’in savunmada vasat altı ama top tutma, taşıma ve dağıtmadaki müthiş performansı asistleriyle beraber Beşiktaş’ı kupaya ortak etti. Galatasaray maçı hala aklımda yalnız; canı isteyince oynayan adamdan korkarım. Makul bir bedelle alınması sevindirir tabii.

Hazreti Guti’nin hem katkısızlığı hem de bitkinliği aşikarken fazladan en az yarım saat oynaması Tayfur Havutçu’nun kısa teknik direktörlük hikayesinin özeti. Kabak tadı aşamasını çoktan geçmiş kalıpların dışına çıkamadı bir türlü. Dün de yapılması gereken değişikliklerde sınıfta kaldı. İki penaltı çıkaran o üst direk kupayla birlikte müzeye konmayacaksa, Tayfur evinin baş köşesine madalya niyetine yerleştirebilir onu.

Semtte bile sevinci 30-40 dakika süren kupanın 120 dakikalık fotoğrafında olumsuzluklar hakimdi normal olarak. Bobo’nun ayrılık kararı da epey üzdü. Neyse ki takımın ve özellikle Almeida’nın coşkusu içimizi ısıttı. İstanbul Badem Bıyıkspor’un tribündeki suni “taraftar”ına, gıcıklık şampiyonu teknik heyetine ve yatalak oyuncularına o sevinci yaşatmamak da ayrı bir keyif oldu.

5 Dakkada Beşiktaş

2011-05-01T14:29:00.000+03:00

*Maçın uzun uzadıya konuşulacak pek bir yanı yok. Heyecan ve gerilim yaratacak seviyede olmayan derbiyi yıllar sonra hatırlatacak hikaye “kartal gol gol gol”ü müteakip gelen iki dakikada iki gol.

*Hazreti Guti’yi çok sevdik, o da karşılığını verdi ama dün oyundan alındıktan sonra direkt soyunma odasına gitmesi ve stadı terk etmesi yakışmadı. Düşündüğünü uygulayabilecek dinçlikte olmadığı için daha 10. dakikada maçın tamamını çıkaramayacağı belliyken bu afra tafrası kimeydi anlamadım. Gitmeyi kafaya koyduysa eyvallah, fakat böyle veda olmaz.

*Maç öncesinde muhabbet ederken Fernandes’i epey övmüştük. Ancak dün oyun 2-0 olana kadar kaçak oynadı. Birçok pozisyonda adamını kovalamadı, ortadaki toplara ayağını uzatmadı, mücadeleden uzak durdu. Simao’nun profesyonelliğinin yanında bu tip bir canım istersecilik sadece sırıtmıyor, insanı sinirlendiriyor da. Mutlaka alınmalı diyordum, artık şüpheliyim.

*Bobo’nun, oynamadığında hantallaşan bir yapısı var. Lakin sözleşme belirsizliğiydi, sakatlıktı, Almeida’nın gelişiydi derken ligin ikinci yarısındaki performansı anormal de değil. Yadırgamamak lazım. Bu adama hak ettiği ilgiyi ve değeri vermeyen camia, Bobo takımdan ayrılırsa büyük beddua alacak, onu bilirim.

*Kasımpaşa ve Konya tribünleri Beşiktaş’a küfretmekten kendi takımlarına tezahürat yapamamıştı. Dünkü Galatasaray tribünü de aynı vaziyetteydi. Golden önceki dakikalarda “kartal gol gol gol” tezahüratıyla çıldıran kapalı tribünle akıllarınca dalga geçmek için kapalıyı alkışlayan 1500 dangalak gollerden sonra iyice mallaşıp “Beşiktaş ananı sikmeye geldik” diye bağırmaya kalktı birkaç kere de. Sağolsunlar, galibiyete sevinecek hırsımız ve motivasyonumuz yokken bizi şevke getirdiler. Tecavüz mecavüz diyorlardı, onların diliyle konuşursak çıkarmadan iki oldu :)

A.C.A.B. #13

2011-04-22T23:12:00.000+03:00

Panathinaikos

Sinematek #3

2011-04-22T22:54:00.000+03:00

Adı Neyzen Tevfik’in “yansın ibneler alayı/su veren itfaiyenin hortumunu sikeyim” dizelerini hatırlatan “Was Tun, Wenn’s Brennt?” politik içeriğine rağmen esasında feel good movie türünde bir film. Senaryosu bu nedenle kimi zaman inandırıcılıktan uzak kalsa da, V For Vendetta kolpalığından daha doyurucu. 6 kişilik bir anarşist grubun Kreuzberg’deki ev işgalleri hareketi döneminde boş binalara asla patlamayan bombalar koyarken çektiği videoların, bombanın teki 12 yıl sonra patlayınca başlarına bela olması üzerinden ilerliyor. Polis mimli yerlere ve kişilere yaptığı baskınlardan birinde, hala eski yaşam tarzını sürdüren grubun iki üyesinde bu kasetleri ele geçirince, artık birbirinden kopmuş, kimi reklamcılıktan köşeyi dönmüş, kimi kanun manyağı avukat olmuş arkadaşlar mecburen toplanıyor ve kasetleri yok etmenin yollarını arıyor. Bu sırada da “dışarıdaki hayat”ın ger(ç)eklerine ayak uydurmanın ötesine geçip, bunları içselleştirenlerin davranış biçimleriyle, iki dinozorun dayanışma, başkaldırma, ideallerine bağlılık duyguları çatışıyor...

Polisin hem fiziksel hem de ideolojik şiddetini ve Devlet’in, düşmanlarına karşı nasıl fil hafızalı olduğunu ifşa edişi açısından da takdire şayan bir film gerçekten.

SSCB’de bazı konularda sansürü “yüksek sanat”la aşmanın imkanı vardı ama Bolşevik şiddet bunlardan biri değildi elbette. Aleksandr Rogojkin fırsatı bulduğu anda (1992) alelacele girişmiş işe belli ki. O nedenle biraz yalapşap bir eser çıkmış ortaya. Başyapıt olma şansını yitirmiş Çekist.

Rogojkin, devrimin ilk yıllarında ÇEKA’nın insan mezbahasına çevirdiği bodrumlara götürüyor bizi. Aristokrat, Beyaz, karaborsacı, anarşist, SR, Menşevik, din adamı, entelektüel vs. ayırmadan, iktidara tehdit olarak gördüğünü devrimci terör tezleriyle infaz eden ÇEKA’nın ateşli mensuplarından Srubov’un yavaş yavaş delirmesini anlatıyor. Bunu yaparken de izleyiciden sağlam bir mide istiyor, zira infaz sahneleri haddinden fazla. Srubov’un iktidarsızlığı ile kurulan analoji de dahil olmak üzere politik altmetin sakil ve zayıf kalmış. Filmi izlerken, Katyn Katliamı’nda adı sıkça geçen NKVD celladı Vasili Blohin geldi aklıma. Blohin’in aklını nasıl kaçırdığına dair fikir sahibi olabiliyor insan. Film bu konuda başarılı sayılabilir.

Fernando Leon de Aranoa diyeceğim, pek çok kişiye bir şey ifade etmeyecek. Los Lunes Al Sol o kadar büyülü bir hal almış ki yazan-yöneten adamı bile yanına kabul etmiyor. Sanırım bu onun için bir dezavantaj olmuş. Şurada Princesas övgüsünü görmesem, açıp da bakmayacağım başka ne işler yapmış diye. Princesas’ı ve Amador’u seyrettikten sonra ise kendi kendime “harbi reyizmişsin be Fernando” dedim. Los Lunes Al Sol’ün irtifasını yakalayamasa da, yine ezilenlerin hikayelerini anlatıyor, aynı eksende dönüyor de Aranoa: Rekabete, piyasa cangılına, ezene karşı dayanışmayı ve ezilenlerin kardeşliğini vurguluyor. Bundan sonra takipçisiyim.

A.C.A.B. #12

2011-04-07T23:17:00.000+03:00

PAOK

Senden Sonra...

2011-04-07T23:04:00.000+03:00

Jesus başgan Twitter’da paylaştı da gördüm. Karikatürün gerçeklik payı da yok değil ahah.

En Reyiz Dizi Bölümleri

2011-03-22T16:21:00.000+02:00

Emmy ödüllü House bölümü Three Stories'i, bugün, bilmem kaçıncı defa izledikten sonra bugüne dek şukelalığı ile beni derinden sarsan dizi bölümlerini sıralamaya karar verdim. Klasik, 25 bölümlük sıralama kriterimi bu metinde de sürdürdüm. Sıralamada yerini alan diziler, benim ilk 5'imdeki; Battlestar Galactica, House, Fringe, Supernatural ve Lost. Futbol ve siyasetin yorucu kafasından uzaklaşırız. Belki de birilerine bu dizileri izlemek için bir bahane vermiş oluruz.

Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, ilk 5 sıradaki bölümler, tek başlarına, birçok sinema filmini cebinden çıkarır.

1. Three Stories, House, s01e21
2. Crossroads Part 2, Battlestar Galactica, s03e20
3. Through the Looking Glass, Lost, s03e23
4. House's Head, House, s04e15
5. Wilson's Heart, House, s04e16
6. Man Of Science, Man Of Faith; Lost, s02e01
7. No Reason, House, s02e24
8. There's More Than One Of Everything, Fringe, S01e20
9. No Rest For The Wicked, Supernatural, s03e16
10. The Other 48 Days, Lost, s02e07
11. Exodus Part 1, Battlestar Galactica, s03e03
12. Exodus Part 2, Battlestar Galactica, s03e04
13. Mystery Spot, Supernatural, s03e11
14. Bombshells, House, s07e15
15. Out Of Chute, House, s07e16
16. Swan Song, Supernatural, s05e22
17. Ressurection Ship, Battlestar Galactica, s02e12
18. The Constant, Lost, s04e05
19. Walkabout, Lost, s01e04
20. Dirty Hands, Battlestar Galactica, s03e16
21. Ab Aeterno, Lost, s06e09
22. In My Time Of Dying, Supernatural, s02e01
23. August, Fringe, s02e08
24. Broken, House, s06e01
25. Someone To Watch Over Me, Battlestar Galactica, s04e17

Aklın Yolu Bir

2011-03-20T20:29:00.001+02:00

Zor değilmiş değil mi? Necip - Ernst ile derinleri sağlama alınan bir orta saha, Simao - Guti - Quaresma üçlüsü onların hemen önünde. Topla oynama kabiliyetleri sıfırın altında olan Aurelio ve Nobre oyunda değiller. Yapılan oyuncu değişiklikleri son derece makul... Ve ligin en iyi takımlarından birine karşı alınan çok iyi bir galibiyet. Dayı bunu anlamak istemedi. Ya da anladı, ama "I'll do it my way" tribine girdi. Sonuç şu ki, bu sezon boşu boşuna heba oldu.
Takımın dün oynadığı 4-2-3-1'de Bobo'nun yokları oynaması ilk yarıdaki görece durgunluğun ana sebebidir gözümde. Kontrat meselesi kafasını bir hayli karıştırıyor, orası belli. Derhal sözleşme yenilenmeli, yoksa Bobo'yu psikolojik olarak da kaybetmek üzereyiz.
Tayfur'un talimatı mıydı bilmiyorum ancak takım ilk yarıda, verilmeyen penaltı dakikasına kadar son derece durgundu. Doğru oyuncular, doğru kurgu ile sahadaydılar ancak oyunu yavaş oynamayı seçen bir takım vardı. Bundan önceki maçlarda 70'den sonra oyundan tamamen kopan Beşiktaş'ı, fizik olarak yetersiz olduğu sıklıkla göze çarpan Beşiktaş'ın gücünü ekonomik kullanmak istemiş olabilir Havutçu.
Halis Özkahya'nın vermediği penaltı, bana göre lehimize oldu. Sadece penaltı da değil, Türkiye'de, oynamaya çalışan takımlara karşı durdurmaya çalışanlar kollanıyorlar. Beşiktaş da bunlardan çokça muzdarip oldu. Dün de bu örneklerden birini yaşadık.
Guti'nin orta saha değil de, daha ofansif bir rolde oynaması onu rahatlattı. Son dönemdeki formsuzluğu dün de sürdü aslında, ancak en azından pas hatalarını ilk bölgede yapmış oldu ve Necip'in varlığı ile kaybedilen toplar bir bir geri kazanıldı.
Necip'i anlatacak sözcükleri bulmak zor. Gözün aydın Türk futbolu, oyunun iki yönünü de başarıyla oynayan bir orta saha oyuncun var artık. Göz yaşartıcı bir performans sergiledi dün Necip. Özellikle Simao ve Quaresma'nın geri önmedikleri anlarda neredeyse hem soldaki, hem ortadaki, hem de sağdaki açıkları tek başına kapattı. Aman nazar değmesin.
Simao ve Quaresma'nın geri dönmüyor oluşları, kalan maçlarda aleyhimize olacaktır. Takımın, kalan maçlarda en azından bir mağlubiyet daha alacağını düşünmemin sebeplerinden biri de bu. Necip - Ernst ikilisi bunu bir yere kadar tolore edebilirler. Böyle anlarda Guti'nin yerine Fernandes'in kullanılmasından yanayım. Hatta, Quaresma da yerini Hilbert'e bırakabilir.
Sağ bekteki Ekrem sıkıntımız dün de devam etti. Dünya kulübü gibi bir saçmalıkla taraftarı uyutmaya çalışan yönetimin yeni sezondaki ilk hedefi bir sağ bek bulmak olmalı. Solda ise İsmail ve Doğukan ile durumun kotarılacağı ve ilerleyen aylarda bu iki oyuncudan çok daha iyi verim alınacağı kesin gibi. Ama Quaresma - Ekrem kanadı rakipler için bir madene dönüşüyor. Hilbert'in bu sistemde yabancı sınırına takılıyor olması çok talihsiz.
Tayfur'un dünkü en büyük artısı oyuncu değişiklikleri oldu. Almeida'nın oyuna girmesi ilerdeki verimliliğimizi artırdı ve buraya dikkat: Takım Almeida'ya top şişirmedi. Schuster'in Almeida'yı oyuna alma nedeni ile Tayfur'unki aynı değildi yani. Almeida Bobo'nun yapmadığı işleri yaptı. Geri döndü, ortaya yaklaştı, yorulan Simao ve Q7'nin kanatlarına yakınsadı. Almeida'dan optimum fayda sağladık.
Başlangıçta söylediğimi tekrar söyleyeyim: Nobre ve Aurelio oyuna girmedi. Fernandes girdi. Takım oyun yapısından taviz vermemiş oldu böylece. 3-2'den sonra Schuster Beşiktaş'ı 3. yü yerdi; dünkü Beşiktaş 4. yü attı.
Quaresma'nın golü için söylenecek fazla şey yok. O vuruşu dünyada yapabilen tek oyuncu o zaten. Bazen çok kızsanız da sevmemezlik edemediğiniz oyuncular vardır. Quaresma da onlardan biri.
Guti ortalama performansının fersah fersah altında oynuyor. Ortalama bir Guti ile Beşiktaş, oyunun ilk bölümünde skoru bulabilir. Bu durum hala hayati bir önem taşıyor. Beşiktaş, kesinlikle ilk yarım saatlik dilimde skor bulmalı. İşler o dakikadan sonra Beşiktaş'ın kitabına 'daha da' uygun olmaya başlayacaktır.
Toraman saatli bomba görevine devam ediyor. Yaptığı kademe hataları, gereksiz oyuncu kovalamaları, halihazırda yetersiz olan Ekrem'in boşluk doldurmaya çalışmasıyla yaşadığımız korku dolu anlar... Bunların üstüne gereksiz sert oyunu ve itirazları da eklenince çekilmez bir hal alıyor. Takımın en zayıf halkası Toraman.
Rüştü'ye eyvallah, ama mümkünse o eldiven için düşünülmesi gereken ilk isim kesinlikle Cenk olmalı.
Haftaya Sivasspor'la deplasmanda zorlu bir maça çıkılacak. O maçtan sonra Schuster ile eksilere inen özgüvenimizi ve umudumuzu yenileyip yenilemememiz gerektiğini daha iyi anlarız.
Son olarak: "Yerküre noluyor, götün başın oynuyor!"

Uzaklarda Arama: 16 Mart Katliamı

2011-03-16T13:38:00.010+02:00

Bundan tam 33 yıl önce, İstanbul Üniversitesi Beyazıt Kampüsü'nde ülkücüler, solcu öğrencilerin derse girmesine izin vermemeye karar vermişlerdi. Buna direnen devrimci öğrenciler ise okula gidiş-gelişlerini toplu olarak yapmaktalardı. Ancak bu şekilde derse girmeyi başarabiliyorlardı. 16 Mart 1978 günü, katıldıkları dersler sonrası, her zaman kullandıkları Süleymaniye Kapısı'na gelerek kampüsten çıkmaya çalıştılar. Bu sırada, içlerinde daha sonra milletvekilliği de yapacak olan Mehmet Gül'ün de bulunduğu ülkücü öğrenciler "Beyazıt komünistlere mezar olacak!" diye uluyorlardı.

Öğrenciler kapıya geldiklerinde, o dönem Komiser Muavinliği yapan bir şahıs, öğrencilere bu kapıdan çıkamayacaklarını ve Beyazıt Kapısı'na yönelmeleri gerektiğini söyledi. Solcu öğrenciler buna dirense de polisin tavizsiz tavrı nedeniyle daha güvenli olan Süleymaniye Kapısı yerine, Beyazıt Kapısı'na yönelmeye karar verdiler. Ancak, olağandışı bir durum vardı. Bu yürüyüşlerde öğrencileri korumakla görevli polis memurları bu sefer ortalıkta yoklardı. Aradaki 100 m'lik mesafeyi tacizler altında yürüyen öğrenciler Beyazıt Kapısı'na geldiklerinde üzerlerine bomba atıldı. Patlamanın ardından taramalı tüfeklerle yaylım ateşine tutulan öğrencilerden 7'si hayatını kaybetti, 40 öğrenci yaralandı. İlk şokun ardından ayağa kalkan birkaç polis zanlıları tespit edip peşlerinden koşmaya başladı. Ancak, arkalarından Komiser Muavini'nin sesi yükseldi: "Koşmayın, dönün buraya!" Polisler takibi bıraktılar, katiller olay yerinden uzaklaştı.

Zülfü İsot isimli bir gençti. Kars'ta yetişmişti ve doğal olarak muhafazakar, milliyetçi ve islamcı değerlerle büyümüştü. İstanbul'a okumaya geldikten sonra ülkücüler ile yakınlaştı. Bugünün üniversite gençliğinde de revaçta olan, lümpen gençlerin kendini önemli biri gibi hissettikleri bir müessese olarak Ülkücü Hareket içinde yer aldı. Esasen, arkadaşlarının gözü karalığını anlamıyordu ancak onlardan korkuyordu da. Onların dediklerini yapmak zorunda hissediyordu. 16 Mart günü girdiği derslerin ardından ülkücü arkadaşlarıyla buluştu Zülfü. Bir polis minibüsüne bindiler, eline bir bomba tutuşturdular ve kalabalığa doğru fırlatmasını istediler. Emir, Alparslan Türkeş'ten geliyordu; yani en tepeden. Karslı genç kendisine söyleneni yerine getirdi, bombayı fırlattı ve kaçarak uzaklaştı oradan.

Ancak dedik ya, Zülfü diğer ülküdaşları kadar köpek olmayı, vicdanen de olsa başaramamıştı. Günlerce gözüne uyku girmedi. Yaptığından dolayı derin pişmanlıklar yaşayan genç ablasına açıldı ve olanı biteni detaylı bir şekilde anlattı. Ablası ona teslim olmasını önerdi. Attığı bomba ile ölümüne sebep olduğu gençlerin cenazesine katıldı Zülfü ve daha sonra ablasının tavsiyesine uymaya karar verdi. Ancak bu kararını bir arkadaşına açma hatasına düşen genç, davadan döndüğü gerekçesiyle en yakın arkadaşı Latif Aktı tarafından infaz edildi.

O dönem ülkücülerle yakın ilişkiler içerisinde olan Emniyet Teşkilatı Toplum Zabıta Müdür Vekili Murat Naiboğlu, saldırının istihbaratını 9 gün önceden amirlerine bildirmişti. "8 Mart 1978 günü ülkücü öğrenciler solcu öğrencilere amfi 1'de saldıracaklar ve öğrenciler okula gelmeye devam ederse, bu eylemler öğrencilere bomba atılmasına kadar varacak." İstihbarat hasır altı edildi. İstihbaratı görmezden gelenler arasında o meşhur Komiser Muavini de vardı. Olaydan sonra açılan dava neticesinde, Orhan Çakıroğlu, Mehmet Gül, dönemin MHP İstanbul İl Başkanı Kazım Ayaydın gibi, ülkücü hareketin içerisindeki isimler göz altına alındı. Diğer şüpheli Sıddık Polat ise bu isimlerden sonra yakalandı. Mahkeme Sıddık Polat'ı, 15 ay kadar süren dava sonucunda 11 yıl hapis cezasına mahkum ederken, diğer sanıklar delil yetersizliğinden beraat ettirildi. Sıddık Polat da daha sonra, 1982 yılında, Askeri Yargıtay tarafından beraat ettirildi.

1995 yılında, o gün saldırıdan kurtulanlar, ölen öğrencilerin arkadaşları, okullarından mezun olup avukat olan zamanın gençleri yani; Susurluk Skandalı sonrası ortaya çıkan ciddi belgeler ve Zülfü İsot'un ablasının açıklamaları neticesinde davayı tekrar açmaya karar verdiler. Bombayı, dönemin Ülkücü Gençlik Derneği İstanbul Şubesi Başkanı Abdullah Çatlı'nın verdiğini söylüyordu İsot'un ablası. Çatlı'nın da bombayı, ABD tarafından Türk Silahlı Kuvvetleri'ne hibe edilen bombayı, bir subaydan temin ettiğini söylüyordu. Susurluk Skandalı sonrası ortaya çıkan belgeler de bunu kanıtlıyordu. Abdullah Çatlı ile dönemin İçişleri Bakanı CHP'li Hasan Fehmi Güneş irtibatı, ve Çatlı ile o meşhur Komiser Muavini arasındaki telefon görüşmeleri bir bir açığa çıkmıştı. Kazadan sonra, Çatlı'nın taşıdığı silahın ruhsatının, son dönemlerde AKP ile ilişkiler içerisinde olan Mehmet Ağar imzası taşıdığı da ortaya dökülenler arasındaydı.

Zülfü'nün ablası Remziye Akyol, katliamı işleyenler arasında o dönem Toplum Polisliği görevinde bulunan Mustafa Doğan'ın olduğunu da söylemişti. Avukatların, belgelerin dökümanlarının ve kayıtlarının detaylı bir şekilde mahkemeye sunulması talebi, Milli İstihbarat Teşkilatı tarafından her seferinde geçiştirildi, oyalandı, yanıtsız bırakıldı. 17 senenin ardından yeniden açılan adalet arayışı, 2010 yılında zaman aşımı nedeniyle düşürüldü. Senelerce kırmızı bülten ile cinayetten aranan, Mustafa Doğan, bir kez bile ifadesi alınamadan beraat etmiş oluyordu böylelikle. Hatice Özen, Baki Ediz, Abdullah Şimşek, Murat Kurt, Hamit Akıl, Abdullah Turan Ören ve Cemil Sönmez'in katilleri, özgürlük ile ödüllendirilmişlerdi.

Zafer devletin olmuştu. Hem 'derin' olanının, hem de 'iktidar'da olanının zaferiydi bu. İktidarda olan devlet, derinlerde olan devletin gayrımeşru çocuğuydu çünkü. Et ve kemik gibi ayrılmazlardı birbirlerinden.

Peki, öğrencilerin öldürülmesinde direkt rolü olan, onları üniversite kapısından çeviren, katillerin peşlerinden koşan polisleri bizzat engelleyen o meşhur Komiser Muavini kim miydi? Hrant Dink cinayeti sırasında Trabzon Emniyet Müdürü olan; Dink Cinayeti ile ilgili tüm istihbarat delillerini karartan; Haluk Kırcı, Mehmet Eymür, Hiram Abas, Cem Ersever, Oral Çelik, Mehmet Ali Ağca, Korkut Eken, İbrahim Şahin gibi birçok isimle yakın ilişkiler içerisinde bulunmasına rağmen demokrasi mücadelemizin yılmaz savunucusu, büyük önder Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından AKP iktidarı boyunca sadece ve sadece terfi ettirilen, Dink Cinayeti sonrasında göstermelik bir şekilde görevinden alındıktan sonra Burdur'a atanarak ödüllendirilen, hepimizin çok iyi tanıdığı bir isim: Reşat Altay.

Bugün, 7 öğrencinin katilleri ve bu katillerin fikir babaları; İçişleri Bakanlığı, Hükümet Sözcülüğü, Emniyet Müdürlüğü, Müsteşarlık gibi görevlerle ödüllendirilirken; onların ipliğini pazara çıkarmayı başarmış Nedim Şener, "son derece gizli deliller" nedeniyle açıklanmayan gerekçeler neticesinde, derin devletin uşağı olmak suçundan tutuklu bulunuyor.

"Korktular, kıydıkça çoğalan hayatlardan."

Eyvallah Dayı

2011-03-15T13:20:00.000+02:00

İlk yarıda en kötü maçlarda bile yanındaydık dayının. Futbolumuzdaki arızaları o işaret etti, biz konuştuk. Ancak eleştirmenliğin ötesine geçemedi bir türlü. Doğrusu, istifa ederek kendisine yakışanı yaptı, sevgimizin mesnetsiz olmadığını tekrar ispat etti. Yolu açık olsun...

A.C.A.B. #11

2011-03-12T13:50:00.000+02:00

Rapid Wien

Aşk Bir Otobüstür, Binmesini Bilmeli; Son Durağa Gelmeden İnmesini Bilmeli

2011-03-12T02:29:00.000+02:00

Gelinen noktayı bu Çiçek Abbas alıntısından daha iyi tanımlayan bir cümle olamaz sanırım... Maç berabereyken 92. dakikada oyuncu değişikliği niye yapılır? Schuster’i kafamda bitirmeme rağmen iyi niyetle bu soruya mantıklı bir cevap aradım. İşimiz gücümüz kalmadı, puan ve tur hesabı yapacak durumumuz yok zira. Elbette soruya elle tutulur bir yanıt vermek mümkün değil. Konsantrasyon eksikliği veya teknik adam beceriksizliği desem, ı-ıh. Ben dayının bizimle dalga geçtiğini düşünmeye başladım artık.

Solda Doğukan’ı izlemek ne kadar büyük keyifse, yetileri körelmiş Rüştü’yü ve kulübede faydalı olabilecek Aurelio’yu sahada görmek bir o kadar eziyet. Cenk ve Necip’i battaniye altında oturtmak, Ernst’i 92’de oyuna sokmakla aynı kategoride değerlendirilmeli. Elindeki kadronun potansiyelinin yarısını bile ortaya çıkaramayan sıfır katkılı Schuster’in bu oyuncuları sahaya sürmesi çok mu kritik bir karar olurdu? Manisaspor’u yenerse artı hanesine ne yazılacaktı acaba?

Takım ikinci yarıda fena oynamadı. Baskı kurdu, pozisyonlar yakaladı. Bu şekilde gelen bir beraberliğin daha bünyeye negatif etkisi olmazdı, ancak o değişiklik herkeste bir kırılma yarattı. Kendi adıma, “Schuster kalsın” argümanına epey tahammülüm vardı, onu bitirdi. Bundan sonra Schuster’in Beşiktaş teknik direktörü olarak geçirdiği her gün kayıptır. Biz bunu Rıza Çalımbay’da da, Ertuğrul Sağlam’da da test ettik. Kalırsa, yeni sezonda 10. haftayı göremez dayı. Taviz verip, sürekli geriye giden bir adamla istikrar olmaz.

***

Süleyman Seba’yı ağzından düşürmez bu camia ama gerçek vefayı ve sahiplenmeyi göstermeye gelince ekseriyet yan çizer. Misal, Bobo’ya söven profesyonel bir güruh var. Bobo’nun meziyetlerini ve gelişimini anlatacak değilim. FM suniliğini futbola yansıtarak gerçekmiş gibi sunan duygu ve muhakeme fukaraları Beşiktaş’ın son 5 senede ligde kaç gol attığını, nasıl performans gösterdiğini, Bobo’nun geçirdiği sakatlıkları, oynatılmadığı zamanları filan bir kenara not etsinler, kafi. Doğru bakabilenlerin suratları biraz olsun kızaracaktır. Bu oyunun bir takım işi ve o takımın da insanlardan müteşekkil olduğunu, parametrelerin çokluğunu akıldan hiç çıkarmamak gerek.

Sinematek #2

2011-02-28T13:08:00.002+02:00

1945’ten sonra Japon işgalinin yerini kuzeyde SSCB, güneyde ABD almış; bir taraf allahsızkızılkoministler, diğer taraf amerikanuşağıkuklalar propagandasıyla ordularına motivasyon sağlamış; yiyecek ekmeği zor bulan halk filler tepişirken çimen olmuş, her iki tarafın vahşetine maruz kalmış; ABD ve Çin’in de katkısıyla 3 milyona yakın insan ölmüş...

Welcome To Dongmakgol hem hikayesi hem de anlatım tarzıyla Kore’nin Underground’u denebilir. Ütopik bir dağ köyünde geçiyor. Silah, savaş, kavga nedir bilmeyen köylüler bir nevi komün kurmuşlar, toprağı beraber işleyip, ürünü herkesin ihtiyacına göre paylaşıyorlar. Köyde; uçağı düşen bir Amerikalı pilot, Güney ordusunun kovaladığı bozguna uğramış 3 Kuzeyli asker ve ordudan kaçan 2 Güneyli askerin yolları kesişiyor bir gün. Önce birbirlerini yiyorlar tabii, sonra çatışmayı bırakıp köyün havasına suyuna ayak uyduruyorlar. Birarada yaşayabileceklerinin farkına varıyorlar.

Film, hümanizmiyle suratta koca bir gülümseme yaratarak izlettiği ilk bölümün ardından, savaşın Dongmakgol’a ulaşmasıyla ayaklarını yere basıyor. ABD bombardımanına karşı güçlerini birleştiren bu 5 Koreli anti-emperyalizm okumasına daha açık elbette ama köydeki “cennet”i koruma saiki onların esas motivasyonu. Filmin başarısı da burada, hiçbir politik çiğliğe düşmemesinde yatıyor zaten.

Jitsuroku Rengo Sekigun: Asama Sanso E No Michi (United Red Army: The Path To Asama Mountain Lodge) Koji Wakamatsu’nun Japon solunda kısa bir süre faaliyet gösteren Birleşik Kızıl Ordu’yu anlattığı, 2007 tarihli ilginç filmi. Bu örgütü Japon Kızıl Ordusu ile karıştırmamak gerektiğini baştan vurgulayayım. Zira Birleşik Kızıl Ordu askeri eğitim amacıyla dağa çıkıp, kamplarda disiplin ve özeleştiri adına aralarında hamile bir kadının da bulunduğu 14 üyesini öldüren ve tarihe bunun dışında herhangi bir iz bırakmayan ruh hastalarından müteşekkil bir örgüt.

Film epey uzun. 190 dakikanın büyük bölümü, BKO'nun kayda değer bir eylemi olmadığından örgüt içi manyaklığa ayrılmış. Öğrenci hareketinin, silaha sarılmayla sonuçlanan gelişimi ilk bir saatte geçildikten sonra azap başlıyor. Hiyerarşisi psikopatlık boyutuna varmış, insana dair ne varsa ona burjuva yakıştırması yaparak düşman olan, 70'lerin Türkiye solu gibi ağdalı jargon sahibi, sekter sıfatının hafif kalacağı, kafayı özeleştiriyle bozmuş bir “devrimci” örgütün içyüzünü görüyoruz. Kusursuz bir devrimci ve komünist olmanın tek yolu olarak gösterilen özeleştiri mekanizması, liderlerin zayıf üyeleri ezmesinin ve diğer sıradan üyeler üzerinde kurduğu tahakkümün de aracı. Lince kadar varan bu seanslar inanılmaz derecede sinir bozucu.

Japon devletinin operasyonlarıyla dağılan örgütün dışarıda kalan son üyelerinin Asama dağında bir evde 9 gün direndikten sonra yakalanmaları ile bitiyor film. Keza BKO da. Ders niyetine izletmek lazım.

İki tane ağır filmden sonra bir de eğlencelik film saymak gerek. Bu aralar Woody Allen’a sarmış durumdayım, oradan bir tavsiye: Sweet And Lowdown onun tipik işlerinden biri olmasa da, bu sıra dışı biyografik filmde hayranı olduğu bir sanatçının, Emmet Ray’in kısmen kurgusal portresini çizmiş usta. Zira Ray’in kendi deyimiyle “dünyanın en iyi ikinci caz gitaristi”nin hakkında bilinenlerin çoğu rivayetlerden ibaret. Allen; Ray’in “dünyanın en iyisi” dediği Django Reinhardt takıntısı, çöplükte farelere ateş etmek ve tren izlemek gibi zevkleri ile kumar-alkol-uyuşturucu-kadın döngüsünden keyifli bir film yaratmış. Misal, Ray’in başından geçtiği rivayet edilen bir olayın birkaç versiyonunu aktararak filmi iyice renklendirmiş. Sean Penn’in kalburüstü oyunculuğu ve Ray’in güzel müziği de filmi farklı kılan öğeler tabii.

Dayıya Elveda Zamanı

2011-02-25T13:23:00.002+02:00

“Takım hedefsiz kaldı, kendinizi başarılı buluyor musunuz?” diye soruluyor. Schuster’in cevabı “evet, işleri iyi yaptığımızı düşünüyorum” oluyor. Teknik direktörlerin hasleti bu galiba. İşlerini iyi yapamadıklarını itiraf edemiyorlar bir türlü. Gördük ki Schuster de aynı aileden. Maalesef her geçen gün sevgi ve saygı aşınması artıyor. Dayı dediğimiz adama sövme noktasına geldik. Sahadaki kriz doruk noktasına vardı. Bunun önüne geçemeyen ve dahası krizi kendi elleriyle besleyip büyüten Schuster de yolun sonunda artık.

Her maç öncesinde güven tazeleyeceğiz diye helak olduk. Ancak hep hüsrana uğradık. Fenerbahçe maçı kendi açımdan son perdeydi. Dayının; maden olan Ekrem-Quaresma kanadına müdahale etmemesi ve kırmızı kartı müteakip Almeida’yı çıkarmayıp orta saha hakimiyetini rakibe bırakarak Ferrari’nin hediyesine ortak olmasından sonra dahi, lig bitimine kadar yapacaklarına bakalım hele diye düşünüyordum, dün akşamki bitik vaziyetin ardından o kadar da tahammülüm kalmadı.

Son birkaç aydır yeteri kadar detaylı yazıldı, çizildi mevzu; uzatmayalım. Ortada ciddi bir başarısızlık var ve en büyük sorumlu Schuster. Bunun anlamı “Yıldırım Demirören müthiş işler yapıyor” değil elbette. Bir gerçek var: Schuster kalırsa işlerin iyiye gideceğine dair hiçbir emare yok. Öyle bir kalenderlik yapmaz herhalde ama dayının istifası en şık çözüm olur. İstifa gelmez, borç hanesine birkaç milyon euro daha eklenirse de kimsenin umurunda olmaz zaten. O eşiği çoktan aştık...

El Arte De Volar - Uçma Sanatı

2011-02-16T16:09:00.005+02:00

"Antonio Altarriba'nın babası 4 mayıs 2001'de intihar etti. Bu şekilde, başarısızlık ve hüsranla dolu hayatına son noktayı koydu. Aynı biçimde, geçen yüzyılda birçok erkek ve kadın daha adil bir dünyayı inşa etmeye girişti ve tarih onlara sırt çevirdi. Hayali kanatlarla uçmak istediler ve yere çakıldılar."

İspanya İç Savaşı'na dair bir hikayedir Uçma Sanatı'nda anlatılan. Ancak sadece savaşın politik yanları yahut toplumsal sonuçları ile ilgili değildir. Hikayenin yazarı Antonio Altarriba'nın ağzından, babasının yaşadıkları anlatılır. Bu hikaye de Kim adıyla bilinen Katalan çizer Joaquim Aubert tarafından çizgilere aktarılır. 2009 yılında İspanya'da yayımlandıktan sonra ödüllere doyamayan El Arte De Volar, Versus Kitap tarafından Ocak 2011'de Türkçe'ye çevrilmiş. Ülkedeki karikatür ve komiklik algısını kökten değiştirecek son derece dokunaklı bir yaşam hikayesi. Hüsranlarıyla, pişmanlıklarıyla, hayalleriyle 90 seneyi dolduran bir adamın yaşadıkları.

Zaragoza'nın küçük bir köyünde doğup büyüyen Antonio'nun, kabından taşan ve katiyen kalıplara sığmayan deli doluluğu ve köyden ayrılması ile gelişen, İspanya'da Cumhuriyetin ilanı ile yaşanan değişime karşı ayaklanan Karlistler ile Falanj'ın yol açtığı iç savaş sonrasında hırpalanan, savaşın kaybedilmesi ile de sadece hayatta kalabilme ve huzurlu olma arzusu ile idame ettirilen bir yaşamı anlatmanın en iyi yolu karikatür olabilir mi? Oluyormuş. Antonio Altarriba'nın kendisine gelen hikayeyi roman haline getirme tekliflerini reddetmesi de burada yatıyor olsa gerek. Özellikle sol ideolojiye gönül veren insanların, dünyanın dört bir köşesinde yaşadıkları hikayelerin anlatımında eksik kalan "kişisellik" temasını hikayenin yazarı çok iyi işlemiş. Neticede babasını anlatıyor yazar ve şöyle diyor: "Damarlarımda hala ona ait kan aktığından, sizlere onun tanık olduklarını, hissettiklerini olduğu gibi anlatabilirim."

Kişisellik diyorum, devrim için feda edilen yaşamların sonradan hikayeleştirilmesinde eksik kalan en önemli olgu. Örneğin, Deniz Gezmiş'in 68 kuşağı gençlerini anlatırken, "yahu bu çocuklar doğru düzgün aşık bile olamadılar, sevgilileriyle oturup bir bira dahi içemediler" şeklinde dile getirdiği yoksunluk, ülkedeki devrim mücadelesinin politik yanından daha önemsiz değildir. Bizde, politik içerikli görsel veya yazın sanatı bu konuda her zaman eksik kalıyor. Mitleştirme, kahramanlaştırma ve kusursuzlaştırma üzerine kurulu bir biyografik anlatım, politik sanatın içine işlemiş durumda. Uçma Sanatı'nın yazarının bu kutsallaştırma tabusundan uzak durmasının ana etkeni de hikayenin, bir nevi, otobiyografik olması olsa gerek.

Kitap, İspanya'da yayımlandıktan sonra birçok ödüle de layık görülmüş. Bunlar arasında İspanya En İyi Çizgi Roman Ödülü 2009, Katalunya En İyi Çizgi Roman Ödülü 2009 ve Barcelona En İyi Çizgi Roman Ödülü 2010 gibi onurlar da var. Çevirmen Murat Tanakol'un, özellikle argo ifadeleri herhangi bir yumuşatma olmadan aktarması da dahil olmak üzere, başarılı bir iş çıkardığı belli oluyor. Ankara'da yaşayanlar, kitabı Dost ve İmge kitabevlerinde rahatlıkla bulabilirler.

İspanya İç Savaşı, 20. yy tarihinin en önemli olayıdır. Esasen, bugünkü Avrupa'ya yön veren de odur. Bir yoruma göre, enternasyonalizm umutlarının tamamen çöpe gitmesinin ana sebebi, savaşı Cumhuriyetçilerin kazanamamış olmasıdır. Kitap, kişisel bir kaybediş öyküsünü etraflıca anlatmasının yanısıra, İspanya'daki savaşa dair müthiş anektodlar da sunuyor. Cumhuriyetin, Anarşist ve Sosyalistleri ilk etapta dışarıda bırakması, Halk Cephesi ve Azana'nın toprak reformu ve askerler konusundaki isteksiz tavırları, Azana'dan sonra kurulan Sovyet Yanlısı komünist hükümet'in Cnt ve Poum'a karşı takındığı düşmanca tavır, savaş sırasında bir 'burjuva demokrasisi' olarak Fransa'nın mültecilere karşı edindiği insanlık dışı tutumlar... Kitabın Türkçe baskısının sonuna bir de, özet halinde, İspanya İç Savaşı'na dair bir pasaj eklenmiş.

Velhasıl, El Arte De Volar, kendimi hikayenin akışına kaptırıp bir solukta okuduğum harikulade bir eser ve karikatür adına, ülkedeki önemli bir boşluğu dolduracaktır. Siz de en kısa zamanda edininiz ve okuyunuz.

Sabotaj

2011-02-14T03:22:00.003+02:00

Beşiktaş, bir kez daha, teknik direktörünün akla izana sığmayan oyuncu seçimleri ve formasyon inadı yüzünden 2 puan dahi kaybetmemesi gereken bir maçtan mağlubiyet ile ayrıldı. Bunun adını başlıkta veriyorum. Bu açık bir sabotajdır. Hıncal Uluç gibi konuşmak istemezdim ancak emin olun ki Beşiktaş'ın içinde düşürüldüğü bu durumun hiçbir akil açıklaması yok.

Gelin Beşiktaş kadrosundaki lig ortalamasına paralel seyreden veya bu ortalamının üzerinde kaliteye sahip oyuncuları sayalım. Subjektiflik hakkım saklıdır: Sivok, Ernst, Fernandes, Necip, Guti, Quaresma, Simao, Almeida, Bobo. Bakınız, işin 'yıldız'ında falan değilim ben. Doğru taktik formasyon ile yabancı sınırı kısıtlaması dahilinde kullanıldığında Türkiye ligini hayli hayli kotaracak 9 oyuncuya sahip Beşiktaş. Hatta bunlara İsmail ve Cenk'i de ekleyebilirsiniz. Bu ortalamanın altında kalan oyuncular kimler peki? Hakan, Ekrem, Üzülmez, Toraman, Nobre ve Erhan Güven. Bugün 5'i sahaya ilk 11'de çıktılar. Hadi, Hakan ve Toraman'ın zaruri sebeplerden dolayı orada olması gerektiğini anladık diyelim. Artık sinirlerim iyiden iyiye gerildiği için, sizlere çok aklıselim gelmeyecek bir soruyu sormak zorundayım.

Beşiktaş, kadrosundaki en kalitesiz 6 oyuncudan birinin vazgeçilmez olmasını sağlayan bir taktik anlayış ile nasıl sahaya çıkabilir yahu?

Futboldan hiçbir şey anlamadığımızı varsayalım. Ve diyelim ki, sene başından beri önce Delgado ve Tabata ile daha sonra da Nobre ile oluşturulmaya çalışılan orta saha kurgusu ve "kabaca" 4-2-4, onca puan kaybına rağmen meyvelerini verebilir; yani Schuster'in düşündüğü bu. Dayının bu konuda haksız olduğunu kanıtlayacak belli başlı maçları hatırlar mısınız? Plzen deplasmanı ve içerdeki İBB maçı, Kasımpaşa maçının 2. yarısı, dışardaki İBB maçı, geçen hafta Karabük ve bu hafta Ankaragücü deplasmanı. Bu maçların her birinde Beşiktaş, merkez orta saha rolünü oynayabilen 1 oyuncu bulundurdu sahada. Bu önce Fabian Ernst idi, daha sonra Aurelio. Sonuç hep, ama hep facia oldu.

Peki, Portekizliler ekibe katılmadan önce dayının bu puan kayıpları karşısındaki bahaneleri nelerdi?

1. Rakipler 60'lı yılların futbolunu oynuyor. (60'lı yıllar benzetmesine takılmadan söylemek gerekirse evet, içerik olarak haklı bir eleştiri idi, ancak katiyen mağlubiyetlerin bahanesi olamazdı.)
2. Guti ve Quaresma sık sık sakatlandılar ve birlikte oynayamadılar. (Dayının kafasında kurduğu futbolun sözde verimliliğini düşüren bir etmen olabilir, ancak yine de puan kayıplarının bahanesi değildir.)
3. Yakaladığımız pozisyonları değerlendiremiyoruz. (Burada Tabata ve Holosko gibi oyuncuların kalitesizliği ön planda ve bir noktaya kadar bu bahaneyi makul sayabiliriz. Ancak bugünkü basın toplantısında söylenen de yine aynı şeydi. Üstelik bu sefer takımda Simao ve Almeida da vardı ve Dayı şunu ekliyordu: Guti ve Quaresma'nın yokluğu bahane değil. Peki sebep ne? Schuster'in buna cevabı yok.)

Bu 3 ciddiyetsiz gerekçenin altına sığınmak bugün mümkün müdür? Denemelerden geçip yanılmışlığın farkına varacağını sanıyorduk ancak deneme-yanılma yönteminin ikinci kısmı ile ilgilenmiyor sevgili Schuster. Bir musibet bin nasihattan iyidir sözü bile kendisinin bu tercihlerinin yanında tüm anlamını yitiriyor. Biz o musibetlerden en az 7 tane yaşadık bu sezon. Ve buna rağmen bu gidişata asla müdahale edilmiyor. Bir teknik direktör olarak görevini yapmıyor Schuster, ya tutarsa mantığıyla ülkenin gördüğü en iyi kadrolardan birini alaşağı ediyor.

Kadrosunda, bölge bölge değerlendirdiğimizde çok çok iyi oyuncular bulunduran bir takımın taraftarları olarak bizler, maçtan 1 saat önce 11'ler açıklandığında tüm hevesimizi kaybediyor ve maçı daha o dakika kaybettiğimizi biliyoruz. Hem de kazanacak takımı sahaya sürmek son derece kolay iken ve apaçık ortada duruyor iken... Bundan daha ağır bir şey olabilir mi? Olimpiyat stadında kaybedilen maçtan sonra "şanssızlık"tan yakınan Schuster'in Karabük ve Ankaragücü maçlarına yine bu formasyon ile çıkacağını aklıbaşında her Beşiktaşlı biliyor.

Schuster, bizleri, 'mantıksız' olanın 'normal' olduğuna inandırmayı başardı. Yahu, Mustafa Denizli'nin hiç olmazsa şapkadan çıkardığı tavşanlar vardı, o tavşanlar bu takıma zarar verse de. Bernd Schuster kaderine razı gelse de inatçılığından taviz vermeyen bir keçi misali sahaya bakıyor. Ve İBB maçında takımın şanssız olduğuna gerçekten inanabiliyor.

Ankaragücü maçının ilk 74 dakikasını çöpe atın. İnanın teknik-taktik analizini yapmaya lüzum yok. Cartalete de, Noat Samisa da, biz de, diğer Beşiktaş blogları da aynı şeyleri papağan gibi tekrar etmekten o kadar yıldılar ki. 74. dakikadan sonra ne mi oldu? Ekrem oyundan çıktı. Hilbert en iyi performansını verdiği sağ beke döndü. 46. dakikadan itibaren oyunda olan İsmail ile birlikte Beşiktaş ideal bek ikilisine kavuşmuş oldu. Ernst Fernandes'in sağına geçti ve Marco'nun da varlığıyla Beşiktaş orta sahayı üçledi. Nobre yeteneksizliğini en azından orta sahada değil de ileri uçta sergileme şansı buldu. Bobo'nun biraz arkasında yer aldı, onları da kanatlara açılma serbestisi ile ofansif orta saha olarak Simao tamamladı. Bu formasyon ve sahada yer alan oyuncularla Schuster, çöpe giden 74 dakikaya yandı mı? Hiç sanmıyorum. Çünkü o hala, bu takımın topu ilerde tutabileceğine ve rakip üzerinde amansız bir baskı oluşturabileceğine inanıyor.

Çünkü, Bucaspor maçı ilüzyonu oluşturmuş. Çünkü Trabzonspor maçının ikinci yarısından hiçbir şekilde ders çıkarılmamış.

Ernst'in oyuna girmesiyle Manuel Fernandes'in oyunda ne kadar etkin olduğunu görmek için muazzam bir futbol bilgisine gerek var mıdır? Kendisine saygım sonsuz olsa da, Üzülmez'den sonra oyuna giren İsmail, o kanatta bir Evra etkisi yaratmamış mıdır? Beşiktaş Toraman ve Sivok tarafından zaman zaman şişirilen her topu geri kazanmamış mıdır? Bunları görmek ne kadar imkansız olabilir yahu? Ve acı olan şudur ki, Fenerbahçe maçına da yine Nobre ile başlanıp, sadece Aurelio ve Guti'nin sırtına bırakılan bir orta alan kurgusu görmemiz kesin gibi.

Hazmedemiyorum.

Özverinin ö'sünü bünyesinde bulundurmayan bir teknik adam, kendisine olan güvenimizi sıfır düzeyine kadar çekmeyi başardı. Transfer yapmak ile iyi kulüp yöneticiliği yapıldığını sananlar da hafta boyunca sorumluluklarından kaçtılar, kabadayıcılık oynadılar. Aklıbaşında taraftarlar bunları yemediler. Bildiler ki Karabükspor maçında çizgiyi geçen top gol olarak değer kazansa da bir şey değişmeyecekti. Büyük resmi gözlerden kaçırmadılar. Birçok Beşiktaş blogu, geçen haftaki maçta hakem tarafından götü kurtarılan takımın Karabükspor değil, Beşiktaş olduğunu bas bas bağırdı. Beşiktaş taraftarı üzerine düşeni yapıyor, yapacaktır da. Peki ya teknik ekip? Hiç ümidim yok.

Çok iyi bir kadroya sahibiz. Öyle ki bugün yedek kulübesinde oturan Ernst, Bobo ve Necip'i, ligde üzerimizde yer alan takımlara versek şampiyon olmayı garantilerler. Ancak biz, imkansızı başaran Schuster'in takımını izliyoruz. Çaresizce. Sinir krizleri geçirerek. Boğazımız düğümlü bir şekilde.

Bernd Schuster'e, şu dakikadan itibaren, zerre güven duymuyorum. Önünde çok kritik 3 maç var. Guti'si ve Quaresma'sı da sahada olacak. Ve eminim ki, o yine, bildiğinden şaşmayacak ve bizler de izanı olmayan bir dünyada hazımsız bir şekilde can verecek hale geleceğiz. Aklımızı kaybetmek üzereyiz çünkü.

Nerede deplasmandaki Wien maçından sonra övgüler dizdiğim Schuster, nerede bu yazıdaki inatçı ve umursamaz adam...

Başkanın Adamları İş Başında!

2011-02-13T13:29:00.001+02:00

Blogun sağ tarafındaki arama kutusuna “Şeref Yalçın” yazıldığında çıkan sonuçlar bu zat-ı muhteremin nasıl bir yönetici olduğunun özeti. Yalçın, amatör şubelerdeki rezilliğin sorumlularından; ancak burası Türkiye, söz konusu da Yıldırım Demirören’in tepesinde bulunduğu Beşiktaş yönetimi. Diline vurmuş denir ya bazı insanlar için, işte Şeref Yalçın bu kategoride değerlendirilmeli. Maaşlar ödenmez, şubelerle ilgilenilmez, transfer saçmalıklarına imza atılır... Lakin her zaman zeytinyağına taş çıkartır Yalçın. Kabahat hep başkasındadır.

Beşiktaş ismi sponsorla beraber anıldığından beri gittiğim basketbol maçı sayısı beşi geçmez. Aklıma üç duvarla çevrili Ahmet Fetgeri’de taraftarın hasına oynayan takım gelir her defasında. Zira “sponsor=başarı” propagandasıyla oldu bittiye getirilen düzenbazlıktan ve basketbolun semtten koparılmasından Beşiktaş’ın payına düşeni yıllardır görüyoruz. Sponsorluk şartları kulüp lehine düzenlenip, şube düzgün yönetilseydi, yine eyvallah. Fakat birçok alanda olduğu gibi bunu da eline yüzüne bulaştırdı Demirören yönetimi.

Sadede gelirsek... Bugün Fenerbahçe ile Türkiye Kupası finali var, malum. Yarı finaldeki Banvit-Fenerbahçe maçında hakemler ciddi hatalar yapmışlar. İki taraf da durumdan yakınmış ama en çok Şeref Yalçın’a batmış hakem hataları. Bunlar, Yalçın’ın dediği gibi Fenerbahçe lehine olsa dahi ona konuşma hakkı vermez. Adama sorarlar, “ne emek verdin de, ne umuyorsun?” Bir de “bu saatten sonra hakem hatalarına tahammülümüz yok” demiş ki güler misin, ağlar mısın... Rakibin Avrupa’nın en iyi takımlarından birini kurmuş, bu işe kafa patlatıyor, yatırım yapıyor, profesyonel düşünüyor... Sen ise, onca sorun yaşattığın takım hasbelkader bir kupa şansı yakaladığında dalga konusu olacak şekilde ortaya düşüp, “ama hakemler” diye ağlama hazırlığı yapıyorsun. Okurken yüzüm kızardı resmen.

Birkaç saat sonra Fenerbahçe’yi yenip kupayı alabilir Beşiktaş. Güzel de olur elbette ama bu adamların bizlere yaşattığı utanç şimdiden o kupanın önüne geçmiştir. Mağlubiyet halinde yapılması muhtemel açıklamaları düşünemiyorum bile. Neyse, Beşiktaş yönetimini şimdiden tebrik ediyorum. Bir şampiyonluk kazandıkları kesin!

A.C.A.B. #10

2011-02-11T12:54:00.000+02:00

Napoli

Illegal

2011-02-11T12:49:00.001+02:00

Belçika’nın Oscar adayı Illegal’in yasadışı göçmenliğe eğilen konusu akla hemen Dardenneleri getiriyor doğal olarak. Hareketli kamera kullanımı ile de benzerlik artıyor. Ancak Dardennelerin yarattıkları karanlık atmosfer ve soğuk karakterler izleyiciyi filmlerinin içine girmekte hayli zorlar. Olivier Masset-Depasse’ın farklılaştığı nokta da burası. Oğluyla beraber hayata tutunmaya çalışan Rus göçmeni Tanya ile özdeşleşmemizi istiyor film. Sahte belge sağlayan mafyanın baskısı, toplum içinde anadiliyle konuşamama paranoyası, yakalanma ve sınırdışı edilme korkusu... Bunlar sadece girizgah tabii.

Bir şekilde polisin eline düşen bu insanların göçmen merkezlerindeki umutsuzluklarını ifade etmek için bunaltıcı sözcüğü yetersiz kalıyor maalesef. Film, kaçak göçmenlerin perişan hallerini incelikle işlerken, yasal prosedürleri de didaktizme düşmeden hikayeye yediriyor. Belçika özelinde, Avrupa Birliği denen o insan hakları abidesinin “öteki”lere uyguladığı şiddeti ifşa ediyor. Avrupa sinemasında sıkça gördüğümüz ayakları yere basan gerçekçiliği duygu sömürüsü yapmadan yansıtıyor. Olağanüstü bir eser değil ama sırf bu içtenliği nedeniyle ayrı bir yeri olan, hatırlanacak filmlerden.

Tanya rolünü oynayan Anne Coesens’in (yönetmenin eşiymiş) performansı müthiş; filmi özel kılan öğelerden. Filmdeki müzik kullanımı da sade ve başarılı. Soldier On’la tanışmama vesile olduğu için bile Illegal’i ayrı yere koyarım.

"Futbolun Katili Türk Hakemleri"

2011-02-08T16:46:00.001+02:00

“Yönetim konuşsun da, takım sahada dayak yediği zaman yapsın o işi. Hücum futbolu oynamak istiyoruz diyorsun, yıldız futbolcular getiriyorsun ama zihniyetin hala 30 yıl geride. İki doğru cümleyi beş yanlış cümle takip ediyor. Penaltı verilmez, gol sayılmaz vs... Bunlar hep olacak. Tempolu oyuna ayak uyduramayan, kasaplara prim tanıyan, kendi egosunu her şeyin önüne koyan, futbol bilgisi kısıtlı hakemlik müessesesinin üzerine gitmek lazım. Madem futbol adına fark yaratmaya çalışıyorsun, aynı çabayı yöneticilikte de göstersene.”

Pazar günü Serdal Adalı’ya bunları demişim. Ligtv’nin yayınladığı görüntüler de cuk oturmuş. Karabüksporlu oyuncular “kaçan adamı indirelim” diyorlar açık açık. Kaçanı düşürmenin cezasız kalacağını biliyorlar nihayetinde. Hakem önce es geçer, sonra uyarır, sonunda kart gösterir. Faulü yapan aynı futbolcuysa tabii. Yoksa Eskişehir’de olduğu gibi Guti’ye 9 dakikada 10 faul yapmak serbest. Züper ligin, Edirne’nin ötesinde karşılığı olmayan gerçekleri bunlar. Uzatmayayım, Burası Kapalı’da Purplepurple güzel bir yazı yazmış, oradan devam...

Atma Recep Din Kardeşiyiz

2011-02-08T00:14:00.002+02:00

"Liverpool armasını asla öpmedim. Ben Atletico Madrid taraftarıyım. Öpeceğim tek arma da odur."

Fernando 'Judas' Torres

Gerçi bu fotoğrafta Man United'a attığı gol sonrası formasını "ısırıyor", öpmekten ziyade. Oradan belli etmiş olmasın Liverpool'u aslında hiç sevmediğini?

Hafta Sonu Can Sıkanlar: Schuster & Adalı

2011-02-06T15:58:00.001+02:00

Şeref Bey’de teknik direktör inadı ve seçimleri nedeniyle puan kaybedilen bir maç daha. Alp buna “Mustafa Denizli’nin hücum mantıklı versiyonu” diyor ki hak vermemek imkansız. İçerdeki maçlara bu şablonla çıkılmasına pek itirazım yok. Rakibi başta boğarak skoru elde etmek önemli. Ancak dün plan işlemedi. Bu on birle nasıl işlesin ki zaten? 20-25 civarında görüntü netleşti. Orta ikiliye yapılan baskıdan dolayı Nobre’ye mahkum kalan takım organize olamadı haliyle. İsmail’in anlamsızca kesilmesi ve Hilbert’in önde değerlendirilmesi de İBB maçındaki dış bek faciasından ders alınmadığını gösterdi. Devre heba edildi, yetmedi, 60’a kadar beklendi. Bu tablo bir yerden tanıdık...

Takımın Guti’ye ne kadar bağımlı olduğunu bir kez daha izledik. Saçsız Kral’ın vasatı bulmayan şaşırtıcı performansı ve Fernandes’in etkisizliği Karabükspor’un takım oyununa da bağlı elbette ama Hazreti Guti’nin o mevkideki olağanüstü formu, dünkü oyunu açabilecek pragmatik çözümleri üretebilirdi. Burada yine dayının rolüne girmek gerekiyor. Kadroya Simao gibi muhteşem bir kanat adamı eklenmişken bütün bahaneleri geçersiz kalıyor. Gaziantep BB maçındaki Necip-Ernst-Fernandes üçlüsü Karabük karşısında ne yapardı sorusu afaki olmuyor dolayısıyla. Guti kilit oyuncu fakat onun yokluğunda işler bu denli sarpa sarıyorsa Schuster’in varlığını sorgulamak lazım. Doğrusu ondan umudumu kesme noktasına geldim. Sıkça dile getirdiğimiz, yapılması gereken bariz hamleler var, fakat dayı FM oynuyormuşçasına lakayıt hareket ediyor.

Hakem mevzusuna girmeden olmaz tabii. Ancak beraberliği hakem hatalarına bağlamanın anlamı yok. Kamil Abitoğlu meslektaşlarının çoğu gibi çapsız, korkak, eyyamcı ve futbolu bilmiyor. Toraman’ın maçı bitirebilmesi züper ligin bir gerçeği. Simao’yu içerde düşürmesine rağmen hem penaltıdan hem de ikinci sarıdan yırtan Kerim var. Emenike’nin golünden önce Kamil’in 3-4 metre önünde Ernst’e yapılan net bir faul var. Hakan’ın Emenike’yi indirmesi var. Çizgiyi yarım metre geçen top var... Bir maçta bu kadar çok fahiş hata olur mu yahu?

Bunların üstüne Serdal Adalı’nın basın toplantısı geldi. Adalı, popülizmin dibine vurdu maalesef. Akilane açıklama bekleyen saf bünyemi ters köşeye yatırdı. Yönetim konuşsun da, takım sahada dayak yediği zaman yapsın o işi. Hücum futbolu oynamak istiyoruz diyorsun, yıldız futbolcular getiriyorsun ama zihniyetin hala 30 yıl geride. İki doğru cümleyi beş yanlış cümle takip ediyor. Penaltı verilmez, gol sayılmaz vs... Bunlar hep olacak. Tempolu oyuna ayak uyduramayan, kasaplara prim tanıyan, kendi egosunu her şeyin önüne koyan, futbol bilgisi kısıtlı hakemlik müessesesinin üzerine gitmek lazım. Madem futbol adına fark yaratmaya çalışıyorsun, aynı çabayı yöneticilikte de göstersene. Sıkılmadık mı bu döngüden?

Kardeşlik edebiyatı abartı olsa da, günün en güzel yanı Karabüksporluların Şairler Parkı’nda ağırlanmasıydı. Atkı değiş tokuşu yapıldı, tezahüratlar söylendi. Deplasman tribününün demirlerinin üzerinde gördüğüm elemanın attırdığı sloganları çevreden duyanlar da parkta grev yapıldığını sanmış olmalılar :)

Şenol Güneş

2011-02-02T15:56:00.000+02:00

Özet geçmek gerek: Şenol Güneş, Türkiye'deki futbol ortamında bulunan (saha içi, saha dışı, yönetim-medya vb.) yegane örnek figürdür. Bakınız, futbol bilgisini masaya yatırmıyorum bile. Kaldı ki, bana göre antrenörlük konusunda da ülkenin en iyisidir. Trabzon şehrinin son yıllardaki 'lekeli' profilini de tek başına kotarır. Muhteşem bir insandır.

Bu adamı milli takımlardan, "karizması yok" diye kovaladılar. Fatih Terim'de var olan şeyden ondan yoktu yani. Karizma... Ben şu sözleri söyleyen insandan daha karizma başka birine daha rastlamadım futbol dünyamızda. Sizi bilemem.

''Entelektüellik bakımından düşünürsek bilgi toplumu değiliz. Sadece yönetilen, kandırılan bir toplumuz. Bu toplumu ben terbiye edemem, yön veremem. Sadece fikirlerimi paylaşırım, dertlerimi anlatırım. Beni eleştirebilir övebilirler, hiçbiri beni ilgilendirmez. Benim verebileceklerim kendi takımımadır ama toplum adına o misyonumu kullanmak istedim. Düzgün olarak işimi yapmaya çalıştım. Ülkemin bana ihtiyacı olduğunu da düşünmüyorum. Benden çok daha iyi bu işi bilenler, bu işi becerebilir. Şu andan itibaren saha dışında olmak istemiyorum, saha içinde olmak istiyorum. Saha dışına çekmek isteyenlere alet olmamak adına uğraştım. Ama bu maçı biz kaybettikten sonra onlar yarışı burada kestiler, yine yapacaklar bunu. Yapsınlar, ben hep saha içinde kalacağım.''

Altato

2011-02-02T14:31:00.000+02:00

Politik sinemanın ustalarından Costa-Gavras’ın Music Box’ında karşıma çıktı Marta Sebestyen’in seslendirdiği bu şarkı. Ne anlatıyor hiçbir fikrim yok. Ancak filmin; II. Dünya Savaşı’ndan sonra ABD’ye iltica eden anti-komünist bir babanın kızı olan bir avukatın, Oklu Haç üyesi olmak ve insanlık suçu işlemekle itham edilen babasını kurtarmakla vicdanı arasında gidip gelmesinin dokunaklı öyküsüne uygun düştüğünü söylemek mümkün. Şarkı müthiş, filmi de bulup izlemenizi tavsiye ederim.

Olmasaydı Sonumuz Böyle

2011-02-01T12:09:00.003+02:00

Luis Figo, çocukluk kahramanım olarak, Barcelona'dan Real Madrid'e transfer olduğunda, bunu bizdeki yerel spor gazetelerinin sayfalarından öğrenmiştim. Şimdiki gibi sosyal medya, bloglar, twitter imkanları mevcut olmadığından saniye saniye o gerilimi yaşamamıştım. Belki de öylesi daha iyiymiş. Neticede, gazeteki Madrid formasını tutarken çekilmiş fotoğrafını gördüğümde yaşadığım hayal kırıklığı ve öfke neticesinde dolabımdan çıkardığım 7 numaralı formasını paramparça etmiştim. Bu bir 'dışavurum' idi.

Twitter ile ilişkimi kesmiş olmam nedeniyle Torres sürecinin her saniyesinde o gerilimi yaşadığım söylenemez, nihayetinde dakikalık haber kaosundan uzak durmuş oldum. Ancak malumun ilanını kulüplerin resmi siteleri aracılığı ile beklemek de bir hayli örseleyici bir durum oldu. Sözün özü, çeşitli platformlarda defalarca tekrar ettiğim üzere, babamdan dahi daha fazla sevdiğim Fernando Torres, Liverpool'dan ayrıldı ve bunu yeryüzünün en iğrenç takımlarından biri için yaparak birçok insanın kalbine bir de hançer saplamış oldu.

İşbu meselede devreye yine bizim anti-klişe timcileri girdi değil mi? Açın ekşi'yi, yazın arama kısmına Fernando Torres diye, sonra okuyun. Ben bu tip denyoları bu blogun satırlarında itin götüne sokmaktan yoruldum, onlar o göte girip çıkmaktan yorulmadılar. "Futbol romantikleri" bikbikbikbik...

Bu arkadaşların "romantizm" deyip, yalan olduğunu, saçma olduğunu iddia ettikleri şey, Fernando Torres'in bizzat Liverpool'a gelmesini sağlayan şeyin ta kendisidir. Ama romantizmden uzak duran bu "futbol makyavelleri"nin -bu da sizin isminiz olsun- o toz kondurmadıkları gerçekçilik maskesini düşürdüğünüz an geriye sadece cehalet kalır. Zaten sağa sola salyalarıyla bu denli rahat saldırabilmelerinin ana nedeni, cehalet ile birlikte paket halinde gelen 'cesaret'tir.

Fernando Torres, 33 milyon pound karşılığında Liverpool'a transfer olurken kendisini isteyen 4 takım daha vardı. Bunlar, ilgilerinin yoğunluğuna göre sıralarsak: Milan, Chelsea, Arsenal ve Man United idi. Bu takımlardan her biri, 'kupa' kazanmaya, o dönemki performanslar açısından yaklaşırsak, Liverpool'a nazaran çok daha yakın takımlardı. Yani, geride bıraktığımız iki günün meşhur argümanı olan "kupa kazanmak için Atletico'yu bırakan adam Liverpool'u niye bırakmasın?" cümlesinin burunlarımıza bıraktığı cehaletin kokusu, Torres'in Liverpool'a transferinde yatıyor bizzat. Fernando Torres, Liverpool'a, birincil neden olarak, 'çocukluk hayali' olan kulüpte oynamak için gelmiştir. Bu nedenle, Rafa Benitez tarafından arandığında, bunun bir şaka olup olmadığını anlamak için Pepe Reina'yı arayarak, numaranın Benitez'e ait olduğunu teyit ettirmiştir. Biraz çocuksu bir heyecan sezdiniz değil mi? Bu heyecan "ALLAHIM KUPA KAZANABİLECEĞİM TAKIMA GİDİYORUM" heyecanı değildir arkadaşlar, üzgünüm. Onu ilk günden beri Liverpool taraftarının gözbebeği haline getiren de budur zaten. O meşhur pazubant fotoğrafını tekrar paylaşmak istemiyorum. Artık acı veriyor çünkü.

Ama bir siz akıllısınız değil mi orospuçocukları? Zeka ve ironi bezeli laflarınız ile taşak geçtiğinizi sandığınız insanlar sizi sikine bile takmıyor aslında, bilseniz. Siz gidin, abileriniz gelsin.

Ulan biz 'taraftar'ız, ya da daha soft bir deyimle 'futbol izleyicisi'yiz. Elbette maneviyatı işin içine katarak yorumlayacağız bu durumu. Olağan olan budur çünkü. Mantıklı ve samimi olan da budur. Asıl komik olan, senin bir yönetici kafasıyla futbol yorumlamandır. "Kendisi için akıllı bir hamle evet kupalar kazanmak bikbik Liverpool'un hali bikbikbik Liverpool yancıları neden tepki gösteriyor anlamıyorum bikbikibik..." Hahaha şaka mısınız abi? Size futbol makyavelleri dedik ama İtalyan bugün yaşasa, size gülerdi lan. Gerçekçilik hiç bu denli ayağa düşmemişti. Aziz Yıldırım mı sikti her birinizi de bu hale geldiniz, anlamıyorum ki.

Kardeşim, bu transfer Torres açısından ne denli mantıklı, sikimin ucunda bile değil. Torres'in hayat koçu değilim ben. Benim sikimde olan şey, geldiği günden bugüne kadar aidiyet temalı onlarca röportajı ve Liverpool sevgisi ile insanların kalbini kazanan birinin, muhtemelen birkaç sene daha alamayacağı iki kulplu nesnelerin bahanesiyle kendisine tapanların kalplerini paramparça etmesidir. FA ya da FIFA bunu suç saymıyorsa bundan bana ne? Bu Torres açısından çok 'akıllıca' bir hamle ise umrumda mı?

Bugün 30 - 40 sene önce futbol oynasa da insanların kalplerinde taht kurmayı başarmış isimlerin çoğunun efsane olmasında, sadece oynadıkları futbol etkin olmamıştır. Yahut kazandıkları kupalar. Luis Figo ismi bundan 20 sene sonra, sadece Barcelona'dan Real Madrid'e transfer oluşu ve Camp Nou'ya çıktığı ilk maçta sahaya atılan domuz kafası ile anılacak. Kazandığı kupaları hatırlamak için Wiki Wiki dolaşmak zorunda kalacak insanlar. Oysa ki bizler bugün, Dünya Kupası denilince, o kupayı asla kazanamamış olan Johan Cruyff'u getiriyoruz akıllarımıza.

'Efsane' olmak, sizin kıçı kırık gerçekçiliğiniz ile taşak geçebileceğiniz bir olay değildir ve bir futbolcu, kupalar kazanmaktan daha çok, futbolu bıraktıktan seneler sonra dahi akıllarda yer edebilmeyi ve saygı görmeyi ister. Fernando Torres, bundan sonra belki kupalara sahip olabilecektir, ancak asla ve asla o saygıyı görmeyecek. Asla bir efsane olamayacak. Saygı ve sevgisini, Eto'o Stamford Bridge'de kendilerine kapağı takarken maymun taklidi yapan binlerce maviliden temin edebilecek sadece.

Dün, transfer resmileşmeden önce "Liverpool Futbol Kulübü'ndeki en mühim insanlar, 'burada olmak isteyen' insanlardır" diyerek Torres'e ayarların kralını veren Kenny Dalglish neden mi bir Liverpool efsanesi? Cevabı, aşağıda Stereotype Ball'dan yapacağım alıntıda gizli.

"Evet doğru, fakir Evertonian mahallelerinde oturuyorum ve çok rahatım. Ve derginiz yoluyla şunu söyleyeyim, paranın benim için bir önemi yok. Hatta kazandığım parayı Everton'a bahis yatırıyorum. Everton kazansa para alıp seviniyorum, Everton kaybederse daha çok seviniyorum. Bu yüzden benim adım Kenneth değil, çünkü ben Liverpool'lu Kenny'im; nerede oturduğumun hiçbir önemi yok."

Kendimi sırtımdan bıçaklanmış gibi hissediyorum. Şu metni kaleme alabilmem bile bir mucize aslında. Konuyu dağıttık zaten, bitirelim. Umuyorum ki giyeceğin o mavi forma sana ve yeni kulübüne lanetten başka bir şey getirmez Fernando. Eski kahraman, yeni hain.

Dayıdan Olimpiyat Geleneğine Katkı

2011-01-30T19:59:00.001+02:00

Ağustostaki ilk İBB maçından sonra “hayırlı mağlubiyet” demişim. Schuster’in; orta sahada biri oyun kurucu vasıflı, yumuşak ve diğeri savunma yönü güçlü, sert iki futbolcuya yük bindiren formasyondan vazgeçmesine vesile olur diye... Geldik bugüne. Delgado-Ernst yok, Guti-Aurelio var. Tamam, ön taraftaki Simao-Nobre-Almeida-Quaresma’nın pres gücü Quaresma-Nihat-Holosko-Hilbert’ten fazla, ama sorun görünenden büyük.

Portekizlilerin gelmesiyle piyasaya tekrar sürülen bu dizilişin her rakibe tutmayacağını söylemek için teknik direktörlük diplomasına sahip olmak gerekmiyor. Hele ki İBB gibi ligin orijinal takımlarından biriyle oynarken, Schuster’in, ezberlerine dayanmaktan çok basketbol koçluğu yapması lazımdı. Arızayı Aurelio’nun atılmasına bağlamak yanlış olur. Zira o kırmızı kartın nedeni, rakibe o bölgede çok adamla basma imkanı veren bu zayıf yapı. Sonrası ise geleceğe dair umutlarımı bitirme noktasına getirdi.

Simao’nun şahane golünün ardından, orta sahadaki deliği bir değişiklikle kapatarak oyunu soğukkanlı bir şekilde tutma şansı ele geçmişken, 87. dakikaya kadar beklemek intihar oldu. Yorulan Hazreti Guti çıkmazdı belki ama saç baş yolduran Quaresma’nın sihirbazlık yapması beklenerek süre tüketilmezdi. Almeida dahi oyundan alınabilirdi. Abdullah Avcı, Ali ve İskender hamleleriyle oyuna istediği gibi yön vermeyi sürdürdü nihayetinde. Dayı ise sahadaki niteliksiz ve riskli tempodan medet umdu. Kritik dış bek etkinliği de önceki maçların yarısına erişmeyince sonuç kaçınılmaz oldu.

Sanırım bu maç kırılma noktası. Çok kesin yargılarda bulunmak da istemiyorum, fakat işler ters giderken dayının oyun içinde kilitlenmesi can sıkıcı olmanın ötesine geçti. Maç kazanmak başkadır, maç kazandırmak başka. Schuster, stratejisi ve taktiği itibarıyla maç kazanan hoca görüntüsünde. Bunlar işlemediğinde ise maç kazandıracak müdahaleler beklenir. Rakip teknik direktörlerin taktik çözümlemede usta olduğu ligde şiddetle ihtiyaç duyulan ve böyle zamanlarda eksikliği çokça hissedilen bir meziyet bu da.

İki çift laf da hakemlere. Züper ligde beni çıldırtan olgulardan biri, stoperlerin santrforları kucağa alıp, havadan yerden biçmesi. Misak-ı milli sınırları dışındaki maçlarda Nobre ve Bobo’nun aldığı faul sayısına baksalar dudakları uçuklar bu çapsızların ama suç onlarda değil, ülkede her alanda vasatlık ve kazmalık prim yapıyor. “Çarşı’nın çocuğu” Fırat Aydınus’un gelişimine de kayıtsız kalıp haksızlık etmeyelim tabii. İlk İBB maçında İstanbul Badem Bıyıkspor aleyhine çıkaramadığı kırmızı kart ve veremediği penaltıdan sonra bugün iyi (!) yönetti sayılır.

Yolun Açık Olsun...

2011-01-28T00:49:00.000+02:00

Kiralık gidiyor ama artık Beşiktaş forması giyemeyeceği aşikar olduğundan vedamızı şimdiden edelim. Michael Fink dendiğinde aklımıza gelecek ilk “hatıra” belli. Fenerbahçe’ye attığı muhteşem gol ve sonrasındaki sevinç yumağı. Futbolda hafıza bu tip hareketlere bakıyor sonuçta, fakat Fink o golü atmasaydı da onu yine övgü cümleleriyle anacaktık. Kısıtlı kapasitesine rağmen, oyun bilgisi ve her zaman canını dişine takarak mücadele etmesiyle... Sorun çıkarmadan tribünde oturmasıyla, kulübede beklemesiyle... Garip bir durum tabii. Trabzonspor dışında ligdeki her takımın orta sahasında fark yaratabilecek bir oyuncudan vazgeçmek zorunda kalıyoruz. “Fink niye yedek” diye sorduğumuz günlerden nereye...

Güle güle güzel adam.

Siyah & Beyaz

2011-01-27T01:47:00.001+02:00

Şenol Güneş’in yedek ağırlıklı bir kadroyu tercih etmesi, ilk yarıdaki çılgınlığı tek başına açıklayabilecek bir parametre değil. Zira 45 dakika boyunca rakibini neredeyse yarı sahasından çıkarmayan Beşiktaş’ın zirvesini gördük: Bütün oyuncular doğru yerde, doğru zamanlamayla rakibe pres yaptı. Topu kazanmak için geriye 40-50 metrelik depar atan Beşiktaşlı futbolcuya tanık olmadık. Agresif baskı efektif hücumla da birleşince ortaya müthiş bir performans çıktı haliyle. Buradan şu yargıya varılabilir: Maçları oyunun başında koparan bir takım olma yolunda ilerliyor Beşiktaş.

Hazreti Guti’nin oyun kuruculuğuyla aynı yoğunlukta kesicilik görevi yaptığı ve Nobre’nin 4-2-4’ün kilit atleti olarak 50-55 dakikada tükendiği yapıda, Fernandes değişikliğinin devre arasında gelmesini beklerdim. Zaten ilk yarıdaki boğuculuğu bundan uzun süreye yaymak mümkün değil. Ersan’ın henüz 15. saniyede nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde yerini kaybetmesi sonucu yenen gol neyse ki fazla arıza yaratmadı.

Bu iştahlı baskının skor olarak anlam ifade edebilmesi için, fiziksel düşüşün yaşandığı bölümlerde, rakip kaleyi fazla zorlamadan, soğukkanlı top hakimiyeti şart. Aksi halde savunmadaki sorun hayati; kolay pozisyon veriliyor, amatör işi goller yeniyor. Topsuz Beşiktaş’ın sıradanlığı büyük ölçüde gerideki futbolcuların niteliğine bağlı olduğundan, şu süreçte çözümlenemeyecek türden bir problem. Skoru erken yakalama avantajını puan tablosuna yansıtabilmenin yolu da takımı diri tutmak ve pas trafiğini daim etmekten geçiyor.

Alt ligden emanet gelmesine rağmen takımın 5. stoperliğinden formaya tutunan ve performansını sürekli artıran Ersan’ın sezonu kapattığı haberi gecenin siyahıydı. En kısa zamanda iyileşmesini dilemekten başka elimizden bir şey gelmiyor...

Çocuk İstismarı Sadece Pornoyla mı Sınırlı?

2011-01-25T12:58:00.002+02:00

Çocukların ticari kaygılarla sömürülmesi konusu kafamı sıkça kurcalar. Haberi ntvmsnbc'de okuduktan sonra birkaç kelam edeyim dedim. Tabii, haberde belirtilen vaziyet şimdilik bir iddia olmaktan öteye geçmiyor. Ancak söylenmesi gerekenler var.

Bakınız, Birleşmiş Milletler 1989 yılında, örgüte üye 142 ülkenin de imzasıyla Çocuk Hakları Sözleşmesi'ni kabul etti. Özet geçmek gerekirse amaç, çocuğun psikolojik ve fiziki olarak gözetilmesini sağlamak. Taraf devletler bunu garanti altına alıyorlar. Başbakan, alkol kısıtlamasını savunurken biraz da bu sözleşmeye gönderme yapıyor. Ancak bu sözleşme, çocukları "ticari istismar" konusunda koruma bakımından yetersiz kalmış. Yine de şöyle bir madde var, ucu açık:

"Madde 36: Taraf Devletler, esenliğine herhangi bir biçimde zarar verebilecek başka her türlü sömürüye karşı çocuğu korurlar."

Tam bu noktada, henüz küçük yaşlarda ekranların 'sevilen' yüzü haline getirilen, çeşitli dizi/film ve reklam projelerinde gülücükleri, gözyaşları ve boyundan büyük davranışları ile izleyicinin sempatisini kazanmaları hedeflenen çocukların bariz bir şekilde istismar edildiğini söylemek sanıyorum ki yanlış değil. Her şeyden önce, özellikle, henüz ergenliğe dahi girmemiş çocukları bu büyülü dünyanın 'kâr getirileri' haline getirmek toplumun etik anlayışının hangi noktasına sığıyor, bunu sorgulamak gerek.

Toplumsal ahlak kavramının ikiyüzlülüğüne verilebilecek birçok örnekten sadece biridir bu. Türkiye özelinde verilebilecek başlıca örnek, son dönemlerin pek popüler dizisi Öyle Bir Geçer Zaman ki'de oynayan bu şirin arkadaşımız. Son 1 aydır medeniyete uzak olduğum için arada bir gözlemleme şansım oldu. Sürekli ağlatılan, "boyundan büyük" konuşturulan, bu muazzam rol yeteneğine sahip çocuk dizinin 1 numaralı rating kaynağı konumunda. Henüz kişisel gelişim evresinin başında olan bu çocuğun, hangi ara kendisine bir 'yetenek' geliştirebildiği ise muğlakta. İnsanlara empoze edilen, insanların da inanma konusunda hevesli davrandığı konu budur. Seçim şansı olmayan çocuğun, ailesi tarafından ratinglerin savaşımı dünyasının ortasına bırakılması; Kurtlar Vadisi'nde kesilen 'racon'ların yanında daha mı az tehlikelidir? Bu konuyu düşünmek gerek.

Ancak söylediğim gibi. Beklenti bu. Bu ülkede ekran karşısına geçenlerin görmek istedikleri şey gözyaşı. Bolca gözyaşı. Bu dokunaklı havayı da en iyi, bir çocuk verebilir ancak. Toplumsal kodlarla direkt olarak alakalıdır ki insanlar amaçsızca ağlamak isterler; güldükten sonra başa kötü şeylerin gelebileceğine itimat eden kültürde. Çocuk ise hiçbir şeyin farkında değil, kendisinde son derece şirin ve bir o kadar da dokunaklı halleriyle ekran karşısında 'sempati' toplanması bekleniyor, kendisi de bu beklentiyi 'farkında olmadan' karşılıyor. Esasen oynadığı projeyi, bir görsel yapım izleyicisi olarak değerlendirme şansı da yok, çünkü bugüne kadar 3 çizgi film izledi ise eğer, kendini şanslı sayar.

Turkcell, senelerdir, kafalarına sarı anten takan çocuklarla cirosunu bir hayli artırmıştır, orası kesin. Reklam izlemenin en sıkıcı tv aktivitesi olduğu memlekette, çocukların suratlarını büzüştürüp sevimli hale geldiği reklamları izlemeden geçen çok az kişi gördüm. Bu haliyle çocuklar, bir sanat eserine katkı veren emekçi olmaktan çok uzak bir konumdalar ve sadece ticari bir meta görevi görüyorlar.

Ve bu durum benim midemi bulandırıyor.

Hep Böyle Oynayın...

2011-01-22T14:13:00.001+02:00

Her şey bir yana, oyuna sonradan giren oyuncular Ernst, Bobo ve Fernandes. Schuster’in eli artık çok daha güçlü. Bu avantajı iyi kullanabilecek mi sorusunun cevabı ise özellikle ilk yarıdaki baskılı oyunda yatıyor. Dayının, açıklamasında belirttiği gibi, kaybedilen topların hemen geri kazanılması maçın anahtarı oldu. Kulübeden gelenler de sahadaki eşiği düşürmeyecek kalibrede artık.

Bucaspor zayıf bir takım olsa da, Beşiktaş’ın bu tip rakiplere karşı rahat skor yaptığını, farka gittiğini uzun zamandır göremiyorduk. Dünkü performansın asıl önemli olan tarafı bu zaten. Dış beklerin bindirmeleriyle kanatlarda sağlanan anormal hareketlilik isabetli ortalarla ve son paslarla bitseydi, en çok Almeida mutlu olacaktı sanırım. Onun varlığı arkasındaki Nobre’ye yaradı. Ancak Nobre’nin kendi standartının üzerindeki oyunu bile yer yer takımı aksatıyor.

İkili orta sahaya dayanan bu formasyon nispeten zayıf rakiplerle oynarken efektif olabilir. Ancak hem Hazreti Guti’yi verimli kullanabilmek hem de orta sahayı sert ve diri tutabilmek adına Ernst-Fernandes-Aurelio-Necip’ten ikisini bu hatta yazmalı. Guti’nin geriden Hilbert’in ya da Simao’nun önüne bıraktığı topları izlemek en az gol kadar zevkli ama ön alandaki baskıyı sürekli kılabilmek ve Guti’yi kaleye daha yakın oynatarak skora yaptığı katkıyı maksimize etmek için bu seçim şart. Zaten dayının bu isimlerden üçünü birden yedek bekleteceğini zannetmiyorum.

Bucaspor maçında beni en çok etkileyen futbolcu ise, fazla göze batmamasına rağmen Simao’ydu. Her hareketinin altında bir mantık yatan oyuncuları Şeref Bey’deki Avrupa maçlarında görüyorduk daha çok. Şimdi onlardan biri Beşiktaş forması giyiyor. Simao vasat performans göstersin, sadece 90 dakika boyunca standart bir kanat adamının yapması gerekenleri ortaya koysun, yine yeter. İsmail muhtemelen çok zevk almıştır onunla birlikte oynamaktan. Quaresma diğer kanatta Hilbert’in ciğerlerini patlatırken, solda Simao sürekli İsmail’in kademesine girdi mesela. Hücumdaki koordinasyonu saymıyorum bile.

Takım taraftarı costurmaya, sahada güzel işler yapmaya devam edecek ama işin bir de “reel” tarafı var. Trabzonspor ve İBB maçları sezonun kalanında “başarı”nın gelip gelmeyeceğine dair epey bir fikir verecek. Bu noktada, tekrar aynı cümle devrede; top tamamen Schuster’de. Umutluyuz elbette.

Kardeşimsin Hrant

2011-01-19T12:31:00.000+02:00

Köpekler Çölleri Aşar Da Gelir

Katili Tanıyoruz, Adalet İstiyoruz

Guti Canını Senin

2011-01-15T14:54:00.000+02:00

Guti imzayı attığında, ondan beklentimiz taraftar olarak büyüktü haliyle, ama bu kadarını kimse ummuyordu sanırım. Takımın skor yüküne yaptığı katkı bir yana, liderliği ve takımı sahiplenmesiyle kalplerdeki yeri şimdiden özelleşmeye başladı.

Formadaki armayı öpmek çok yaygınlaştı son yıllarda. Hani neredeyse gol sevinçlerinin olmazsa olmazlarından biri haline geldi; tribündekilere ne kadar hitap ettiği ise muamma. Ancak hayatını Real Madrid gibi bir kulüpte geçirmiş bir futbolcu Türkiye’ye gelip, alt lig ekiplerine karşı oynarken de, derbilerde de aynı heyecanı, coşkuyu ve iştahı gösteriyorsa, onu demin bahsettiğim samimiyetsiz kaşarlardan ayırıp başka bir yere koymak gerekir.

Guti Manisaspor maçında penaltıyı attıktan sonra kendinden geçerek formasına asılınca buraya not düşelim dedim/dedik, ama o anı yakalayabilen olmamış. Galatasaray maçında benzer bir durum yaşanmıştı, onunla idare edelim. Fotoğraf Ömer’den.

Guti canını senin...

Hello From the Gutters of NYC

2011-01-15T14:47:00.001+02:00

Şarkı, 1976 temmuz-1977 ağustos arasında New Yorkluları gece korkudan dışarı çıkamayacak hale getiren seri katil David Berkowitz’le alakalı. Berkowitz’in, cinayetleri işlemeye devam ettiği sırada bir köşe yazarına gönderdiği mektuptaki sözlerden yola çıkılarak yazılmış. Spike Lee’nin, kendisine “Son of Sam” diyen bu psikopatı arka plana yerleştirdiği dönem filmi Summer of Sam’de rastladım bu güzel şarkıya.

Umuda Yolculuk

2011-01-13T00:05:00.000+02:00

Kondisyoner Cascallana’nın oğlu Manuel Twitter’da ilk on biri verdiğinde ortak tepki “yine mi zayıf orta saha” oldu. Buna mukabil olarak Nobre’nin deli dana özelliğiyle Almeida’nın arkasında durumu nötrlemesi hedeflenmişti. Önde yapılan pres sürekli ve başarılı olduğu sürece plan işledi de. Nobre kendisini aştı hatta; Almeida’nın kafasına kondurduğu orta, kaleyi bulan dengeli şutlar ve attığı gol ile tabelaya çalıştı, oyun içinde pas trafiğinde sırıtmadı.

Şaşırtan sadece Nobre olmadı. Quaresma beceriksizlikleri ve yanlış tercihleri ile Serdar Özkan’ı hatırlattı. Dağınık tarzı malum, fakat takım arkadaşlarını hiçe sayıp çok fazla solo atma teşebbüsünde bulunduğunda çekilir cinsten değil. Simao transferi belli ki hücumda dengeyi sağlayacak en başta. Zira Quaresma’nın aksine taktik disipline sahip, sonuca yönelik daha verimli bir oyuncu.

Orta saha 33-34 yaşında, biri ofansif iki oyuncuya bırakılınca, asıl planın sekteye uğradığı anlarda savunmada ciddi sorunlar ortaya çıkıyor. İleri uçla aradaki mesafeyi kısa tutmak adına öne kayan defans dörtlüsü zaten problemliyken, bu ikilinin arkasına dizilmeleri sorunu daha da büyütüyor. Sene başında bu oyun test edildi; Plzen’de faciadan dönüldü, İBB affetmedi. Schuster tekrar aynı döngüye girerse, makul hedef olan Şampiyonlar Ligi’ne kalmayı unutabiliriz. Ancak elde Aurelio, Ernst, Fernandes ve Necip gibi her zaman on bire yazılabilecek oyuncular varken, dayının bunlardan en az ikisini sahaya süreceğini düşünüyorum.

Hazreti Guti sağ kanattaki frikiklerde asist rekoru kıracak gibi. Oyun akışındaki paslarından bahsetmeye gerek bile yok. Sivok nefis sıçrayıp beraberliği sağladığında “geri döndü” dedik; yanlış, sarı kart gördüğü pozisyonla geri döndü. Şu gaddarlıkları yapmadığı vakit kendisini oynamış saymıyor herhalde. Almeida tek başına gelseydi, en baştan bu kadar iddialı konuşmazdım ama transfer paketiyle beraber belli ki faydalı olacak. Bay Kerahet’in etiketlemesiyle “Bobo gitmesin lan” elbette.

Schuster’in oyuncu değişikliği için 83’e kadar beklemesi can sıkıcıydı. Direnci düşen orta sahayı ve kötü oynayan Quaresma’yı nasıl izledi, anlam vermek zor. Takımın rakip yarı sahada baskı kurarak oynamasını amaçlarken, böyle bir atalet göstermesi ilginç. Artık bu tip hatalara camianın tahammülü daha az olacak; top tamamen onda. Ancak sonuç ne olursa olsun Beşiktaş maçları çok zevkli geçecek, orası kesin.

"Emin Olun Bunlar Acımasız Adamlar..."

2011-01-05T12:29:00.000+02:00

“Galatasaray'ın Seyrantepe'deki yeni stadı Türk Telekom Arena önceki günSüper Lig Başkanlarını ağırladı. Başkanlar Arena'yı dolaşırken statta boyacılık yapan bir işçinin Fenerbahçe atkısını açması gerilime neden oldu. Stattaki güvenlik görevlileri sert bir müdahaleyle işçinin elinden atkıyı aldı. Dışarı çıkartılan işçinin görevine de son verildi, yani Fenerbahçe atkısı açtığı için işinden oldu.”

Dün akşam sporda şiddet yasasının taraftar düşmanlığından bahsederken asıl faillerin nasıl zeytinyağı gibi üstte kaldığını vurgulamıştım. Taze taze kanıtı işte. Fenerbahçe başkanına yeni stadını gezdiriyorsun ama orada bir işçinin açtığı Fenerbahçe atkısıyla gözün dönüyor. Özel güvenlik görevlileri “rezaleti” önlemek üzere işçinin elinden atkıyı kapıyorlar. Yetmiyor, üç kuruşa çalışan o işçiyi ekmeğinden de ediyorsun...

Cem Dizdar’ın, Aslantepe inşaatında çalışan işçiler için yazdığı yazıyı hatırlıyorum hemen. Geçen sene aylarca maaş alamadıkları için greve giden işçilere ağzından köpükler saçarak saldıran Eren Talu denen burjuva piçine ayarı şöyle vermişti:

Emin olun bunlar acımasız adamlar... Ve biz nasıl olup da bu acımasız adamlarla aynı takımları tuttuğumuzu, aynı sevdaları paylaştığımızı varsayıyoruz, şaşıp kalıyorum. Bir bedenin iki yüzü gibiyiz. Bir yanımız merhameti ve dayanışmayı, diğeri zalimliği ve parçalamayı temsil ediyor sanki. Aynı takımları tutuyoruz ama emin olun aynı sevdayı yaşamıyoruz.

(...)

Emin olun bunlar acımasız adamlar. Ait oldukları sınıfın öğretisi bu... Aylardır maaş ödemedikleri insanlar için, “Paralarını ödeyip hepsinin işine son vereceğiz” diyebilecek kadar pervasızlaşabiliyorlar rahatlıkla. “Tok açın halinden anlamaz” der eskiler. Tanrı, Eren Talu’ya, bir gün özel okula gönderdiği çocuğunun taksitini ödeyemeyeceği günler göstermesin. Biliyorum, yaptığım düpedüz fukara edebiyatı. Ama şunu da biliyorum, fukara edebiyatı hayatın en koyu, en acı gerçeğidir.

Bugün bir kez daha şahit olduk ki bunlar acımasız adamlar. Zira ait oldukları sınıfın öğretisi bu. Colin Kazım transferiyle ayağa kalkan Galatasaray taraftarı umarım aynı tepkiyi bu işçi için de gösterir. Başka da söylenecek bir şey yok, her şey ortada.

Koyunlaşmanın Son Aşaması

2011-01-04T22:44:00.001+02:00

“Sporda şiddet yasası” konuşuluyor son günlerde. Konuşuluyor demek doğru değil aslında; birilerinin dayatması ile hazırlanan taslağın medyada yer alması ve konuyla ilgilenen az sayıda insanın görüş belirtmesi haricinde bir hareketlilik yok. Tribünle bağı olan birkaç bloggerın dışında, kimilerinin yere göğe koyamadığı “futbol blogları” denen kof topluluktan da -haliyle- ses çıkmıyor. “Konuşuluyor” zannı yaratmak için, biraz da mecburiyet hissettiğimden yazıyorum bu yazıyı da.

Yasa taslağı kısaca, Türkiye’nin son 10 senesinde yaşadığı neo-liberal dönüşümün tribünlere yansıması/yansıtılması olarak tanımlanabilir. Yakın örnek: Aziz Yıldırım ve ekibi ülkenin büyük sermayedarlarından olmalarını ileri görüşlülükle birleştirdiler ve işte, direnen birkaç inatçı gruba rağmen Fenerbahçe tribünlerinin hali ortada. Müşterileştirilmiş, verdiği paranın karşılığını beklemek suretiyle kulüple bağ kuran, klasik tribün ambiyansıyla uzaktan yakından alakası olmayan, egemenlerin gözünde “zararsız” olarak kodlanmanın yanı sıra onlar tarafından örnek gösterilen bu ucube dilsiz seyirci tipolojisi, yüksek bilet fiyatları nedeniyle stadyumun yolunu unutan kitlelerin boş bıraktığı alanı doldurmaya başlamıştı bile. Bu yasa da durumun tescili olacak. “Kalanlar”ın kışkışlanması açısından tam bir dönüm noktası.

Halihazırda yürürlükte olan 5149 sayılı yasa ile taraftarlar üzerinde ciddi bir baskı var zaten. Polis stadyum/salon içinde veya dışında istediği kişiyi keyfine göre gözaltına alabiliyor. Gözaltına alınmak da otomatikman ceza anlamına geliyor. Para cezasını ödemeden cezaya itiraz edemiyorsunuz. Avukat tanıdığınız filan yoksa da peşini bırakıyorsunuz. Mahkemenin, Kafka’nın Dava’sına rahmet okutacağını adınız gibi biliyorsunuz. Hal böyleyken yeni yasayla taraftarı küfürden, meşaleden, kısacası tribün aksiyonlarından dolayı hapis cezasıyla korkutmanın ve tehdit etmenin manası tek oluyor; bakınız bir üst paragraf. 5149’un daha sıkı uygulanması federasyonundan yayıncı kuruluşuna, kulüp yönetimlerinden devlete kadar herkesi rahatlatacakken, bununla yetinmiyorlar, dönüşümün adını net bir şekilde ifade edip duyurmak istiyorlar.

Spor yasasının içine kavga, yaralama, polise mukavemet, ırkçılık vs. gibi hayatın her alanında görülebilecek suçların eklenmesi cinsinden başka bir garabet de var. Zira sokaktaki herhangi bir yaralama vakasıyla holigan kavgasının özünde fark yok. Aynı toplumsal kaynaklardan besleniyorlar. Dolayısıyla, yasayı hazırlayanları bunu bilmemekle itham etmek çok anlamlı değil. (Ancak, ülkedeki ilk ve tek spor sosyolojisi dersini veren Ahmet Talimciler’in aktardığı “balkon sosyologları” kavramını es geçmeyelim. Oturduğu yerden toplumu inceleyen, sahaya inmeyen bu uzmanların sığlığı en nihayetinde muktedirlere yarıyor. En azından bu cehalet odağına karşı ses yükseltmek lazım.) Yöneticiler, siyasetin sınıfsal bir olgu olduğunu sokaktaki adamdan daha iyi bilirler. Kimlerin adına yönettiklerinin, kimlerin çıkarlarını kolladıklarının gayet farkındadırlar.

Soru şu olmalı: Futbolun sebep olduğu olaylarda cezai süreç neden hayatın diğer alanlarındakiler gibi işlemiyor? Bunun önünde bir engel yok sonuçta. Medya, kulüp yöneticileri, teknik adamlar ve futbolcuların önemli katkıda bulunduğu bu kaotik atmosferden bizzat nemalanmaları sorunun kısa ve öz cevabı. Taraftarların fikirlerini ve edimlerini belirleyen bu özneler tartışılmaz, bunlara uygulanması gereken yaptırımların sözü bile edilmezken, tribünde maç izlemeye gelen insanın günah keçisi ve potansiyel suçlu olarak gösterilmesine öfke duymamak elde değil. Ayrıca bu özneler aynı düzende devam ederken, hedef kitlesini aksiyonun dışında bırakarak sadece mevcut konumlarını korumayacaklar; yeni ve zengin “müşteri”leriyle sterilleştirdikleri piyasadaki rantlarını da katlayacaklar.

Tabii memleket sathındaki örgütsüzlüğün taraftar dünyasına yansımasından da bahsetmeli. Kulüp yönetimlerinin işine geldiği sürece yapılabilen protesto gösterileri haricinde örgütlü bir hak arama eylemi görmek mümkün değil. Tribün liderlerinin emniyetin ağır baskısı altında olmaları ve kulüp yönetimleriyle organik bağları nedeniyle bu mevzularda kitlelerine öncülük etmelerini beklemek safdillik olur. Tabandaki bilinç de kendiliğinden bir hareket yaratmaya elverişli olmadığından, tribünlerin kaderi tamamen yasa yapıcı güçlerin elinde. Birkaç akil ve birikimli futbol yorumcusunun/yazarının ses vermesi duruma ne kadar etki eder, bilinmez, ama zaten giderek sönükleşen tribünlerin, gidişatı yumuşatamama utancı bile hepimize yeter.

Uzay Takımı II

2011-01-02T20:00:00.000+02:00

Adana Demirspor'un 70. Yılı Kutlu Olsun

2010-12-30T18:23:00.000+02:00

Adana Demirspor dendiğinde Beşiktaşlıların aklına hemen 10-0 gelir. Efsane kadronun ayak seslerinin duyulmaya başladığı günlerden, akıl almaz bir skor sonuçta. O maça kadar iyi futbolun karşılığını alamayan ve formsuz yabancılara “yeter artık” diyerek 11 yerliyle çıkan Milne’in, fark açıldıktan sonra sahada iştahla ve coşkuyla oynamaya devam eden futbolcuları dizginleyemediği söylenir hep. Kabak ADS'nin başına patlamış yani. Çocukluk işte; mahallede top oynarken ezdiğimiz rakiplerle dalgamızı “Adana Demirspor gibisiniz hehe” diyerek geçerdik. Daha sonraları öğrendik tabii ADS’yi.

Kulübün ve taraftarın işçi sınıfı köklerine vurgu yapan ve endüstriyel futbol karşıtı bir söylemi haiz, taraftar forumlarında dert ve görüş dinleyip tribüne kulak veren bir başkan düşünün. Akla gelebilecek en son ihtimal bu kişinin MHPli olmasıdır herhalde. ADS ve taraftarı böyle bir sinerji yaratabilen bir kulüp işte. Futbolun kimliğinden bahsetmenin pek mümkün olmadığı Türkiye’de, karakter sahibi olan nadir camialardan. Bu yönüyle bile ilgiye ve övgüye değer. Livorno maçı ile memlekette bunu duymayan kalmadı zaten.

Son zamanlarda ne durumdalar, rahmetli Bekir Çınar’dan sonra gelen yeni başkanları neler yapıyor pek bilmiyorum. Şu günlerde ise 70. yıllarını kutluyorlar. Beşiktaş ve ADS taraftarı arasındaki muhabbete binaen buradan kutlayayım ben de. ADS’yi züper ligde görmek onlardan sonra en çok bizleri mutlu edecektir; kısa zamanda dönmeleri dileğiyle...

Sinematek #1

2010-12-30T18:10:00.000+02:00

*El Lobo (Kurt), 70’li yılların ortalarında ETA’ya sızıp birçok hücresini çökerten ve lider kadroları yakalatan Mikel Lejarza Eguia’nın öyküsünü anlatan ilginç bir film. El Lobo aynı zamanda Lejarza’nın gizli servisteki kod adı. Filmde ise Txema olarak geçiyor Lejarza. Hikaye kabaca şöyle başlıyor: Eşi ve çocuğuyla sıradan bir hayat sürdüren, ETA sempatizanı Txema’nın, evinde misafir etmek zorunda kaldığı ETA üyeleri bir muhbiri sokak ortasında öldürür. Txema, polisteki sorgusu sırasında ailesi ve silahlı mücadeleye karşı olması üzerinden köstebeklik yapmaya “ikna edilir”, örgüte girer ve kısa zamanda yükselir...

Filmin sanırım en sorunlu kısmı başları. Zira Txema’nın ajanlığı neden kabul ettiği sorusu havada kalıyor. Mevzunun “demokrasi” penceresinden anlatılması da zaman zaman rahatsızlık veriyor. Ancak onun dışında eli yüzü düzgün bir yapım. Franco döneminin refleksleri ve bu dönemin bitişine yakın olunduğuna dair emareler iyi yansıtılmış. Keza ETA’nın quasi-ırkçı, demagojik “sol” ideolojisi de. Bu tip örgütlerde görmeye alışkın olduğumuz örgüt içi güç mücadelesinin getirdiği acımasızlık da filmin genel havasına uygun olarak, devletin kirli işleriyle beraber “nesnel” bir gözle aktarılmış. Velhasıl, başyapıt düzeyinde olmasa da, eli yüzü düzgün, fazla defosu olmayan bir film El Lobo.

*Voshojdeniye. Elem Klimov ismine İdi İ Smotri’den (Come And See), Belarus’taki partizan direnişine dair savaş karşıtı o muhteşem filmden aşinayız. Kadını erkeğin üzerinden tanımlamayı sevmem ama burada zorunlu oldu; Voshojdeniye’nin (The Ascent) yönetmeni Larisa Şepitko, Elem Klimov’un karısıymış. Eşinden yıllar önce Belarus’taki Nazi işgaline eğilmiş. Farkı ise, konuyu Hıristiyanlık minvalinde ele alması.

Film, işgalin henüz başlarında Alman ordularının muazzam bir moral ve hızla ilerlediği sırada geçiyor. Aç susuz halde, soğuk ve karın ortasında direnen, ama daha çok kaçarak hayatta kalmaya çalışan partizanlardan ikisine odaklanıyor. Ormandaki yoldaşlarına yiyecek bulmak için yola düşen Ribak ve Sotnikov’un bir köy evinde yakalanmaları ile Voshojdeniye’nin esas vurgusu olan “göğe yükselme” başlıyor. Köyün muhtarı, ev sahibi genç kadın, Yahudi bir çocuk ve Ribak’ın affedilmeleri için onların “suçları”nı üstlenmek isteyen yaralı Sotnikov açıktan bir İsa figürüne dönüşürken, yaşamak için çözülen, işbirlikçilere polis olmayı kabul eden Ribak da halkın “Judas” fısıldamaları eşliğinde pişmanlıkla için için yanıyor...

Tarkovski filmlerinden tanıdık Anatoli Solonitsin’in canlandırdığı yerel işbirlikçi, polis sorgucusu Portnov karakteri kanımca sinema tarihinin en kötü tiplemeleri arasında. Filmdeki oyunculuklar kusursuz ama Solonitsin hepsinin ötesinde. Bakışları ve mimikleri beynime kazındı resmen. İnsanın kötücüllüğünü, ona ilişkin neredeyse tek bir söz söylemeden anlatabilmesine hayran olmamak elde değil.

*Mike Leigh yakın zamana kadar tanımadığım bir yönetmendi. Ancak son bir-iki ayda 8 filmini izleyince reyizler listeme yazdım adını. Kestirmeden gidersem, Ken Loach filmlerini seven insanın Mike Leigh’i sevmemesi mümkün değil, derim. Ken dayı gibi o da sosyalist, sosyal eşitliği şiar edinmiş, bizden taraf bir sanatçı. Loach’la ayrışan birçok özelliği var tabii. Onun gibi doğrudan politik konular ve karakterler seçmiyor. Sinema dili bazen biraz daha ağdalı ki bu yönüyle tiyatroyu andırıyor. En önemli farkı ise didaktik olmaması. Bir de, kendi yazdığı senaryoları çekmesi.

Happy-Go-Lucky; sürekli gülümseyen, espriler yapan, zıpır kadın karakterin yarattığı eğlenceli havası ile daha önce hiç Leigh filmi izlememiş olanlar için iyi bir başlangıç filmi sanırım. Film bu atmosferde yaptığı modern toplum eleştirisiyle değer kazanıyor. Toplumsal normlara ve günlük hayatın işleyişine darbeler indiriyor. Poppy özdeşlik kurulabilecek bir karakter olsa da, Leigh bu orta sınıf gülünün “tarihin sonu”nda yaşadığını her seferinde hatırlatarak insanı rahatsız ediyor. Tavsiye ederim.

Bu Kovaçeviç Başka

2010-12-25T03:43:00.000+02:00

Duşan Kovaçeviç ismi, sinefiller ya da tiyatroseverler haricinde, başına “Underground’un senaristi” sıfatı eklenmediği sürece insanlara pek anlam ifade etmeyecektir sanırım. Tiyatroyla alakam olmadığı için oyun yazarlığı konusunda bir şey diyemeyeceğim. Ancak senaryoları ile Balkan sinemasında yarattığı farkın muazzam olduğunu söyleyebilirim. Maratontsi Trçe Poçasni Krug (The Marathon Family) ve Ko To Tamo Peva (Who’s Singing Over There) gibi Yugoslav sinemasının başyapıtlarında imza sahibi olmasının yanı sıra, iki filmle de -Balkanski Şpiyun (Balkan Spy) ve Profesionalats (The Professional)- yönetmenliğe soyunmuş.

Kovaçeviç’în sinematografisi vasatı aşamasa da, anlattığı hikayeye hakimiyeti açısından filmleri dikkate değer. Balkanski Şpiyun’da (1984), gençliğinde Sovyet yanlısı olduğu için hapse atılan, fakat sonradan Tito rejimine gönülden bağlanan İliya’nın, Fransa’da 20 yıl terziliğin ardından Yugoslavya’ya dönerek evine kiracı olarak yerleşen adamı emperyalist ajan sanmasıyla onun peşine düşmesini ve yaşadığı paranoyayı muhteşem işlemiştir mesela. Bu paranoya esnasında, sıradan insanın iktidara yaranma ve muteber görünme çabası da gözden kaçmıyor tabii.

Asıl değinmek istediğim ise 2003 tarihli Profesionalats. Kovaçeviç bu filmde 1990-2000 kesitine, Miloşeviç rejiminin bir polis şefi ve rejimin ateşli muhaliflerinden bir edebiyat profesörü arasındaki ilişki ile bakış atıyor. Profesörü yıllar boyunca adım adım izleyen, ancak yaptıklarından pişmanlık duyan Luka’nın, Miloşeviç devrildikten sonra devlete ait bir yayınevinin başına geçen Teya’nın ofisine bir bavul dolusu “anı”yla gelmesiyle başlıyor hikaye. Bavuldan çıkan her nesne Teya’nın hayatındaki bir dönemece götürüyor bizi. Balkan absürdlüğüne teğet geçen mizahi bir dilin eşliğinde, polis şefinin neden olduğu trajediler toplumsal trajedilerle atbaşı gidiyor.

Filmde Miloşeviç rejiminin “iki” taraf için ne anlama geldiği çok açık vurgulanmış: Komünizm. Profesör anti-komünist olduğu kadar, Miloşeviç karşıtı muhalefet odakları gibi milliyetçi de. Hırvatlar Krayina Sırplarına karşı etnik temizliğe giriştiğinde Teya’nın dilinde Nikola Tesla var misal –malum, Tesla, Krayinalı bir Sırp. Diğer yanda Luka ise Krayinalı Sırpların topraklarından sürülmesini yaşlı gözlerle televizyondan izleyen, devletine içten bağlı “vatansever bir komünist”. İşin ilginci, bunun suçunu da hükümete diklenen iç düşmanda arıyor; o hınçla profesöre yeni bir operasyon yapıyor... Demem o ki, yarım asırlık pratiğin toplumdaki komünizm algısını bu denli çarpıklaştırdığını görmek insanı üzüyor.

Kovaçeviç’in, dönemi betimlemesi fevkalade. Keza filmin ortalarında sezdirip sonunda verdiği mesaj da. Miloşeviç’in ardından demokrasiye geçildiğini zannedenlere ayarı sağlam veriyor. Totalitarizm ya da demokrasi, yöntem ne olursa olsun, devlet ve iktidarların doğasının değişmediğini söylüyor Duşan dayı. Bunu o vakitlerde Zoran Cinciç’in kabinesinde kültür bakanı olarak yer alan aktör Branislav Leçiç’i Teya rolünde oynatırken yapması da ilginç bir ayrıntı.

Şu sıralar Profesyonel adıyla İstanbul Devlet Tiyatroları’nda oynanıyormuş. Filmle alakası ne kadar, bilemiyorum, zira oyunu 1990’da yazmış Kovaçeviç. Oyunu da görmek lazım.

Ah Sergen Ah

2010-12-21T13:41:00.000+02:00

Anekdotu aktaran Mehmet Demirkol:

Gol senaryosu

Yıllar önce...
Bir alt yapı hocası öğrencisini çekiyor kenara ve diyor ki:
-Bana her gün 10 gol senaryosu yazacaksın. Orta sahada ilk pası sen vereceksin. Son vuruşu da sen yapacaksın. Her gün böyle 10 gol anlatacaksın kaleminle. Ve o defteri ödev gibi her sabah getireceksin bana.
Öğrenci belki futbolu okuldan kaçmanın bir yolu görüyor çoğumuz gibi. Belki içinden burada da mı ödev diyor. Belki sıkılıyor. Ama yapacak bir şey yok...
-Tamam diyor. Her gün yazıyor. Çok geçmeden anlıyor ne kadar zor olduğunu. Hergün 10 senaryo.. Sağa pası ver, ileri koş ceza sahası önünde verkaç yap. Kaç çeşit gol çıkar ki!
Zorlanıyor, ama kaytaramıyor bir türlü. Hoca her sabah başında. Soruyor, okuyor. Bu yüzden sürekli buna kafa patlatıyor.
Belki de arada düşünüyor, bu ne işe yarayacak diye...
Belki arada kaytarıyor. Tekrara girmek zorunda kalıyor.
Ama aklında hep bu var. Sabah olacak ve 10 gol senaryosu bekleyen bir hoca var. Geleceğinin ellerinde olduğunu bildiğin adam.
Belki arada elektrikler kesildi diyor, belki tekrar yapıyor, ama hep aklında o gol senaryoları var. Hep düşünüyor.
Ve yıllar geçiyor o çocuk büyüyor, Sergen Yalçın oluyor.
Ve bu hikayeden anlaşılıyor ki, öyle kolay kolay da Serpil Hamdi Tüzün olunmuyor.

***

Sergen’de birazcık iş ahlakı olsaydı, yaptığı işe saygı duysaydı... Bayern Münih’in kendisinden araştırma safhasında vazgeçtiğini değil, belki de Şampiyonlar Ligi kupasını kaldırmanın nasıl bir duygu olduğunu anlatacaktı televizyonlarda. Guti’ye, Quaresma’ya aşağılık kompleksi içinde sallayıp durmayacaktı. Yorumculuğunda geldiği nokta önceden beni epey öfkelendiriyordu ama artık gülmek için izliyorum arada sırada.

Serpil Hamdi Hoca “bu çocuk büyük futbolcu olacak, çok para kazanacak, şimdiden o seviyenin görgüsüne alışsın” diye onu lüks restoranlara, cafelere götürmüş Sergen henüz altyapıda oynarken. Ehil ellerde bu kadar ince planlanmış bir oyuncuyken nasıl o hale geldiğinin açıklaması iflah olmaz karakteriymiş demek ki. Suçu yetiştirilme tarzında ve çevresinde arardım eskiden, ancak gerek hocalarının söyledikleri, gerekse kendi anlattıklarıyla durum çok net ortada.

Sergen hala üst düzey futbol oynayan Ryan Giggs’den bir, Alessandro Del Piero’dan ise iki yaş büyük. Alemden direkt antrenmana gelip, masaj masasında akşama kadar uyuyan birinin Giggs ve Del Piero’yla aynı cümlede anılması bile abes aslında...

A.C.A.B. #9

2010-12-20T14:17:00.000+02:00

Partizan

Devre Arasına Girerken

2010-12-20T14:01:00.001+02:00

Gaziantepspor maçı için uzun değerlendirmeler yapmanın manası yok. İlk golün geldiği 60’a kadar sezonun en sıkıcı maçıydı. Cenk’in iyi çıkaramadığı topu, Tabata’nın kaçırdığı Olcan tabelaya yansıttığında “atan alır” havası hakimdi ki Ali bu gidişatı kırdı. Son 15 dakikadaki baskı ise sahadaki takımın maksimumu idi. Hilbert’in sağ açığa geçmesiyle gelen pozisyonlarla epey heyecanlansak da olmadı. Kaybedilen 2 puanın çok önemi de yok aslında. Zira Trabzonspor şampiyonluk alameti olan tarzda maçlar kazanmaya devam ediyor. Elbette tökezleyecekleri haftalar gelecektir, ancak oyun ritmi açısından yarattıkları fark lige fazla geliyor.

Devre arasına girerken transfer gündemi var tabii. Hugo Almeida, Manuel Fernandes ve Simao isimleri geçiyor. Takımın santrfor ve kanat oyuncusu eksiği aşikar. Almeida ne kadar ilaç olur bilmiyorum. Bu sezon yüksek performans gösterdiği, fakat genelde istikrarsız olduğu söyleniyor. Fernandes kısa zamanda çok takım değiştiren, ağır sakatlıklar geçirmiş potansiyelli bir orta saha oyuncusu. Amaç, Hazreti Guti’yi rakip kaleye yakın oynatmak ve Ernst’in yükünü azaltmak olsa gerek. Simao’nun transferine ihtimal vermiyorum. Geldiğinde sevinir, üzerine yazarız artık.

Bir de yolcular var. Candaş Tolga Işık’ın twitterda yazdığına göre Fink, Zapo ve Tabata Bucaspor’a verilmiş. Fink ve Zapo’yu iş ahlakları ve hırslarından dolayı severim ama vasat futbolcular oldukları da bir gerçek. Hiçbir transfer yapılmasa dahi, Tabata’yı bundan sonra Beşiktaş formasıyla görmemek muhteşem olur. Sahada en çok koşan, mücadele eden, çabalayanlardan biri olsa da yetersizliği ile saç baş yolduruyor. Nobre bile o mevkide Tabata’dan daha başarılı. Sakatlıkları sıradan hale gelen Ferrari’yi de elden çıkarmak düşünülebilir bu arada. Erhan, Fatih ve Yusuf’u saymaya gerek bile yok. Sakatlık mevzusunda yorum yapmak ise ahkam kesmeye giriyor biraz. Teknik heyet bunun üzerinde duracaktır elbet. Benim takıldığım nokta, sakatlıkların uzaması. Ferrari, Quaresma ve Ekrem misal.

17 maçta 28 puan kötü tabii ki. Dayının mazeretleri sakatlıklar, rakiplerin sertliklerine müsamaha gösterilmesi, “60’lar futbolu”... Tutup da “beceremedim amk” diyecek hali yok ya. Kaldı ki haklı bahaneler bunlar. Henüz yarım sezonu tamamlamış bir teknik direktörden ne bekleniyorsa artık... Öte yandan ekimden itibaren yaşanan düşüşte dayının Türkiye çaylaklığının payı yadsınamaz. 60’lar futbolu çıkışı biraz da Schuster’in makro stratejilere ve taktik planlara olan takıntısıyla ilgili. Oyunun ayrıntısıyla çok uğraşmadığını söyledik durduk zati bu dönemde. Kadro istikrarının bozulması ile, hepimizi coşturan oyun anlayışındaki geriye gidişi ise, sakatların iyileşmesi ve yeni transferler sonucu 2. yarıda tekrar görmeyeceğimize inanıyorum.

Avrupa’da yıllar sonra sezonun diğer yarısına erişilmesi ve özellikle -sürekli vurguladığım- Porto maçlarındaki ışıltı umut verici. Dinamo Kiev’in, 3 aylık lig arasındaki hamlığıyla UEFA maçlarına çıkacak olması Beşiktaş’a avantaj yaratabilir. Turu geçen taraf oluruz diyorum. Dereyi görmeden paçaları sıvamayalım ama Manchester City eşleşmesinin bu takımın neler yapabileceğine dair en güzel test olacağı kanısındayım.

Mühendis Oktay'ı Anıyoruz

2010-12-11T13:33:00.001+02:00

Oktay Akdemir ya da kalbimize gömdüğümüz ismiyle Mühendis Oktay, 1991’de Ali Sami Yen’de 0-1 kazandığımız maçın ardından Galatasaraylı bir grup tarafından linç edilerek öldürülmüştü.

Geçen yılki anmada, o maça beraber gittiği arkadaşlarından biri de vardı. Anlattığına göre, İtalya’da makine mühendisi olarak çalışan Oktay Türkiye’ye bir süreliğine gelince fırsatı kaçırmayıp Beşiktaş için Ali Sami Yen'e gitmişler. Maçtan sonra 3 arkadaş Galatasaraylıların ellerinde sopa ve döner bıçaklarıyla yaklaştığını görerek kaçmaya başlamış. Bu sırada 2’si ayrı yönlere dağılıp Oktay’ı kaybetmiş. Oktay ise o gün yağan hafif kardan dolayı kayıp düşmüş ve Galatasaraylıların saldırısına uğramış. Çevredekiler yetişip ayağa kaldırmışlar, bilinci açık vaziyetteymiş. Hastanede “sağlam” deyip evine göndermişler. Ancak evde istirahat ederken ölüm kapıyı çalmış... Olayın bir de bu Türkiye klasiği yönü var yani. Adamakıllı tedavi edilseydi, Oktay bugün muhtemelen yaşıyor ve boynundaki Juventus atkısıyla yanı başımızda Beşiktaş’ı izliyor olacaktı...

Nefret Bizim Gıdamız Olamaz

Lepa Sela Lepo Gore

2010-12-08T20:36:00.000+02:00

Hazır Lepa Sela Lepo Gore demişken devam edeyim. Srcan Dragoyeviç’in 1996 tarihli filmi, Bosna Savaşı üzerine izlediğim en iyi film. VRS’nin (Bosna Sırp Cumhuriyeti Ordusu) ateşe verdiği Boşnak köylerinden geliyor ismi. Böyle dediğime bakmayın, Sırp yapımı olduğu için filme Sırp propagandası diyen bir sürü saçma yorum okudum ki alakası yok. Boşnak tarafında maalesef garip bir tavır var; hoşlarına gitmeyen bir nokta yakaladıklarında o eseri toptan reddedip, pro-Sırp ilan ediyorlar. Yalnız şu ayrıntı bile yönetmenin niyetini anlatmak için yeterli: Lakabı “çatal” olan Çetnik, pusudan kaçarak girdikleri tünelde en yakın arkadaşı öldürülünce, Sırpların en medeni millet olduğuna, Avrupalılar elleriyle yemek yerken onların 600 sene önce çatal kullandıklarına dair bir tirat atar. Milan ise ağır yaralı halde getirildiği Belgrad’daki hastanede yanı başında yatan Boşnak esiri çatalla öldürmeye kalkışır...

Bu savaş karşıtı filmde Müslüman ve Sırp iki canciğer arkadaşın savaşta karşı karşıya gelmesi, Milan’ın hikayesi üzerinden anlatılıyor. Sıradan insanların kimi zaman otoriteye boyun eğerek, kimi zaman da otoritenin manipülasyonları ve kışkırtmaları sonucu gönüllü olarak ona ve dolayısıyla savaşa hizmet etmelerine şahit oluyoruz. Bu arada Tito dönemine taş atılmakla beraber, Yugoslavya idealine duyulan saygıyı ve özlemi de görüyoruz. 10 paragraf daha yazabilirim ama kesiyorum, bulun bu şahane filmi, izleyin diyeyim. Sadece, Dragoyeviç’in isminin fazla bilinmemesine şaşırdığımı ekleyeyim. 1998’de de, Miloşeviç’in Sırbistan’ında ırkçılığın, mafya düzeninin, yoksulluğun nasıl yükselip yerleşik hale geldiğini iki ergen kriminal vasıtasıyla anlattığı Rane’yi (The Wounds) çekmiş. Onu da tavsiye ederim.

Računajte Na Nas

2010-12-08T20:24:00.000+02:00

Raçunayte Na Nas’a Lepa Sela Lepo Gore’nin (Pretty Village Pretty Flame) bir sahnesinde rastlamıştım. VRS (Bosna Sırp Cumhuriyeti Ordusu) mensubu iki asker harabeye dönmüş bir binanın önünde, yanan bir kızıl bayrak ve Tito portresi sallayarak bunu söylüyordu. Şarkının bu sahneyle bir bağının olduğunu seziyordum ama adını bir türlü bulamamıştım. Aradan 4-5 hafta geçti, Galenoviç’in Tito Türkiye’de Saklanmıştı postundaki videoda aynı melodiyi duydum ve Corce Balaşeviç’in şarkısı olduğunu öğrendim.

Parça, Rani Mraz grubunun hitlerinden biriymiş. Zamanında Yugoslav gençliğinin marşlarından biri haline gelmiş. Eski kuşak sosyalistlerin, Batı kültürüyle büyüyen yeni kuşağın sosyalizme, kardeşlik ve birliğe bağlılık hissetmediği eleştirisine karşı yazılmış. Nakaratı mealen şöyle: “Rock dinlediğimiz için yoldan çıkmış olduğumuzu düşünüyorlar ama devrimci ateş içimizde derinlerde; bize güvenebilirsiniz.”

Tam tezahüratlık şarkı diyordum ki Partizan ve Kızıl Yıldız taraftarlarının videolarına rastladım Youtube’da. Sadece nakarat kısmını alıp bize uyarlamak lazım; iyi gider.